ମାମୁଵାଚ ସଦା ପୁତ୍ର ପିତୄଣାଂ ଭକ୍ତିକୃଦ୍ଭଵ
ମୋ ପିତା ସଦା କହୁଥିଲେ, 'ପୁଅ, ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସେବା କର।'
ପ୍ରଣାମାଯୈଵ ଭଵତାଂ ଭକ୍ତିପ୍ରହ୍ଵେଣ ଚେତସା ଭଵଦ୍ଭିରହମିଚ୍ଛାମି ଫଲଂ ଯସ୍ମାଦିଦଂ ମହତ୍
ଭକ୍ତିଭାବରେ ନମ୍ର ହୃଦୟରେ ଆପଣମାନେ ମୋତେ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତୁ—ଏହି ହେଉଛି ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଫଳ।
ଯଦାଜ୍ଞାପାଲନଂ ପୁତ୍ରଃ ପିତୄଣାଂ ସର୍ଵଦା ଚରେତ୍ 1.2.59.
ପୁଅ ସଦା ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ।
ଉଵାଚ ଧର୍ମରାଟ୍ ପୁତ୍ରମାନଂଦାଶ୍ରୁଃ ସଗଦ୍ଗଦମ୍
ଧର୍ମରାଜ ଆନନ୍ଦ ଅଶ୍ରୁ ଓ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ପୁଅକୁ କହିଲେ:
ତ୍ଵମେଵ ନୋ ଭକ୍ତିକାରୀ ସହାଯଶ୍ଚାପି ଵର୍ତସେ
ତୁମେ ମାନେ ଆମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ସହାୟକ ଅଟୁଟ।
ଏତଦର୍ଥଂ ଚ ହୈଡଂବେ ପୁତ୍ରାନିଚ୍ଛଂତି ସାଧଵଃ
ଏହି କାରଣରୁ, ହଇଡ଼ମ୍ବ, ସଦ୍ଗୁଣୀ ଲୋକେ ପୁଅ ଆଶା କରନ୍ତି।
ଅଵଶ୍ଯଂ ଯାଦୃଶୀ ମାତା ତାଦୃଶସ୍ତନଯୋ ଭଵେତ୍
ମାଆଯେମିତି, ପୁଅ ମଧ୍ୟ ସେମିତି ହୁଏ—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ।
ଅହୋ ସୁଦୁଷ୍କରଂ ଦେଵୀ କୁରୁତେ ମେ ପ୍ରିଯା ଵଧୂଃ
ହାଁ, ମୋର ପ୍ରିୟା ବଧୂ ଦେବୀ ଯେଉଁ କାମ କରୁଛନ୍ତି, ତାହା ବହୁତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ।
ନୂନଂ କାମେନ ଭୋଗୈର୍ଵା କୃତ୍ଯଂ ଵଧ୍ଵା ନ ମେ ମନାକ୍
ନିଶ୍ଚିତ, ମୋର ବଧୂଙ୍କୁ କାମନା କିମ୍ବା ଭୋଗରେ କିଛି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ।
ଦୁଷ୍କୁଲୀନାପି ଯା ଭକ୍ତା ସୂତେଽପତ୍ଯଂ ଚ ଭକ୍ତିମତ୍
ଅଳ୍ପ ବଂଶର ମହିଳା ମଧ୍ୟ ଯଦି ଭକ୍ତିଶୀଳ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ଭକ୍ତିମୟ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇପାରନ୍ତି।
ଏଵଂ ବହୂନି ଵାକ୍ଯାନି ତାନି ତାନି ଵଦନ୍ନୃପଃ
ଏଭଳି ଅନେକ କଥା ରାଜା ପରସ୍ପର କହିଯାଉଥିଲେ।
ପୁଂଡରୀକାକ୍ଷ ଜାନାସି ଯଥା ଭୀମାଦଭୂଦଯମ୍
ହେ ପଦ୍ମନୟନ, ତୁମେ ଜାଣୁଛ, କିପରି ଭୀମଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା।
ଅଷ୍ଟାନାଂ ଦେଵଯୋନୀନାଂ ଯତୋ ଜନ୍ମ ଚ ଯୌଵନମ୍ ।। 1.2.59.
ଏହିଠାରୁ ଏଠି ଆଠ ଦେବୀଙ୍କ ଜନ୍ମ ଓ ଯୌବନ ହେଲା।
ତଦସ୍ଯୋଚିତଦାରାର୍ଥେ ସଦା ଚିଂତାସ୍ତି କୃଷ୍ଣ ମେ
ଏହିପରି, ହେ କୃଷ୍ଣ, ମୁଁ ସଦା ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୋଗୀ ବଧୂ ମିଳିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଛି।
ତଦ୍ଭଵାନ୍କୃଷ୍ଣସର୍ଵଜ୍ଞ ତ୍ରିଲୋକୀମପି ଵେତ୍ସି ଚ
ତେଣୁ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ସବୁ ଜଣା, ତୁମେ ତିନି ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଜାଣିଛ।
ଧର୍ମରାଜମିଦଂ ଵାକ୍ଯଂ ପଦାଂତରିତମବ୍ରଵୀତ୍
ଧର୍ମରାଜ ଏହି କଥା ପଦେ ପଦେ କହିଥିଲେ।
ଅସ୍ତି ରାଜନ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଦାରାନସ୍ଯୋଚିତାଂ ଶୁଭାମ୍
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ତୁମକୁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଉପଯୁକ୍ତ ଓ ଶୁଭ ଦୁଲହିନୀ ବିଷୟରେ କହିବି।
ସା ଚ ପୁତ୍ରୀ ମୁରୋଃ ପାର୍ଥ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯାଦ୍ଭୁତକର୍ମଣଃ
ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଦାନବ ମୁରାଙ୍କର କନ୍ୟା, ହେ ପୃଥାନନ୍ଦନ।
ସ ଚ ମେ ନିହତୋ ଘୋରଃ ପାଶଦୁର୍ଗସମନ୍ଵିତଃ
ସେ ଭୟଙ୍କର ମୁରା, ଯିଏ ପାଶ ଦୁର୍ଗ ସହିତ ଥିଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲି।
ତତୋ ହତେ ମୁରୌ ଦୈତ୍ଯେ ମଯା ତସ୍ଯ ସୁତାଵ୍ରଜତ୍
ମୁଁ ମୁରା ଦାନବଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପରେ, ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ।
ତାଂ ତତୋଽହଂ ମହାଯୁଦ୍ଧେ ଖଡ୍ଗଖେଟକଧାରିଣୀମ୍
ତାପରେ, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ତଳୱାର ଓ ଢାଲ ଧରିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ସାମ୍ନା କଲି।
ଖଡ୍ଗେନ ଚିଚ୍ଛେଦ ବାଣାନ୍ମମ ସା ଚ ମୁରୋଃ ସୁତା
ମୁଁ ମୋର ତଳୱାରରେ ମୁରାଙ୍କର କନ୍ୟା ନିକ୍ଷିପ୍ତ ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଦେଲି।
ସ ଚ ମୋହସମାଵିଷ୍ଟୋ ଗରୁଡୋଽଭୂଦଚେତନଃ 1.2.59.
ଗରୁଡ଼, ମୋହରେ ପଡ଼ି, ଅଚେତନ ହୋଇଗଲେ।
ଚକ୍ରଂ ସମୁଦ୍ଯତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମଯା ତସ୍ମିନ୍ରଣାଜିରେ
ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଚକ୍ର ଉଠାଇଥିବା ଦେଖି,
ନୈନାଂ ହଂତୁଂ ଭଵାନର୍ହୋ ରକ୍ଷୈତାଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ମାରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁ—ପୁରୁଷୋत्तମ, ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ବୁଦ୍ଧିରପ୍ରତିମା ଚାପି ଶକ୍ତିଶ୍ଚ ପରମା ରଣେ
ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଅପୂର୍ବ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଏଵମୁକ୍ତେ ତଦା ଦେଵୀଂ ଵଚନଂ ଚାହମବ୍ରଵମ୍
ଏଭଳି କୁହାଯିବା ପରେ, ମୁଁ ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲି।
ତତଶ୍ଚାଲିଂଗ୍ଯ ତାଂ ଭକ୍ତାଂ କାମାଖ୍ଯା ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ କାମାଖ୍ୟା ତାଙ୍କ ଭକ୍ତାକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଶକ୍ଯଃ କେନାପି ସମରେ ମାଧଵୋ ରଣଦୁର୍ଜଯଃ
କେହି ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାଧବଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ।
ଅପି ଵା ତ୍ର୍ଯଂବକଃ ପୁତ୍ରି ନୈନଂ ଶକ୍ତଃ କୁତୋଽନ୍ଯକଃ
ଏହି ମଧ୍ୟ ତ୍ରୟମ୍ବକ ତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ କନ୍ୟା, ତେବେ ଅନ୍ୟେ କିପରି ପାରିବେ?