ତଦାସାଦ୍ଯ ସ ହୈଡଂବିର୍ମେରୋଃ ଶିଖରଵଦ୍ଗ୍ରହମ୍
ତାପରେ ସେ ହଇଡ଼ମ୍ବୀଙ୍କୁ ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖରକୁ ଧରିବା ପରି ଧରି ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ତାମାହ ଲଲିତଂ ଵୀରୋ ଭଦ୍ରେ ସା କ୍ଵ ମୁରୋଃ ସୁତା
ସେ ବୀର ମଧୁର କଥାରେ କହିଲେ, 'ଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୁରାଙ୍କ ଝିଅ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?'
କୋଟିଶୋ ନିହତାଃ ପୂର୍ଵଂ ତଯା କାମୁକ କାମୁକାଃ
ଏହି ମୁରାଙ୍କ ଝିଅ ପୂର୍ବରୁ ଅନେକ କୋଟି ପ୍ରେମିକଙ୍କୁ ମାରିଦେଇଛନ୍ତି, ହେ ପ୍ରେମିକ।
ତଵ ରୂପମହଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଘଟହାସଂ ସଦୋତ୍କଚମ୍
ତୁମର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ହେ ଘଟହାସ, ମୋର ଲୋମ ଉଠିଯାଉଛି।
ତନ୍ମଯା ସହ ମୋଦସ୍ଵ ଭୁଂକ୍ଷ୍ଵ ଭୋଗାଂଶ୍ଚ କାମୁକ
ତେଣୁ, ମୋ ସହ ଆନନ୍ଦ କର, ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କର, ହେ ପ୍ରେମିକ।
ପୁନର୍ନୈତଦ୍ଵଚସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଵିଶତେ ମମ ଚେତସି
ତଥାପି, ତୁମର ଏହି କଥା ପୁଣି ମୋ ମନରେ ପ୍ରବେଶ କରୁନାହିଁ।
ଵାମଃ କାମୋ ଯତୋ ଭଦ୍ରେ ଯସ୍ମିନ୍ନୁପନିବଦ୍ଧ୍ଯତେ 1.2.60.
ଇଚ୍ଛା ଅସ୍ଥିର, ହେ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ଯାହା ପାଖରେ ଯାଏ, ସେଠାରେ ବନ୍ଧିଯାଏ।
ଅଦ୍ଯ ତେ ସ୍ଵାମିନୀ ଦୃଷ୍ଟା ଜିତା ଵା କ୍ରୀଡତେ ମଯା
ଆଜି ତୁମ ମାଲିକାକୁ ଦେଖିଛି, କିମ୍ବା ଜିତିଛି, କିମ୍ବା ସେ ମୋ ସହ ଖେଳୁଛନ୍ତି।
କର୍ଣପ୍ରାଵରଣେ ତସ୍ମାଚ୍ଛୀଘ୍ରମେଵ ନିଵେଦ୍ଯତାମ୍
ତେଣୁ, ଏହି କଥା ତାଙ୍କ କାନରେ ଗୁପ୍ତରେ ଶୀଘ୍ର ଜଣାଇଦିଅ।
ଇତି ଭୈମେର୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରସ୍ଖଲଂତୀ ନିଶାଚରୀ
ଭୈମୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନିଶାଚରୀ ଡାଗରିଗଲେ।
ଦେଵି କୋଽପି ଯୁଵା ଶ୍ରୀମାଂସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେଷ୍ଵମିତପ୍ରଭଃ
'ଦେବୀ, ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ କିଛି ଯୁବକ ଅଛନ୍ତି—'
କଦାଚିଦ୍ଦେଵସଂଗତ୍ଯା ସମଯୋ ମେଽଭିପୂର୍ଯତେ
'ସମ୍ଭବତଃ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ମିଶିବା ଦ୍ୱାରା ମୋର ସମୟ ପୂରଣ ହେବ।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଵଚନାଚ୍ଚେଟୀ ପ୍ରାପ୍ଯାଵୋଚଦ୍ଘଟୋତ୍କଚମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦାସୀ ଘଟୋଟ୍କଚଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗିଅଁ କହିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ସ ପ୍ରହସ୍ଯୈଵ ତତ୍ରୋତ୍ସୃଜ୍ଯ ସ୍ଵକାନୁଗାନ୍
ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ସେ ହସିଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ନିଜ ସହଚରମାନେକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସ ପଶ୍ଯଞ୍ଛୁକସଂଘାତାନ୍ପାରାଵତଗଣାଂସ୍ତଥା
ସେ ତାଳପତ୍ର ଖାଇଥିବା ପକ୍ଷୀମାନେ ଓ ପାରାବତ ଦଳମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
ରୂପେଣ ଵଯସଃ ଚୈଵ ରତେରପି ରତିଂକରୀମ୍
ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଯୌବନ ଓ ରତିରେ ସେ ମଧୁସୂଦନୀଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଥିଲେ।
ତାଂ ଵିଦ୍ଯୁତମିଵୋନ୍ନଦ୍ଧାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୈମିରଚିଂତଯତ 1.2.60.
ତାଙ୍କୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖି, ଭୈମୀ ଭାବିଲେ।
ନ୍ଯାଯ୍ଯମେତତ୍କୃତେ ପୂର୍ଵଂ ନଷ୍ଟା ଯତ୍କାମିନାଂ ଗଣାଃ
ଏହିଠାରେ ଯଥାଯଥିକ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରେମିକମାନେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ।
କାମିନୀନାଂ କୃତେ ଯେଷାଂ କ୍ଷୀଯତେ ଗଣନାତ୍ର କା
ନାରୀମାନେ ପାଇଁ କେତେ ଲୋକ କେତେ ଥର ଗଣନା କରିଛନ୍ତି, ଏଠାରେ କିଏ ଗଣିପାରିବ?
ନିଷ୍ଠୁରେ ଵଜ୍ରହୃଦଯେ ପ୍ରାପ୍ତୋଽହମତିଥିସ୍ତଵ
ହେ ନିଷ୍ଠୁର, ପାଥର ହୃଦୟ ଥିବା ତୁମେ, ମୁଁ ତୁମର ଅତିଥି ହୋଇ ଆସିଛି।
ଇତି ହୈଡଂବିଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କାମକଟଂକଟା
ହଇଡିମ୍ବାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଯିଏ ଆସକ୍ତିରେ ଦହୁଛି,
ଧିଗହଂ ଯନ୍ମଯା ପୂର୍ଵଂ ସମଯଃ ସ କୃତୋଽଭଵତ୍
ହାୟ ମୋତେ, ମୁଁ ପୂର୍ବେ ସେଇ ଚୁକ୍ତି କାହିଁକି କଲି!
ଇତି ସଂଚିନ୍ତଯନ୍ତୀ ସା ଭୈମିଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ଭୀମଙ୍କୁ କହିଲା।
ଅଥ କାମଯସେ ମାଂ ତ୍ଵଂ ତତ୍କଥାଂ ଶୀଘ୍ରମୁଚ୍ଚର ତତୋଽହଂ ଵଶଗା ଜାତା ହତୋ ଵା ସ୍ଵପ୍ସ୍ଯସେ ମଯା
ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ସେ କଥା ଶୀଘ୍ର କହ; ତାପରେ ମୁଁ ତୁମ ଅଧୀନ ହେବି, କିମ୍ବା ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେଇ ଶୋଇପାରିବି।
ସ୍ମୃତ୍ଵା ଚରାଚରଗୁରୁଂ କୃଷ୍ଣମାରବ୍ଧଵାନ୍କଥାମ୍
ସମସ୍ତ ଚରାଚରଙ୍କ ଗୁରୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତସ୍ଯ ଚୈକା ସୁତା ଜଜ୍ଞେ ଭାର୍ଯା ତସ୍ଯ ମୃତାଽଭଵତ୍ 1.2.60.
ତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲା; ତାଙ୍କର ଜଣେ ଜଣାଣୀ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ।
ସା ଯଦାଭୂଦ୍ଯୌଵନଗା ଵ୍ଯଂଜିତାଵଯଵା ଶୁଭା
ସେ ଯେତେବେଳେ ଯୌବନରେ ପ୍ରବେଶ କଲା, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଉଦ୍ଭାସିତ ଓ ସୁନ୍ଦର ହେଲା,
ତଦାସ୍ଯ କାମଲୁଲିତମାଲାନଂ ପ୍ରଜହୌ ମନଃ
ତେବେ ତାଙ୍କର ମନ ଆସକ୍ତିରେ ମୁଝିଯାଇଥିବା ମାଳାକୁ ଛାଡିଦେଲା।
ପ୍ରାତିଵେଶ୍ମକପୁତ୍ରୀ ତ୍ଵଂ ମଯାନୀଯାତ୍ର ପୋଷିତା
ତୁମେ ପଡ଼ୋଶୀ ଘରର କନ୍ୟା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ଆଣି ପାଳିଛି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ସା ଚ ମେନେ ଚ ତତ୍ତଥୈଵ ଵଚସ୍ତଦା
ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ସେ ସେଇ କଥାକୁ ସତ୍ୟ ବୋଲି ମନେ କଲା।