ଡାକିନ୍ଯୋ ଯାତୁଧାନାଶ୍ଚ ପ୍ରେତାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଭଯଂକରାଃ
ଡାକିନୀ, ଯାତୁଧାନ, ପ୍ରେତ ଓ ଅନ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନେ—
ଇମଂ ଗାଣେଶ୍ଵରଂ କଲ୍ପଂ ଵିଜାନନ୍ଵିଜଯୋଽପି ଚ
ଏହି ଗଣେଶ୍ୱର ପୂଜାପଦ୍ଧତି ଜାଣିଲେ, ଜୟ ମଧ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ।
ଦଶାଂଶଂ ଗୁଟିକା ହୁତ୍ଵା ପୂଜ୍ଯ ସିଦ୍ଧିଵିନାଯକମ୍ 1.2.61.
ଦଶମାଂଶ ଗୁଟିକା ହୋମ କରି, ସିଦ୍ଧିବିନାୟକଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ—
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପ୍ରଥମେ ମାହେଶ୍ଵରଖଣ୍ଡେ କୌମାରିକାଖଣ୍ଡେ ମହାଵିଦ୍ଯାସାଧନେ ଗାଣେଶ୍ଵରକଲ୍ପଵର୍ଣନଂନାମୈକଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାର ପ୍ରଥମ ମାହେଶ୍ୱର ଖଣ୍ଡ, କୌମାରିକା ଖଣ୍ଡ, ମହାବିଦ୍ୟା ସାଧନାରେ 'ଗଣେଶ୍ୱର ପୂଜା ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ଏକଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
କ୍ଷେତ୍ରନାଥଃ କଥଂ ଜଜ୍ଞେ ଵଦୈତଚ୍ଛୃଣ୍ଵତାଂ ହି ନଃ
କ୍ଷେତ୍ରନାଥ କିପରି ଜନ୍ମ ନେଲେ? ଆମେ ଶୁଣୁଛୁ, ଦୟାକରି କହ।
ଶିଵଂ ଦେଵ୍ଯା ସହାସୀନଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯେଦମବ୍ରୁଵନ୍
ଦେବୀଙ୍କ ସହ ବସିଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେମାନେ ଏପରି କହିଲେ।
ଦେଵ ଦୈତ୍ଯେନ ଘୋରେଣ ଦୁର୍ଜଯେନ ସୁରାସୁରୈଃ
ହେ ଦେବମାନେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଦାଇତ୍ୟ, ଯାହାକୁ ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାରିନଥିଲେ,
ନ ଵିଷ୍ଣୁନା ନ ଚଂଦ୍ରେଣ ନ ଚାନ୍ଯେନାପି କେନଚିତ୍
ବିଷ୍ଣୁ, ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ହରାଇପାରିଲେ ନାହିଁ—
ତେନ ସଂପୀଡ୍ଯମାନାନାମସ୍ମାକଂ ଶରଣଂ ଭଵ
ସେ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଛୁ, ଆପଣ ଆମ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ହୁଅନ୍ତୁ।
ତତୋଽତିକୃପଯାଵିଷ୍ଟହରକଂଠସ୍ଯ କାଲିମାମ୍
ତାପରେ, ଅତି ଦୟାରେ ଭରିଯାଇଥିବା କଳିକା, ଯାହାଙ୍କ ଗଳା କଳା,
ଆତ୍ମଶକ୍ତିଂ ତତ୍ର ମୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚେଦଂ ଵଚଃ ଶୁଭା
ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ସେଠାରେ ଛାଡ଼ି, ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା କହିଲେ—
ଦେଵାରିଂ ଚ ଦୁରାତ୍ମାନଂ ଶୀଘ୍ରଂ ନାଶଯ ଶୋଭନେ
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀକୁ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ କର।
ରଵେଣୈଵ ମୃତଂ ଚକ୍ରେ ସାନୁଗଂ ସ୍ଫୁଟିତହୃଦମ୍
କେବଳ ଗର୍ଜନରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନୋଁକୁ ମରାଇଦେଲେ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଫାଟିଗଲା।
ଯୈରାସନ୍ଵିକଲା ଲୋକାସ୍ତ୍ରଯୋଽପି ପ୍ରମୃତା ଯଥା 1.2.62.
ଯେଉଁଠାରେ ତିନି ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅନ୍ୟସ୍ଥାନରେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ମିଶିଯାଇଛନ୍ତି।
ରୁଦଂସ୍ତସ୍ଯାଃ ସମୀପେ ଚାପ୍ଯାଗତଃ ପ୍ରେତସଦ୍ମନି
ସେ କାନ୍ଦୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ, ପିତୃଲୋକରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
କାଲିକାଽପାଯଯତ୍ସ୍ତନ୍ଯଂ ମା ରୁଦେତି ପ୍ରଜଲ୍ପତୀ
କଳିକା ତାଙ୍କୁ ଦୁଧ ପିଇବାକୁ ଦେଲେ, 'କାନ୍ଦନି' ବୋଲି ମନେମନେ କହିଲେ।
ଯୋଽସୌ ହରକଂଠଭଵଵିଷାଦାସୀତ୍ସୁଦୁର୍ଧରଃ
ହରଙ୍କ ଗଳାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ବିଷ ବହୁତ ଦୁଃସହ ଥିଲା।
ବାଲୋଽପି ବାଲରୂପଂ ତତ୍ତ୍ଯକ୍ତୁମୈଚ୍ଛତ୍କୃତକ୍ରିହଯା:
ସେ ଶିଶୁ ରୂପରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚାହିଲେ।
ତତୋ ଦେଵାଃ କାଲିକାଯାଃ ଶଂକମାନାଃ ପୁନର୍ଭଯମ୍
ତାପରେ ଦେବମାନେ, କଳିକାଙ୍କ ପାଇଁ ପୁଣି ଭୟଭିତ ହେଲେ।
ଅସ୍ତି ଚେଦ୍ଭଵତାଂ ଭୀତିରନ୍ଯାନ୍ସ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ବାଲକାନ୍
'ଯଦି ତୁମେ ଭୟଭିତ, ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଶିଶୁମାନେ ତିଆରି କରିଦେବି,' ସେ କହିଲେ।
ପ୍ରାହ ତାନ୍ବାଲରୂପାଂଶ୍ଚ ବାଲରୂପୀ ମହେଶ୍ଵରଃ
ମହେଶ୍ୱର, ଶିଶୁ ରୂପରେ ଥିବା ସେ ଶିଶୁମାନୋଁକୁ କହିଲେ—
ଚତୁର୍ଦଶାନାଂ ଭୂର୍ଲୋକେ ଵାସୋ ଵଃ ପାଲନଂ ତଥା
'ଚୌଦ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମମାନେ ଭୂଲୋକରେ ରହିବେ ଓ ସେଠାରେ ରକ୍ଷା ପାଇବେ।'
ନୈଵେଦ୍ଯଂ ଭଵତାଂ ରାଜମାଷତଂଦୁଲମିଶ୍ରକାଃ
'ତୁମ ନୈବେଦ୍ୟ ହେବ ରାଜମା ଓ ଚାଉଳ ମିଶିତ।'
ତସ୍ଯ ତନ୍ନିଷ୍ଫଲଂ ଭାଵି ଭୁକ୍ତଂ ପ୍ରେତୈଶ୍ଚ ରାକ୍ଷସୈଃ 1.2.62.
ସେ ନୈବେଦ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ୟର୍ଥ ହେବ, ପିଶାଚ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେ ଖାଇଯିବେ।
କ୍ଷେତ୍ରପାଲାଃ ସ୍ଥିତାଶ୍ଚୈଵ ଯଥାସ୍ଥାନେ ନିରୂପିତାଃ
କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକମାନେ ସେମାନଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବସାଯାଇଛନ୍ତି।
ଆରାଧନଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯେନ ପ୍ରୀତା ଭଵଂତି ତେ
ଏବେ ମୁଁ କହିବି, କେମିତି ପୂଜା କଲେ ସେମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି।
ଓଁକ୍ଷାଂ କ୍ଷେତ୍ରପାଲାଯ ନମଃ
ଓଁ କ୍ଷାଁ, କ୍ଷେତ୍ରର ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଅନେନାତ୍ର ଚଂଦନାଦି ଦତ୍ତ୍ଵା ରାଜମାଷତଣ୍ଡୁଲମିଶ୍ରକାଶ୍ଚ ଚତୁଃଷଷ୍ଟିକୃତଭାଗାନ୍ଵଟକାନ୍ନିଵେଦ୍ଯ ତାଵତ୍ଯୋ ଦୀପିକାସ୍ତାଵନ୍ତି ପତ୍ରାଣି ପୂଗାନି ନିଵେଦ୍ଯ ଦଣ୍ଡଵତ୍ପ୍ରଣମ୍ଯ ମହାସ୍ତୁତିମେତାଂ ଜପେତ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ର ସହିତ, ଏଠାରେ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇ, ରାଜମା ଓ ଚାଉଳ ମିଶାଇ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ଚୁଆ ଚୁଆ ଚକୁଳି ଚଉଷଠିଟି, ଏତିକି ଦୀପ, ପତ୍ର ଓ ପୁଗ ଦେଇ, ଦଣ୍ଡବତ୍ ପ୍ରଣାମ କରି, ଏହି ମହାସ୍ତୁତି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଓଁଊର୍ଧ୍ଵକେଶା ଵିରୂ ପାକ୍ଷା ନିତ୍ଯଂ ଯେ ଘୋରରୂପିଣଃ
ଓଁ, ଯେଉଁମାନେ ଉପରକୁ ଚୁଲି ଉଠାଇଥାନ୍ତି, ଅଜଗର ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥାନ୍ତି—
ଅହ୍ଵରୋ ହ୍ଯାପକୁମ୍ଭଶ୍ଚ ଇଡାଚାରସ୍ତଥୈଵ ଯଃ
ଅହ୍ବର, ଆପକୁମ୍ଭ ଓ ଇଡାଚାର—