ଯତୋ ଧର୍ମସ୍ଯ ସର୍ଵସ୍ଯ ନାନାରୂପୈଃ ପ୍ରଵର୍ତତଃ
ଏଠାରୁ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ନାନା ରୂପରେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ।
ତଦିଦଂ ଵର୍ଣିତଂ ତୁଭ୍ଯଂ ସର୍ଵତୀର୍ଥଫଲଂ ମହତ୍ 1.2.58.
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ମହାଫଳ ତୁମକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି ।
ଵିସୃଷ୍ଟୋ ନାରଦାଦ୍ଯୈଶ୍ଚ ଦ୍ଵାରକାଂ ପ୍ରତି ଜଗ୍ମିଵାନ୍
ନାରଦ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅନୁମତି ଦେଇବା ପରେ, ସେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯାଇଲେ ।
ମହନ୍ମାହାତ୍ମ୍ଯମତୁଲଂ କୀର୍ତିତଂ ହର୍ଷଵର୍ଧନମ୍
ଅପୂର୍ବ ଓ ଅତି ମହାନ ମହିମା, ଯାହା ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଏ, ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି ।
ପୁନର୍ଯତ୍ସିଦ୍ଧଲିଂଗସ୍ଯ ପୂର୍ଵଂ ମାହାତ୍ମ୍ଯକୀର୍ତନେ
ପୁଣିଥରେ, ସିଦ୍ଧଲିଙ୍ଗଙ୍କର ପୂର୍ବ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନାରେ—
ଵିଜଯୋନାମ ପୁଣ୍ଯାତ୍ମା ସାହାଯ୍ଯାଚ୍ଚଂଡିଲସ୍ଯ ଚ
ଏଠାରେ ବିଜୟ ନାମକ ଏକ ପୁଣ୍ୟାତ୍ମା ଥିଲେ, ଯିଏ ଚଣ୍ଡିଳଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
କଥଂ ଚ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍ସିଦ୍ଧିଂ ସିଦ୍ଧମାତୁଃ ପ୍ରସାଦତଃ
ସେ କିପରି ସିଦ୍ଧମାତୃଙ୍କର କୃପାରେ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ ।
ସତାଂ ଚରିତ୍ରଶ୍ରଵଣେ କୌତୁକଂ କସ୍ଯ ନୋ ଭଵେତ୍
ସତ୍ଜନଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଶୁଣିଲେ କିଏ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିବେ ନାହିଁ ?
ଶ୍ରୁତା ଦ୍ଵୈପାଯନମୁଖାତ୍କଥାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଚାତ୍ର ଵଃ
ମୁଁ ଏଠାରେ ତୁମକୁ ଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିବା କଥା କହିବି ।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରମତେ ପଶ୍ଚାଦିଂଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଂ ନ୍ଯଵେଶଯନ୍
ପରେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥରେ ବସିଥିଲେ ।
ଉପଵିଷ୍ଟାଃ ସଭାମଧ୍ଯେ କଥାଶ୍ଚକ୍ରୁଃ ପୃଥଗ୍ଵିଧାଃ
ସଭା ମଧ୍ୟରେ ବସି, ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିଲେ ।
କ୍ରିଯମାଣେଽଥ ତତ୍ରାଗାଦ୍ଭୀମପୁତ୍ରୋ ଘଟୋତ୍କଚଃ
ଏହି ସମୟରେ, ଭୀମଙ୍କ ପୁଅ ଘଟୋତ୍କଚ ଆସିଲେ ।
ଉତ୍ଥାଯ ସହସା ପୀଠାଦାଲିଲିଂଗୁର୍ମୁଦା ଯୁତାଃ 1.2.59.
ସେ ହଠାତ୍ ତାଙ୍କର ଆସନରୁ ଉଠି, ଆନନ୍ଦରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ ।
ସାଶିଷଂ ଚ ତତୋ ରାଜ୍ଞା ସ୍ଵୋତ୍ସଂଗ ଉପଵେଶିତଃ
ତାପରେ, ରାଜାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ସହିତ, ସେ ତାଙ୍କ ଆଙ୍କରେ ବସିଲେ ।
କାଲଃ କ୍ଵଚିତ୍ସୁଖଂ ରାଜ୍ଯଂ କୁରୁଷେ ମାତୁଲଂ ତଵ
କିଛି ସମୟ ପାଇଁ, ତୁମର ମାମା କୁରୁ ରାଜ୍ୟରେ ସୁଖରେ ରହିଥିଲେ ।
କଶ୍ଚିଦ୍ଦେଵେଷୁ ଵିପ୍ରେଷୁ ଗୋଷୁ ସାଧୁଷୁ ସର୍ଵଦା
କିଏ ନାହିଁ ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଈ ଓ ସଦ୍ଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଦା ଥାଏ ।
ହେଡଂବସ୍ଯ ଵନଂ ସର୍ଵଂ ତସ୍ଯ ଯେ ସୈନ୍ଯରାକ୍ଷସାଃ
ହେଡ଼ମ୍ବଙ୍କର ସମସ୍ତ ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ସେଠାର ରାକ୍ଷସ ସେନା ତାଙ୍କର ଅଧିନରେ ଥିଲା ।
କଚ୍ଚିନ୍ନଂଦତି ତେ ମାତା ଭୃଶଂ ନଃ ପ୍ରିଯକାରିଣୀ
ତୁମର ମାଆ, ଯିଏ ଆମ ପାଇଁ ଅତି ପ୍ରିୟ, ସେ ବହୁତ ଖୁସି ଅଛନ୍ତି କି ?
ଇତି ପୃଷ୍ଟୋ ଧର୍ମରାଜ୍ଞା ସ୍ମଯନ୍ହୈଡଂବିରବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନରେ, ହସି ହଇଡ଼ମ୍ବ କହିଲେ:
ତଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ଶାସନେ ସ୍ଥାପ୍ଯ ଦୁଷ୍ଟାନ୍ନିଘ୍ନଂଶ୍ଚରାମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ସେ ରାଜ୍ୟକୁ ମୋର ଶାସନରେ ରଖି, ଦୁଷ୍ଟମାନେଠାରୁ ରକ୍ଷା କରି ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଏ।
ମାମୁଵାଚ ସଦା ପୁତ୍ର ପିତୄଣାଂ ଭକ୍ତିକୃଦ୍ଭଵ
ମୋ ପିତା ସଦା କହୁଥିଲେ, 'ପୁଅ, ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସେବା କର।'
ପ୍ରଣାମାଯୈଵ ଭଵତାଂ ଭକ୍ତିପ୍ରହ୍ଵେଣ ଚେତସା ଭଵଦ୍ଭିରହମିଚ୍ଛାମି ଫଲଂ ଯସ୍ମାଦିଦଂ ମହତ୍
ଭକ୍ତିଭାବରେ ନମ୍ର ହୃଦୟରେ ଆପଣମାନେ ମୋତେ ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତୁ—ଏହି ହେଉଛି ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଫଳ।
ଯଦାଜ୍ଞାପାଲନଂ ପୁତ୍ରଃ ପିତୄଣାଂ ସର୍ଵଦା ଚରେତ୍ 1.2.59.
ପୁଅ ସଦା ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ।
ଉଵାଚ ଧର୍ମରାଟ୍ ପୁତ୍ରମାନଂଦାଶ୍ରୁଃ ସଗଦ୍ଗଦମ୍
ଧର୍ମରାଜ ଆନନ୍ଦ ଅଶ୍ରୁ ଓ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ ପୁଅକୁ କହିଲେ:
ତ୍ଵମେଵ ନୋ ଭକ୍ତିକାରୀ ସହାଯଶ୍ଚାପି ଵର୍ତସେ
ତୁମେ ମାନେ ଆମ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ଓ ସହାୟକ ଅଟୁଟ।
ଏତଦର୍ଥଂ ଚ ହୈଡଂବେ ପୁତ୍ରାନିଚ୍ଛଂତି ସାଧଵଃ
ଏହି କାରଣରୁ, ହଇଡ଼ମ୍ବ, ସଦ୍ଗୁଣୀ ଲୋକେ ପୁଅ ଆଶା କରନ୍ତି।
ଅଵଶ୍ଯଂ ଯାଦୃଶୀ ମାତା ତାଦୃଶସ୍ତନଯୋ ଭଵେତ୍
ମାଆଯେମିତି, ପୁଅ ମଧ୍ୟ ସେମିତି ହୁଏ—ଏହା ନିଶ୍ଚିତ।
ଅହୋ ସୁଦୁଷ୍କରଂ ଦେଵୀ କୁରୁତେ ମେ ପ୍ରିଯା ଵଧୂଃ
ହାଁ, ମୋର ପ୍ରିୟା ବଧୂ ଦେବୀ ଯେଉଁ କାମ କରୁଛନ୍ତି, ତାହା ବହୁତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ।
ନୂନଂ କାମେନ ଭୋଗୈର୍ଵା କୃତ୍ଯଂ ଵଧ୍ଵା ନ ମେ ମନାକ୍
ନିଶ୍ଚିତ, ମୋର ବଧୂଙ୍କୁ କାମନା କିମ୍ବା ଭୋଗରେ କିଛି ଆସକ୍ତି ନାହିଁ।
ଦୁଷ୍କୁଲୀନାପି ଯା ଭକ୍ତା ସୂତେଽପତ୍ଯଂ ଚ ଭକ୍ତିମତ୍
ଅଳ୍ପ ବଂଶର ମହିଳା ମଧ୍ୟ ଯଦି ଭକ୍ତିଶୀଳ ହୁଅନ୍ତି, ସେ ଭକ୍ତିମୟ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇପାରନ୍ତି।