ପ୍ରଥମାଯାଂ ତତୋ ରାତ୍ରୌ ଯଯୌ ସିଦ୍ଧାଂବିକାପୁରଃ
ତାପରେ ପ୍ରଥମ ରାତିରେ ସେ ସିଦ୍ଧାମ୍ବିକାପୁରକୁ ଗଲେ।
ଅଷ୍ଟଦିକ୍ଷ୍ଵଷ୍ଟକୀଲାଂଶ୍ଚ ନିଖନ୍ଯୈଵ ସସୂତ୍ରକାନ୍
ସେ ଆଠ ଦିଗରେ ଆଠଟି କିଳ ଏବଂ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସୂତାରେ ବାନ୍ଧି ମାଟି ଭିତରେ ପୋତିଲେ।
ଶିଖାମାବଦ୍ଧ୍ଯ ଦିଗ୍ବଂଧଂ କୃତ୍ଵା ରେଭେ ତତୋ ଵିଧିମ୍ 1.2.61.
ଶିରରେ ଚୁଡ଼ା ବାନ୍ଧି, ଦିଗବନ୍ଧ କରି, ପରେ ନିୟମ ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସମର୍ପ୍ଯ ଚ ତତଃ ଖଡ୍ଗଂ ଖାଦିରଂ ମଂତ୍ରତେଜିତମ୍
ତାପରେ ମନ୍ତ୍ରଶକ୍ତିରେ ପବିତ୍ର କରାଯାଇଥିବା ଖଦିର ତଳୱାର ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଶୁଚିର୍ଵିନିଦ୍ରଃ ସଂତିଷ୍ଠ ସ୍ତଵଂ ଦେଵ୍ଯାଃ ସମୁଦ୍ଗିରନ୍
ସେ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଜାଗ୍ରତ ରହି, ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ସଂସ୍ଥିତେ ତତ୍ର ବର୍ବରୀକେ ମହାବଲେ
ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବର୍ବରୀକ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ତତଃ ସୁଖାସନୋ ଭୂତ୍ଵା ଗୁଂଗୁରୁଭ୍ଯୋ ନମଃ ଇତି ତତୋ ଗଣେଶ୍ଵରଵିଧାନମାରବ୍ଧଵାନ୍
ତାପରେ ସୁବିଧାଜନକ ଆସନରେ ବସି, 'ଗୁଂଗୁରମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର' କହି, ଗଣେଶଙ୍କ ପୂଜା ପ୍ରାରମ୍ଭ କଲେ।
ଅଥାତଃ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମଂତ୍ରଂ ଗଣପତେଃ ପରମ୍
ଏବେ ମୁଁ ଗଣପତିଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମନ୍ତ୍ର କହିବି।
ସର୍ଵକାର୍ଯକରଂ ସ୍ଵଲ୍ପଂ ମହାର୍ଥଂ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଦମ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଛୋଟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ କାମ ସଫଳ କରେ, ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ଡାକିନ୍ଯୋ ଯାତୁଧାନାଶ୍ଚ ପ୍ରେତାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଭଯଂକରାଃ
ଡାକିନୀ, ଯାତୁଧାନ, ପ୍ରେତ ଓ ଅନ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନେ—
ଇମଂ ଗାଣେଶ୍ଵରଂ କଲ୍ପଂ ଵିଜାନନ୍ଵିଜଯୋଽପି ଚ
ଏହି ଗଣେଶ୍ୱର ପୂଜାପଦ୍ଧତି ଜାଣିଲେ, ଜୟ ମଧ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ।
ଦଶାଂଶଂ ଗୁଟିକା ହୁତ୍ଵା ପୂଜ୍ଯ ସିଦ୍ଧିଵିନାଯକମ୍ 1.2.61.
ଦଶମାଂଶ ଗୁଟିକା ହୋମ କରି, ସିଦ୍ଧିବିନାୟକଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ—
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପ୍ରଥମେ ମାହେଶ୍ଵରଖଣ୍ଡେ କୌମାରିକାଖଣ୍ଡେ ମହାଵିଦ୍ଯାସାଧନେ ଗାଣେଶ୍ଵରକଲ୍ପଵର୍ଣନଂନାମୈକଷଷ୍ଟିତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକର ସଂହିତାର ପ୍ରଥମ ମାହେଶ୍ୱର ଖଣ୍ଡ, କୌମାରିକା ଖଣ୍ଡ, ମହାବିଦ୍ୟା ସାଧନାରେ 'ଗଣେଶ୍ୱର ପୂଜା ବର୍ଣ୍ଣନ' ନାମକ ଏକଷଷ୍ଠିତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
କ୍ଷେତ୍ରନାଥଃ କଥଂ ଜଜ୍ଞେ ଵଦୈତଚ୍ଛୃଣ୍ଵତାଂ ହି ନଃ
କ୍ଷେତ୍ରନାଥ କିପରି ଜନ୍ମ ନେଲେ? ଆମେ ଶୁଣୁଛୁ, ଦୟାକରି କହ।
ଶିଵଂ ଦେଵ୍ଯା ସହାସୀନଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯେଦମବ୍ରୁଵନ୍
ଦେବୀଙ୍କ ସହ ବସିଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେମାନେ ଏପରି କହିଲେ।
ଦେଵ ଦୈତ୍ଯେନ ଘୋରେଣ ଦୁର୍ଜଯେନ ସୁରାସୁରୈଃ
ହେ ଦେବମାନେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଦାଇତ୍ୟ, ଯାହାକୁ ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାରିନଥିଲେ,
ନ ଵିଷ୍ଣୁନା ନ ଚଂଦ୍ରେଣ ନ ଚାନ୍ଯେନାପି କେନଚିତ୍
ବିଷ୍ଣୁ, ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେହି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ହରାଇପାରିଲେ ନାହିଁ—
ତେନ ସଂପୀଡ୍ଯମାନାନାମସ୍ମାକଂ ଶରଣଂ ଭଵ
ସେ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଦୁଃଖିତ ହେଉଛୁ, ଆପଣ ଆମ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ହୁଅନ୍ତୁ।
ତତୋଽତିକୃପଯାଵିଷ୍ଟହରକଂଠସ୍ଯ କାଲିମାମ୍
ତାପରେ, ଅତି ଦୟାରେ ଭରିଯାଇଥିବା କଳିକା, ଯାହାଙ୍କ ଗଳା କଳା,
ଆତ୍ମଶକ୍ତିଂ ତତ୍ର ମୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚେଦଂ ଵଚଃ ଶୁଭା
ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ସେଠାରେ ଛାଡ଼ି, ମଙ୍ଗଳମୟ କଥା କହିଲେ—
ଦେଵାରିଂ ଚ ଦୁରାତ୍ମାନଂ ଶୀଘ୍ରଂ ନାଶଯ ଶୋଭନେ
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ପ୍ରାଣୀକୁ ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ କର।
ରଵେଣୈଵ ମୃତଂ ଚକ୍ରେ ସାନୁଗଂ ସ୍ଫୁଟିତହୃଦମ୍
କେବଳ ଗର୍ଜନରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନୋଁକୁ ମରାଇଦେଲେ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଫାଟିଗଲା।
ଯୈରାସନ୍ଵିକଲା ଲୋକାସ୍ତ୍ରଯୋଽପି ପ୍ରମୃତା ଯଥା 1.2.62.
ଯେଉଁଠାରେ ତିନି ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅନ୍ୟସ୍ଥାନରେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ମିଶିଯାଇଛନ୍ତି।
ରୁଦଂସ୍ତସ୍ଯାଃ ସମୀପେ ଚାପ୍ଯାଗତଃ ପ୍ରେତସଦ୍ମନି
ସେ କାନ୍ଦୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ, ପିତୃଲୋକରେ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
କାଲିକାଽପାଯଯତ୍ସ୍ତନ୍ଯଂ ମା ରୁଦେତି ପ୍ରଜଲ୍ପତୀ
କଳିକା ତାଙ୍କୁ ଦୁଧ ପିଇବାକୁ ଦେଲେ, 'କାନ୍ଦନି' ବୋଲି ମନେମନେ କହିଲେ।
ଯୋଽସୌ ହରକଂଠଭଵଵିଷାଦାସୀତ୍ସୁଦୁର୍ଧରଃ
ହରଙ୍କ ଗଳାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ବିଷ ବହୁତ ଦୁଃସହ ଥିଲା।
ବାଲୋଽପି ବାଲରୂପଂ ତତ୍ତ୍ଯକ୍ତୁମୈଚ୍ଛତ୍କୃତକ୍ରିହଯା:
ସେ ଶିଶୁ ରୂପରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚାହିଲେ।
ତତୋ ଦେଵାଃ କାଲିକାଯାଃ ଶଂକମାନାଃ ପୁନର୍ଭଯମ୍
ତାପରେ ଦେବମାନେ, କଳିକାଙ୍କ ପାଇଁ ପୁଣି ଭୟଭିତ ହେଲେ।
ଅସ୍ତି ଚେଦ୍ଭଵତାଂ ଭୀତିରନ୍ଯାନ୍ସ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ବାଲକାନ୍
'ଯଦି ତୁମେ ଭୟଭିତ, ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଶିଶୁମାନେ ତିଆରି କରିଦେବି,' ସେ କହିଲେ।
ଓଁଗାଂଗୀଂଗୂଂଗୈଂଗୌଂଗଃ ସପ୍ତାକ୍ଷରୋଽଯଂ ମହାମଂତ୍ରଃ ସାଧ କସ୍ଯ ପୂର୍ଵଂ ତିଲକକରଣମ୍ ଇତି ତିଲକସ୍ଯୋପରି ଅକ୍ଷତାନ୍ଦଦ୍ଯାତ୍ ଅନେନ ମନ୍ତ୍ରେଣ ଇତି ତିଲକମଂତ୍ରଃ ଅନେନ ମଂତ୍ରେଣ ଗଣେଶାଯ ପୁଷ୍ପାଂଜଲିତ୍ରଯଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ ଅତ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ମୂଲମନ୍ତ୍ରେଣ ଜପଂ କୁର୍ଯାତ୍ ଓଁ ଗାଂ ଗଣପତଯେ ସ୍ଵାହେତି ମନ୍ତ୍ରେଣ ଗୁଗ୍ଗୁଲଗୁଟିକାଭିର୍ହୋମଂ ଵିଦଧ୍ଯାଦ୍ଵିନିଯୋଗଂ ଚେତି ଗାଣେଶ୍ଵରୋ ତା?କଲ୍ପଃ ସର୍ଵଵିଘ୍ନାନି ନଶ୍ଯଂତି ମନୋଭୀଷ୍ଟଂ ଚ ସିଧ୍ଯତି
'ଓଁ ଗାଁ ଗୀଁ ଗୁଁ ଗୈଁ ଗୌଁ ଗଃ'—ଏହି ସାତଟି ଅକ୍ଷରର ମହାମନ୍ତ୍ର, ପ୍ରଥମେ 'ସାଧ କସ୍ୟ' ଏବଂ ତିଳକ ଲଗାଇବା; ତିଳକ ଉପରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ଅକ୍ଷତ ରଖିବା—ଏହା ତିଳକମନ୍ତ୍ର। ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ଗଣେଶଙ୍କୁ ତିନିଥର ପୁଷ୍ପାଞ୍ଜଳି ଦେବା। ପରେ ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା। 'ଓଁ ଗାଁ ଗଣପତୟେ ସ୍ୱାହା' ମନ୍ତ୍ରରେ ଗୁଗୁଳ ଗୁଟିକା ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଏବଂ ଉଚିତ ନିୟୋଗ କରିବା। ଏହି ହେଉଛି ଗଣେଶ୍ୱର ପୂଜାପଦ୍ଧତି। ସମସ୍ତ ବିଘ୍ନ ନଶ୍ୟ ହୁଏ ଏବଂ ମନୋକାମନା ପୂରଣ ହୁଏ।