ଭିକ୍ଷୋଃ କପାଲମାପୂର୍ଯ ରୁଧିରେଣାତ୍ମନୋ ହରିଃ
ହରି ନିଜ ରକ୍ତରେ ଭିକ୍ଷୁଙ୍କ କପାଳକୁ ପୂରିଦେଲେ।
ନ ଚେଦଶିକ୍ଷଯଃ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯନୁକଂପଯା
ତୁମେ ଯଦି ଦୟା ଶିଖାଉନଥାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଯାଉଥାନ୍ତ।
ନୃହରିଂ ଶରଭାକାରଃ ସମହାର୍ଷୀନ୍ନ ଚେଦ୍ଭଵାନ୍
ତୁମେ ଯଦି ନରସିଂହ ଓ ଶରଭ ରୂପ ଧାରଣ କରିନଥାନ୍ତେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେ ବଞ୍ଚି ପାରିନଥାନ୍ତେ।
ତ୍ଵମାଚକୃକ୍ଷଃ କଲ୍ପାବ୍ଧୌ କୈଵର୍ତ୍ତୋ ମତ୍ସ୍ଯକଚ୍ଛପୌ
ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିର ସମୁଦ୍ରରେ ମାଛ ଓ କଚ୍ଛପ ରୂପେ ନାଉ ଚାଳକ ହୋଇଥିଲା।
ଏକୋନେ ପଦ୍ମସାହସ୍ରେ ସ୍ଵନେତ୍ରେଣ କୃତାର୍ଚନମ୍
ତୁମର ହଜାରଟି ପଦ୍ମ ଚକ୍ଷୁ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପୂଜା କରିଥିଲା।
ଧୂର୍ଜଟିଃ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତୃତ୍ଵଂ ପୁନରସ୍ଯାଭ୍ଯମନ୍ଯତ ।। 1.3.2.16.
ଧୂର୍ଜଟି ପୁଣିଥରେ ନିଜକୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ସମଁଜ୍ଯାସୁ ଦ୍ଵିଜାନାଂ ଚ ପୂଜନଂ ଚାନୁଶିଷ୍ଟଵାନ୍
ସେ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ସମ ତାଣି ଓ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ଶିଖାଇଲେ।
ଗୁରୁଂ ସ୍ମରତୋ ମାମେଵ ଜାଗ୍ରତଂ ସୃଷ୍ଟିରକ୍ଷଯୋଃ
ଯେଉଁଠି ମୋତେ ଗୁରୁ ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ ଜାଗ୍ରତ ହେଉ କି ସୃଷ୍ଟି-ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ହେଉ,
ଇହ ପ୍ରଦେଶେ ଯୁଵଯୋର୍ଯନ୍ମଯାନୁଗ୍ରହଃ କୃତଃ
ଏଠି ଏହି ସ୍ଥାନରେ, ମୁଁ ତୁମେମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଦୟା କରିଛି,
ଯୋଜନତ୍ରଯମାତ୍ରେଽସ୍ମିନ୍କ୍ଷେତ୍ରେ ନିଵସତାଂ ନୃଣାମ୍
ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ତିନି ଯୋଜନ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଲୋକେ ବସିଛନ୍ତି,
ଯଦ୍ଵା ତିରଶ୍ଚାମପ୍ଯତ୍ର ସ୍ଥାଵରାଣାଂ ଚ ଦେହିନାମ୍
କିମ୍ବା ଏଠାରେ ଥିବା ପଶୁମାନେ କିମ୍ବା ଅଚଳ ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ,
ନୃଣାଂ ଚ ଦର୍ଶନାଦ୍ଦୂରେ କୈଵଲ୍ଯଂ ସ୍ମରଣେନ ଵା
ମଣିଷମାନେ ଦୂରରୁ ଦର୍ଶନ କିମ୍ବା ସ୍ମରଣ କଲେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ଶୁଭାଯ ତୈଜସୀ ମୂର୍ତିଃ ସ୍ଥାଵରା ମମ ଶାଶ୍ଵତୀ
ମୋ ତେଜସ୍ବୀ ମୂର୍ତ୍ତି ଏଠାରେ ଶାଶ୍ୱତ ଭାବରେ ଅଚଳ ରୂପେ ରହିଛି, ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ।
ଯୁଗାତ୍ଯଯେପି ନୈନଂ ତୁ ମଜ୍ଜଯେଯୁର୍ମହାବ୍ଧଯଃ
ଯୁଗ ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରମାନେ ଏହାକୁ କେବେ ଡୁବାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଜ୍ଯୋତିର୍ମଯମିଦଂ ଲିଂଗଂ ଜ୍ଯୋତିଃଷ୍ଵପି ନ ଜାତୁଚିତ୍
ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଆଲୋକରୁ ଗଠିତ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଏହାକୁ କେବେ ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଏ ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯାନୁଗ୍ରହମିଚ୍ଛାମି ଜଂତୋ୍ତସ୍ଯାତ୍ର ସଂଭଵଃ 1.3.2.16.
ମୁଁ ଯାହାକୁ କୃପା କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେ ଜଣେ ଏଠି ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଏଷ ଦୂରାତ୍ପ୍ରଣାମେନ ନିକର୍ଷାଚ୍ଚ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାତ୍
ଏଠାରୁ ଦୂରରୁ ପ୍ରଣାମ କିମ୍ବା ନିକଟରୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ,
ଅତ୍ରୈଵ ନିଯତଂ ଵାସାଃ ସଂଭଵଂତି ମହାତ୍ମନାମ୍
ଏଠି ମହାତ୍ମାମାନେଙ୍କର ନିଶ୍ଚିତ ନିବାସ ହୁଏ।
ଶୋଣାଚଲମନାଦୃତ୍ଯ କ୍ଵଚିତ୍ସ୍ଥିତ୍ଵାପି ମୁକ୍ତଯେ
ଶୋଣାଚଳକୁ ଅବହେଳା ନକରି, ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ବସିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ତୌ ଵ୍ଯଜ୍ଞାପଯତାଂ ଦେଵଂ ଦୂରୀଭଵଦହଂକ୍ରିଯୌ
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ, ଅହଂକାର ଦୂର କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ।
ଆସ୍ତାଂ ଗିରିରସୌ କିଂ ତୁ ତେଜୋ ହ୍ଯସ୍ଯ ସୁଦୁସ୍ସହମ୍
ସେ ପାହାଡ଼ ରହୁ, କିନ୍ତୁ ତାହାର ତେଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅସହ୍ୟ।
ଅତୋଯମୁତ୍ତମୋ ରୁଦ୍ର ତେଜଃ ସାମାନ୍ଯଶୈଲଵତ୍
ହେ ରୁଦ୍ର, ଏହା ସାଧାରଣ ପାହାଡ଼ ନୁହେଁ; ଏହାର ତେଜ ଦେବତାଙ୍କ ପର୍ବତ ପରି।
ଵିଵୃଣୋତି ନିଜଂ ଜ୍ଯୋତିର୍ଵିଶ୍ଵସ୍ଯାସ୍ଯ ସମୃଦ୍ଧଯେ
ଏହି ପୃଥିବୀର ଭଲ ପାଇଁ ଏହା ନିଜ ଆଲୋକ ଦେଖାଏ।
ଶର୍ମଦୋପି ନୃଣାଂ ଦେଵ ଶୋଣାଦ୍ରିସ୍ତଵ ଶାସନାତ୍
ତଥାପି, ହେ ଦେବ, ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଶୋଣ ପାହାଡ଼ ଲୋକମାନେକୁ ସୁଖ ଦେଉଛି।
ଏତସ୍ଯୋପତ୍ଯକାଯାଂ ତଦଦ୍ଯାରଭ୍ଯାସ୍ମଦର୍ଥନାତ୍
ଆଜିଠାରୁ, ଆମର ଅନୁରୋଧରେ, ଏହି ପାହାଡ଼ର ଏହି ଉପତ୍ୟକାରେ—
ତଚ୍ଚାରୁଣଗିରୀଶାନମାଵାମାରାଧଯାଵହେ 1.3.2.16.
ଆସ, ଏଠାରେ ଆମେ ଆରୁଣ ପାହାଡ଼ର ସୁନ୍ଦର ନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା।
ସଂତ୍ଯତ୍ର କେଶରାଶ୍ଚୂତା ନାଗପୁଂନାଗକେସରାଃ
ଏଠାରେ କେଶର ଗଛ, ଆମ୍ବ, ନାଗ, ପୁମ୍ନାଗ ଓ କେଶର ଫୁଲ ମିଳେ।
ଅତ୍ରୈଵ ସନ୍ନିଧାତଵ୍ଯଂ ଦେଵଦେଵ ଦଯାନିଧେ
ହେ ଦେବଦେବ, ଦୟାର ସାଗର, ଆପଣ ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ ରହିବା ଉଚିତ।
ନାନ୍ଯଥା ଚିତ୍ତଶୁଦ୍ଧିର୍ନ୍ନୌ ଦେଵେଽପ୍ଯେଵଂ ପ୍ରସେଦୁଷି
ନହେଲେ, ଦେବତା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଆମର ମନ ପବିତ୍ର ହେବ ନାହିଁ।
ଶୋଣାଦ୍ରେଃ ପୂର୍ଵଦିଗ୍ଭାଗେ ସ ଏଷ ଭୃଶମୁନ୍ନତଃ
ଶୋଣ ପାହାଡ଼ର ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏହି ବଡ଼ ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଅଛି।