ଏଵଂ ବହୂନି ଵାକ୍ଯାନି ତାନି ତାନି ଵଦନ୍ନୃପଃ
ଏଭଳି ଅନେକ କଥା ରାଜା ପରସ୍ପର କହିଯାଉଥିଲେ।
ପୁଂଡରୀକାକ୍ଷ ଜାନାସି ଯଥା ଭୀମାଦଭୂଦଯମ୍
ହେ ପଦ୍ମନୟନ, ତୁମେ ଜାଣୁଛ, କିପରି ଭୀମଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା।
ଅଷ୍ଟାନାଂ ଦେଵଯୋନୀନାଂ ଯତୋ ଜନ୍ମ ଚ ଯୌଵନମ୍ ।। 1.2.59.
ଏହିଠାରୁ ଏଠି ଆଠ ଦେବୀଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ ଯୌବନ ହେଲା।
ତଦସ୍ଯୋଚିତଦାରାର୍ଥେ ସଦା ଚିଂତାସ୍ତି କୃଷ୍ଣ ମେ
ଏହିପରି, ହେ କୃଷ୍ଣ, ମୁଁ ସଦା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ ବଧୂ ମିଳିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଛି।
ତଦ୍ଭଵାନ୍କୃଷ୍ଣସର୍ଵଜ୍ଞ ତ୍ରିଲୋକୀମପି ଵେତ୍ସି ଚ
ତେଣୁ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ସବୁ ଜଣା, ତୁମେ ତିନି ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଜାଣିଛ।
ଧର୍ମରାଜମିଦଂ ଵାକ୍ଯଂ ପଦାଂତରିତମବ୍ରଵୀତ୍
ଧର୍ମରାଜ ଏହି କଥା ପଦେ ପଦେ କହିଥିଲେ।
ଅସ୍ତି ରାଜନ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଦାରାନସ୍ଯୋଚିତାଂ ଶୁଭାମ୍
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଉପଯୁକ୍ତ ଓ ଶୁଭ ଦୁଲହିନୀ ବିଷୟରେ କହିବି।
ସା ଚ ପୁତ୍ରୀ ମୁରୋଃ ପାର୍ଥ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯାଦ୍ଭୁତକର୍ମଣଃ
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଦାନବ ମୁରାଙ୍କର କନ୍ୟା, ହେ ପୃଥାନନ୍ଦନ।
ସ ଚ ମେ ନିହତୋ ଘୋରଃ ପାଶଦୁର୍ଗସମନ୍ଵିତଃ
ସେ ଭୟଙ୍କର ମୁରା, ଯିଏ ପାଶ ଦୁର୍ଗ ସହିତ ଥିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲି।
ତତୋ ହତେ ମୁରୌ ଦୈତ୍ଯେ ମଯା ତସ୍ଯ ସୁତାଵ୍ରଜତ୍
ମୁଁ ମୁରା ଦାନବଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପରେ, ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ତାଂ ତତୋଽହଂ ମହାଯୁଦ୍ଧେ ଖଡ୍ଗଖେଟକଧାରିଣୀମ୍
ତାପରେ, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ଧରିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ସାମ୍ନା କଲି।
ଖଡ୍ଗେନ ଚିଚ୍ଛେଦ ବାଣାନ୍ମମ ସା ଚ ମୁରୋଃ ସୁତା
ମୁଁ ମୋର ତଳୱାରରେ ମୁରାଙ୍କର କନ୍ୟା ନିକ୍ଷିପ୍ତ ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଦେଲି।
ସ ଚ ମୋହସମାଵିଷ୍ଟୋ ଗରୁଡୋଽଭୂଦଚେତନଃ 1.2.59.
ଗରୁଡ଼, ମୋହରେ ପଡ଼ି, ଅଚେତନ ହୋଇଗଲେ।
ଚକ୍ରଂ ସମୁଦ୍ଯତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମଯା ତସ୍ମିନ୍ରଣାଜିରେ
ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଚକ୍ର ଉଠାଇଥିବା ଦେଖି,
ନୈନାଂ ହଂତୁଂ ଭଵାନର୍ହୋ ରକ୍ଷୈତାଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ମାରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ—ପୁରୁଷୋत्तମ, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ବୁଦ୍ଧିରପ୍ରତିମା ଚାପି ଶକ୍ତିଶ୍ଚ ପରମା ରଣେ
ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଅପୂର୍ବ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଏଵମୁକ୍ତେ ତଦା ଦେଵୀଂ ଵଚନଂ ଚାହମବ୍ରଵମ୍
ଏଭଳି କୁହାଯିବା ପରେ, ମୁଁ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲି।
ତତଶ୍ଚାଲିଂଗ୍ଯ ତାଂ ଭକ୍ତାଂ କାମାଖ୍ଯା ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ କାମାଖ୍ୟା ତାଙ୍କ ଭକ୍ତାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଶକ୍ଯଃ କେନାପି ସମରେ ମାଧଵୋ ରଣଦୁର୍ଜଯଃ
କେହି ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାଧବଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ।
ଅପି ଵା ତ୍ର୍ଯଂବକଃ ପୁତ୍ରି ନୈନଂ ଶକ୍ତଃ କୁତୋଽନ୍ଯକଃ
ଏହି ମଧ୍ୟ ତ୍ରୟମ୍ବକ ତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ କନ୍ୟା, ତେବେ ଅନ୍ୟେ କିପରି ପାରିବେ?
ରଣାଦସ୍ମାନ୍ନିଵର୍ତସ୍ଵ ତଵୋଚିତମିଦଂ ସ୍ଫୁଟମ୍
ଏହି ଯୁଦ୍ଧରୁ ତୁମେ ପଛକୁ ହଟ, ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଠିକ୍ ହେବ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଶ୍ଵଶୁରଂ ଭଦ୍ରେ ସମ୍ମାନଯ ଜନାର୍ଦନମ୍
ସେହିପାଇଁ, ହେ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଶ୍ୱଶୁର ବୋଲି ସମ୍ମାନ କର।
ଜାତସ୍ଯ ହି ଧ୍ରୁଵୋ ମୃତ୍ଯୁର୍ଧ୍ରୁଵ ଜନ୍ମ ମୃତସ୍ଯ ଚ 1.2.59.
ଯେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ସେଠାରେ ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ; ଯେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛି, ସେଠାରେ ଜନ୍ମ ନିଶ୍ଚିତ।
ଋଷୀଂଶ୍ଚ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ମହାସୁରାଂଶ୍ଚ ତ୍ରୈଵିଦ୍ଯଵିଦ୍ଯାନ୍ପୁରୁଷାନ୍ନୃପାଂଶ୍ଚ
ଋଷିମାନେ, ଦେବତାମାନେ, ମହାଅସୁରମାନେ, ତିନି ବେଦର ଜ୍ଞାନୀମାନେ, ମଣିଷମାନେ ଓ ରାଜାମାନେ—
ଶ୍ଲାଘ୍ଯ ଏଵ ହି ତେ ମୃତ୍ଯୁଃ ପିତୁରସ୍ମାଜ୍ଜନାର୍ଦୃନାତ୍
ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତୁମର ପିତାଙ୍କ ହାତରେ ତୁମର ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଟେ।
ଏଵଂ କାମାଖ୍ଯଯା ପ୍ରୋକ୍ତା ସା ଚ କାମକଟଂକଟା
ଏଭଳି କାମାଖ୍ୟା ତାଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ କାମକଟଙ୍କଟା ନାମରେ ଜଣାଶୁଣା।
ତାମହଂ ସାଶିଷଂ ଚାପି ପ୍ରାଵୋଚଂ ଭରତର୍ଷଭ
ମୁଁ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ କଥା କହିଲି, ହେ ଭାରତର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ମଯା ଦେଵ୍ଯା ପୃଥିଵ୍ଯା ଚ ଭଗଦତ୍ତଃ କୃତୋ ନୃପଃ
ମୋ ଏବଂ ଭୂଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଗଦତ୍ତଙ୍କୁ ରାଜା କରାଯାଇଥିଲା।
ଵସଂତୀ ଚାତ୍ର ତଂ ଵୀରଂ ହୈଡିଂବଂ ପତିମାପ୍ସ୍ଯସି
ତୁମେ ଏଠି ରହି, ସେ ଶୂର ହଇଡିମ୍ବଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ପାଇପାରିବ।
ସା ସ୍ଥିତା ଚ ପୁରେ ତତ୍ର ଗତୋଽହଂ ଶକ୍ରସଦ୍ମ ଚ
ସେ ସେହି ସହରରେ ରହିଲେ, ମୁଁ ଶକ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲି।