ପ୍ରାହ ତାନ୍ବାଲରୂପାଂଶ୍ଚ ବାଲରୂପୀ ମହେଶ୍ଵରଃ
ମହେଶ୍ୱର, ଶିଶୁ ରୂପରେ ଥିବା ସେ ଶିଶୁମାନୋଁକୁ କହିଲେ—
ଚତୁର୍ଦଶାନାଂ ଭୂର୍ଲୋକେ ଵାସୋ ଵଃ ପାଲନଂ ତଥା
'ଚୌଦ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମମାନେ ଭୂଲୋକରେ ରହିବେ ଓ ସେଠାରେ ରକ୍ଷା ପାଇବେ।'
ନୈଵେଦ୍ଯଂ ଭଵତାଂ ରାଜମାଷତଂଦୁଲମିଶ୍ରକାଃ
'ତୁମ ନୈବେଦ୍ୟ ହେବ ରାଜମା ଓ ଚାଉଳ ମିଶିତ।'
ତସ୍ଯ ତନ୍ନିଷ୍ଫଲଂ ଭାଵି ଭୁକ୍ତଂ ପ୍ରେତୈଶ୍ଚ ରାକ୍ଷସୈଃ 1.2.62.
ସେ ନୈବେଦ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ, ପିଶାଚ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଖାଇଯିବେ।
କ୍ଷେତ୍ରପାଲାଃ ସ୍ଥିତାଶ୍ଚୈଵ ଯଥାସ୍ଥାନେ ନିରୂପିତାଃ
କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକମାନେ ସେମାନଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବସାଯାଇଛନ୍ତି।
ଆରାଧନଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯେନ ପ୍ରୀତା ଭଵଂତି ତେ
ଏବେ ମୁଁ କହିବି, କେମିତି ପୂଜା କଲେ ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ଓଁକ୍ଷାଂ କ୍ଷେତ୍ରପାଲାଯ ନମଃ
ଓଁ କ୍ଷାଁ, କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଅନେନାତ୍ର ଚଂଦନାଦି ଦତ୍ତ୍ଵା ରାଜମାଷତଣ୍ଡୁଲମିଶ୍ରକାଶ୍ଚ ଚତୁଃଷଷ୍ଟିକୃତଭାଗାନ୍ଵଟକାନ୍ନିଵେଦ୍ଯ ତାଵତ୍ଯୋ ଦୀପିକାସ୍ତାଵନ୍ତି ପତ୍ରାଣି ପୂଗାନି ନିଵେଦ୍ଯ ଦଣ୍ଡଵତ୍ପ୍ରଣମ୍ଯ ମହାସ୍ତୁତିମେତାଂ ଜପେତ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସହିତ, ଏଠାରେ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ, ରାଜମା ଓ ଚାଉଳ ମିଶାଇ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ଚୁଆ ଚୁଆ ଚକୁଳି ଚଉଷଠିଟି, ଏତିକି ଦୀପ, ପତ୍ର ଓ ପୁଗ ଦେଇ, ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ଏହି ମହାସ୍ତୁତି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଓଁଊର୍ଧ୍ଵକେଶା ଵିରୂ ପାକ୍ଷା ନିତ୍ଯଂ ଯେ ଘୋରରୂପିଣଃ
ଓଁ, ଯେଉଁମାନେ ଉପରକୁ ଚୁଲି ଉଠାଇଥାନ୍ତି, ଅଜଗର ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତି—
ଅହ୍ଵରୋ ହ୍ଯାପକୁମ୍ଭଶ୍ଚ ଇଡାଚାରସ୍ତଥୈଵ ଯଃ
ଅହ୍ବର, ଆପକୁମ୍ଭ ଓ ଇଡାଚାର—
ସିଦ୍ଧେଯଶ୍ଚୈଵ ଵଲିକୋ ନୀଲପାଦେକଦଂଷ୍ଟ୍ରିକଃ
ସିଦ୍ଧେୟ, ବଳିକ, ନୀଳପାଦ ଓ ଏକଦଂଷ୍ଟ୍ରିକ—
ଊର୍ଧ୍ଵପାଦଃ କମ୍ବଲଶ୍ଚ ଖଂଜନଃ ଖର ଏଵ ଚ
ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱପାଦ, କମ୍ବଳ, ଖଞ୍ଜନ ଓ ଖର—
ଜଟାଲୋପ୍ଯଜଟାଲଶ୍ଚ ନୌମି ସ୍ଵଃକ୍ଷେତ୍ରପାଲକାନ୍
ଜଟାଲୋପ ଓ ଜଟାଳ—ମୁଁ ନିଜ କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକମାନେ ଉପରେ ନମସ୍କାର କରେ।
ଠଂଠଂକଣୋ ଜଂବରଶ୍ଚ ସ୍ଫୁଲିଂଗାସ୍ଯସ୍ତଡିଦ୍ରୁଚିଃ 1.2.62.
ଠଁଠଁକଣ, ଜମ୍ବର, ଯାହାର ମୁଁହଁରୁ ଚିଙ୍ଗାରି ବିସ୍ଫୁରେ, ଏବଂ ଯିଏ ବିଜୁଳି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ—
ଫେତ୍କାରକାରୀ ପଂଚାସ୍ଯୋ ବର୍ବରୀ ଭୀମରୂପଵାନ୍
ଯିଏ ଶିସି ଶବ୍ଦ କରେ, ପାଞ୍ଚମୁଖୀ, ବର୍ବରୀ ଓ ଭୟଙ୍କର ରୂପଧାରୀ—
ରୌରଵଶ୍ଚାପି ଲଂବୋଷ୍ଠୋ ଵଣିଜଃ ସୁଜଟାଲିକଃ
ରୌରବ, ଲମ୍ବୋଷ୍ଠ, ବଣିଜ ଓ ସୁଜଟାଳିକ—
ସର୍ଵଲିଂଗେଷୁ ହୁଂକାରଃ ସ୍ମଶାନେଷୁ ଭଯାଵହଃ
ସମସ୍ତ ରୂପରେ ‘ହୁଁ’ ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା, ଶ୍ମଶାନରେ ଭୟଙ୍କର ଥିବା—
ଏକଵୃକ୍ଷଶ୍ଚ ଵୃକ୍ଷେଷୁ କରାଲଵଦନୋ ନିଶି
ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଗଛ ଭାବେ ଥିବା, ରାତିରେ କ୍ରୂର ମୁଁହଁ ଥିବା—
ଚତ୍ଵରେଷୁ ଦୁରାରୋହଃ ପର୍ଵତେ କୁରଵସ୍ତଥା
ଚଉକରେ ଯାଏଁ ପହଁଚିବା କଷ୍ଟକର, ପାହାଡ଼ରେ କୁରବମାନେ—
ରସକ୍ଷେତ୍ରେ ରସାଧ୍ଯକ୍ଷୋ ଯଜ୍ଞଵାଟେଷୁ କୋଟନଃ
ରସ କ୍ଷେତ୍ରରେ ରସର ଦେଖାଶୁଣା କରୁଥିବା, ଯଜ୍ଞ ସ୍ଥଳରେ କୋଟନ—
ଏଵଂ ଚତୁଃଷଷ୍ଟିମିତାଞ୍ଛରଣଂ ଯାମି କ୍ଷେତ୍ରପାନ୍
ଏଭଳି ଚଉଷଠି ଜଣ କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକଙ୍କ ଶରଣ ନେଉଛି।
ସର୍ଵକାର୍ଯେଷୁ ଯଶ୍ଚୈଵଂ କ୍ଷେତ୍ରପାନର୍ଚଯେଚ୍ଛୁଚିଃ
ଯିଏ ଏଭଳି ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକମାନେ ପୂଜା କରେ—
ଇମଂ କ୍ଷେତ୍ରପକଲ୍ପଂ ଚ ଵିଜାନନ୍ଵିଜଯସ୍ତଥା
ଏହି କ୍ଷେତ୍ରର କ୍ରମ ଏବଂ ବିଜୟ ଉପାୟକୁ ଯେଉଁଠି ବୁଝିଥିଲେ,
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ ତତୋ ଦେଵୀମାନର୍ଚ ଵଟଯକ୍ଷିଣୀମ୍ 1.2.62.
ତାପରେ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ଏବଂ ବଟବୃକ୍ଷ ଦୃଷ୍ଟିବାଳା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ସମାନୀତାସ୍ତୈଶ୍ଚ ସାକଂ ସୁନଂଦା ନାମ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ
ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ସୁନନ୍ଦା ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଆଣାଯାଇଥିଲେ।
ସା କୃଚ୍ଛ୍ରାଣି ପରାକାଂଶ୍ଚ ଅତିକୃଚ୍ଛ୍ରାଣି କୁର୍ଵତୀ
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ଏବଂ ଦୁର୍ଲଭ ଉପବାସ ଓ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ମାସୋପଵାସଂ ଚ ତଥା କାର୍ତିକେ କୁଲନଂଦିନୀ
କୁଳାନନ୍ଦିନୀ କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ଏକ ମାସ ଧରି ଉପବାସ ରହିଥିଲେ।
ଦର୍ଶେ ସ୍ନାନଂ ତଥା ଚକ୍ରେ ମହୀସାଗରସଂଗମେ
ସେ ମହାନଦୀ ଓ ସାଗର ସଙ୍ଗମରେ ନିୟମିତ ସ୍ନାନ କରିଥିଲେ।
ଧୂତପାପା ଯଯୌ ଲୋକମୁମାଯାଃ କୃତସ୍ଵାଗତା
ପାପରୁ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ଉମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯାଇଥିଲେ ଏବଂ ଉମା ତାଙ୍କୁ ସ୍ବାଗତ କରିଥିଲେ।
ତସ୍ଯାସ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଵରଂ ପ୍ରାଦାତ୍ସିଦ୍ଧଲିଂଗସ୍ଥିତୋ ହରଃ
ସିଦ୍ଧଲିଙ୍ଗରେ ବସିଥିବା ହରା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଏକ ବର ଦେଇଥିଲେ।