ଷଡ୍ଵିଂଶତ୍ତତ୍ତ୍ଵରୂପସ୍ତ୍ଵମଭିତଶ୍ଚାଭିଵର୍ତ୍ତସେ
ଆପଣ ଛବିଶି ତତ୍ତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି।
କିରାତଃ କିଲ ଦେଵସ୍ତ୍ଵଂ ସାରମେଯୈଃ କିଲାଗମୈଃ
ଏହା ସତ୍ୟ, ଆପଣ ଶିକାରୀ ଭାବେ ସାରମେୟମାନଙ୍କ ସହ ଆସିଥିଲେ।
ଦେଵ ଦକ୍ଷାଧ୍ଵରେ ପୂର୍ଵଂ ଵରିଭଦ୍ରସ୍ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯା
ହେ ଦେବ, ଡକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ପୂର୍ବେ ବୀରଭଦ୍ର ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ତଵ କାଲାଗ୍ନିରୂପସ୍ଯ ସର୍ଵବ୍ରହ୍ମାଂଡଦାହିନଃ
ତୁମେ କାଳାଗ୍ନି ରୂପେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଦହିଦେଉଛ।
କୃତାପରାଧଃ ଶୂଲେନ ତ୍ଵଯା ଦୀର୍ଣୋ ଜଲଂଧରଃ
ଅପରାଧ କରିଥିବା ଜଳନ୍ଧରକୁ ତୁମେ ତ୍ରିଶୂଳରେ ବିଦ୍ଧ କରିଥିଲ।
ଅଧାରଯିଷ୍ଯତ୍କଣ୍ଠେନ କାଲକୂଟଂ ନ ଚେଦ୍ଭଵାନ୍ 1.3.2.16.
ତୁମେ ଯଦି କାଳକୂଟ ବିଷ କଣ୍ଠରେ ଧରିନଥାନ୍ତ, କିଏ ତାହା ବହିପାରିଥାନ୍ତ?
ଦେଵଦାରୁଵନେ ପୂର୍ଵଂ ମୁନୀନ୍କେଵଲକର୍ମଠାନ୍
ପୂର୍ବେ ଦେବଦାରୁ ଅରଣ୍ୟରେ କେବଳ କର୍ମରେ ଲିନ ମୁନିମାନେ ତୁମେ ଦମନ କରିଥିଲ।
ଅଂଘ୍ରିଣାକ୍ରାଂତଵାନ୍ନୋ ଚେଦତ୍ଯୁଗ୍ରାଂ ତ୍ଵମପସ୍ମୃତିମ୍
ତୁମେ ଯଦି ଆମକୁ ପାଦତଳେ ଦଳିନଥାନ୍ତ, ଆମେ ଭୟଙ୍କର ଭ୍ରାନ୍ତିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥାନ୍ତୁ।
ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ଵରଂ ରୂପଂ ତ୍ଵଯା ଚେନ୍ନ ପ୍ରକାଶିତମ୍
ତୁମେ ଯଦି ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର ରୂପ ପ୍ରକାଶ କରିନଥାନ୍ତ—
ଭଵତା ସ୍ତଂଭିତଃ ଶମ୍ଭୋ ସଂରଂଭାଜ୍ଜଂଭଜିଦ୍ଭୁଜଃ
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ତୁମେ ଗର୍ବିତ ବଳଶାଳୀଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲ।
ଭିକ୍ଷୋଃ କପାଲମାପୂର୍ଯ ରୁଧିରେଣାତ୍ମନୋ ହରିଃ
ହରି ନିଜ ରକ୍ତରେ ଭିକ୍ଷୁଙ୍କ କପାଳକୁ ପୂରିଦେଲେ।
ନ ଚେଦଶିକ୍ଷଯଃ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯନୁକଂପଯା
ତୁମେ ଯଦି ଦୟା ଶିଖାଉନଥାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଯାଉଥାନ୍ତ।
ନୃହରିଂ ଶରଭାକାରଃ ସମହାର୍ଷୀନ୍ନ ଚେଦ୍ଭଵାନ୍
ତୁମେ ଯଦି ନରସିଂହ ଓ ଶରଭ ରୂପ ଧାରଣ କରିନଥାନ୍ତେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେ ବଞ୍ଚି ପାରିନଥାନ୍ତେ।
ତ୍ଵମାଚକୃକ୍ଷଃ କଲ୍ପାବ୍ଧୌ କୈଵର୍ତ୍ତୋ ମତ୍ସ୍ଯକଚ୍ଛପୌ
ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିର ସମୁଦ୍ରରେ ମାଛ ଓ କଚ୍ଛପ ରୂପେ ନାଉ ଚାଳକ ହୋଇଥିଲା।
ଏକୋନେ ପଦ୍ମସାହସ୍ରେ ସ୍ଵନେତ୍ରେଣ କୃତାର୍ଚନମ୍
ତୁମର ହଜାରଟି ପଦ୍ମ ଚକ୍ଷୁ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପୂଜା କରିଥିଲା।
ଧୂର୍ଜଟିଃ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତୃତ୍ଵଂ ପୁନରସ୍ଯାଭ୍ଯମନ୍ଯତ ।। 1.3.2.16.
ଧୂର୍ଜଟି ପୁଣିଥରେ ନିଜକୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ସମଁଜ୍ଯାସୁ ଦ୍ଵିଜାନାଂ ଚ ପୂଜନଂ ଚାନୁଶିଷ୍ଟଵାନ୍
ସେ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ସମ ତାଣି ଓ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ଶିଖାଇଲେ।
ଗୁରୁଂ ସ୍ମରତୋ ମାମେଵ ଜାଗ୍ରତଂ ସୃଷ୍ଟିରକ୍ଷଯୋଃ
ଯେଉଁଠି ମୋତେ ଗୁରୁ ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ ଜାଗ୍ରତ ହେଉ କି ସୃଷ୍ଟି-ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ହେଉ,
ଇହ ପ୍ରଦେଶେ ଯୁଵଯୋର୍ଯନ୍ମଯାନୁଗ୍ରହଃ କୃତଃ
ଏଠି ଏହି ସ୍ଥାନରେ, ମୁଁ ତୁମେମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଦୟା କରିଛି,
ଯୋଜନତ୍ରଯମାତ୍ରେଽସ୍ମିନ୍କ୍ଷେତ୍ରେ ନିଵସତାଂ ନୃଣାମ୍
ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ତିନି ଯୋଜନ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଲୋକେ ବସିଛନ୍ତି,
ଯଦ୍ଵା ତିରଶ୍ଚାମପ୍ଯତ୍ର ସ୍ଥାଵରାଣାଂ ଚ ଦେହିନାମ୍
କିମ୍ବା ଏଠାରେ ଥିବା ପଶୁମାନେ କିମ୍ବା ଅଚଳ ଜୀବମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ,
ନୃଣାଂ ଚ ଦର୍ଶନାଦ୍ଦୂରେ କୈଵଲ୍ଯଂ ସ୍ମରଣେନ ଵା
ମଣିଷମାନେ ଦୂରରୁ ଦର୍ଶନ କିମ୍ବା ସ୍ମରଣ କଲେ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି।
ଶୁଭାଯ ତୈଜସୀ ମୂର୍ତିଃ ସ୍ଥାଵରା ମମ ଶାଶ୍ଵତୀ
ମୋ ତେଜସ୍ବୀ ମୂର୍ତ୍ତି ଏଠାରେ ଶାଶ୍ୱତ ଭାବରେ ଅଚଳ ରୂପେ ରହିଛି, ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ।
ଯୁଗାତ୍ଯଯେପି ନୈନଂ ତୁ ମଜ୍ଜଯେଯୁର୍ମହାବ୍ଧଯଃ
ଯୁଗ ଶେଷରେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରମାନେ ଏହାକୁ କେବେ ଡୁବାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଜ୍ଯୋତିର୍ମଯମିଦଂ ଲିଂଗଂ ଜ୍ଯୋତିଃଷ୍ଵପି ନ ଜାତୁଚିତ୍
ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଆଲୋକରୁ ଗଠିତ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଏହାକୁ କେବେ ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଏ ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯାନୁଗ୍ରହମିଚ୍ଛାମି ଜଂତୋ୍ତସ୍ଯାତ୍ର ସଂଭଵଃ 1.3.2.16.
ମୁଁ ଯାହାକୁ କୃପା କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ସେ ଜଣେ ଏଠି ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ।
ଏଷ ଦୂରାତ୍ପ୍ରଣାମେନ ନିକର୍ଷାଚ୍ଚ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାତ୍
ଏଠାରୁ ଦୂରରୁ ପ୍ରଣାମ କିମ୍ବା ନିକଟରୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ,
ଅତ୍ରୈଵ ନିଯତଂ ଵାସାଃ ସଂଭଵଂତି ମହାତ୍ମନାମ୍
ଏଠି ମହାତ୍ମାମାନେଙ୍କର ନିଶ୍ଚିତ ନିବାସ ହୁଏ।
ଶୋଣାଚଲମନାଦୃତ୍ଯ କ୍ଵଚିତ୍ସ୍ଥିତ୍ଵାପି ମୁକ୍ତଯେ
ଶୋଣାଚଳକୁ ଅବହେଳା ନକରି, ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ବସିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ତୌ ଵ୍ଯଜ୍ଞାପଯତାଂ ଦେଵଂ ଦୂରୀଭଵଦହଂକ୍ରିଯୌ
ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ, ଅହଂକାର ଦୂର କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ।