ତତ୍ର ତୀର୍ଥାନି ସର୍ଵାଣି ସମାଯାତାନି ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଏକଠି ହୋଇଥିବାକୁ ଦେଖି—
ପ୍ରଣମ୍ଯ ସର୍ଵତୀର୍ଥେଭ୍ଯଃ ପ୍ରବଦ୍ଧକରସଂପୁଟଃ 1.2.58.
ସେ, ଦୁଇହାତ ଜୋଡି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥକୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଅଦ୍ଯ ନଃ ସଦ୍ମ ସକଲଂ ଯୁଷ୍ମାଭିରତିପାଵିତମ୍
ଆଜି ଆମର ସମସ୍ତ ଗୃହ ତୁମମାନେ ଆସି ବହୁତ ପବିତ୍ର ହୋଇଗଲା।
ତୀର୍ଥାନାଂ ଦର୍ଶନଂ ଶ୍ରେଯଃ ସ୍ପର୍ଶନଂ ସ୍ନାନମେଵ ଚ
ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ—ସବୁ ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ।
ମହାପାପାନ୍ଵିତା ରୌଦ୍ରାସ୍ତ୍ଵପି ଯେ ସ୍ଯୁଃ ସୁନିଷ୍ଠୁରାଃ
ଯେମାନେ ବଡ଼ ଅପରାଧରେ ବନ୍ଧା, ଦୁଷ୍ଟ ଓ କଠୋର—
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ପୁଲସ୍ତ୍ଯଂ ସ ପୁତ୍ରମଭ୍ଯାଦିଦେଶ ହ
ଏପରି କହି, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ଅସଂଖ୍ଯାନୀହ ତୀର୍ଥାନି ଦୃଶ୍ଯଂତେ ପଦ୍ମସଂଭଵ
ଏଠାରେ ଅସଂଖ୍ୟ ତୀର୍ଥ ଦେଖାଯାଉଛି, ହେ ପଦ୍ମଯୋନି।
ଧର୍ମପ୍ରଵଚନେ ଶ୍ଲୋକୋ ଯତ ଏଷ ପ୍ରଗୀଯତେ
ଧର୍ମ କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ଏହି ଶ୍ଲୋକଟି ପଢ଼ାଯାଏ।
ଭଵେଯୁର୍ଯଦ୍ଯସଂଖ୍ଯାତା ଅର୍ଘଯୋଗ୍ଯାଃ ସମର୍ଚନେ
ଯଦି ଅସଂଖ୍ୟ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବାଯୋଗ୍ୟ ଥାନ୍ତେ—
ଏଵଂ କୁରୁଷ୍ଵୈକମର୍ଘମାନଯ ତ୍ଵଂ ସୁଶୀଘ୍ରତଃ
ତେଣୁ ତୁମେ ଏକ ଅର୍ଘ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ଆଣିଦିଅ।
ତଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମା କରେ ଗୃହ୍ଯ ତୀର୍ଥାନ୍ଯାହେତି ଭାରତୀମ୍
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ତାହାକୁ ହାତରେ ଧରି, ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ଭାରତୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସର୍ଵୈର୍ଭଵଦ୍ଭିଃ ସଂହତ୍ଯ ମୁଖ୍ଯସ୍ତ୍ଵେକଃ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ଯତାମ୍ 1.2.58.
ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ମିଶି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ମୁଖ୍ୟ ତୀର୍ଥକୁ ଘୋଷଣା କର।
ଅସ୍ମାଦ୍ଧେତୋଶ୍ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦେହି ତ୍ଵମେଵ ତତ୍
ଏହି କାରଣରୁ, ଆସି ଓ ବୁଝି, ତୁମେ ଏହି ଅର୍ଘ୍ୟ ଦିଅ।
ସର୍ଵେ ଚାପାରମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ସ୍ଵଯଂ ମେ ଵକ୍ତୁମର୍ହଥ
ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା ମୋତେ କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଯତ୍ର ଗଂଗା ଗଯା କାଶୀ ପୁଷ୍କରଂ ନୈମିଷଂ ତଥା
ଯେଉଁଠାରେ ଗଙ୍ଗା, ଗୟା, କାଶୀ, ପୁଷ୍କର ଓ ନୈମିଷ ଅଛି—
ପ୍ରଭାସାଦ୍ଯାନି ଶତଶୋ ଯତ୍ର ନସ୍ତତ୍ର କା ମତିଃ
ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଭାସ ଓ ଏମିତି ଶତଶଃ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ସେଠାରେ ଆମର ମନ କେଉଁଠି ରହିପାରିବ?
ଚିରେଣେଦଂ ତତଃ ପ୍ରାହ ମହୀସାଗରସଂଗମଃ
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଭୂମି ଓ ସମୁଦ୍ର ମିଳନ ସେପରି କହିଲେ—
ମମୈନମର୍ଘଂ ତ୍ଵଂ ଯଚ୍ଛ ଚତୁରାନନ ଶୀଘ୍ରତଃ
ହେ ଚତୁରାନନ, ଏହି ମୋ ଅର୍ଘ୍ୟ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଦିଅ।
ଯତଶ୍ଚେନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନରାଜ୍ଞା ତାପ୍ଯମାନା ଵସୁଂଧରା
କାରଣ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଦୁଃଖିତ ହୋଇଥିଲେ—
ସା ଚ ସର୍ଵାଣି ତୀର୍ଥାନି ସଂଯୁକ୍ତାନି ମଯା ସହ
ସେ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ସହିତ, ମୋ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଗୁହେନ ଚ ମହାଲିଂଗଂ କୁମାରେଶ୍ଵରମୀଶ୍ଵରମ୍
ଗୁହଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, କୁମାରେଶ୍ୱର ନାମକ ମହାଲିଙ୍ଗ, ଯିଏ ଭଗବାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା।
ନାରଦେନାପି ମତ୍ତୀରେ ସ୍ଥାନଂ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଶୋଭନମ୍ 1.2.58.
ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋ ତୀରେ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଥିଲା।
ଏଵଂ ତ୍ରିଭିର୍ହେତୁଵରୈର୍ମମେଵାର୍ଘଃ ପ୍ରଦୀଯତାମ୍
ଏହି ତିନି ଉତ୍ତମ କାରଣ ପାଇଁ, ମୋ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦିଆଯାଉ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଵଚନେ ପାର୍ଥ ତୀର୍ଥରାଜେନ ଭାରତ
ତୀର୍ଥରାଜଙ୍କ ଏହି କଥା କହିବା ପରେ, ହେ ଭାରତ।
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମସୁତୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ ଶ୍ଵେତମାଲ୍ଯାନୁଲେପନଃ
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ବଡ଼ ପୁଅ, ଯିଏ ଧଳା ମାଳା ଓ ଧଳା ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିଲେ,
ଅହୋ କଷ୍ଟମିଦଂ କୂକ୍ତଂ ତୀର୍ଥରାଜେନ ମୋହତଃ
ହାୟ, କେତେ ଦୁଃଖର କଥା! ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ରାଜା ଭ୍ରମରେ ଏହି କଠିନ କଥା କହିଦେଲେ।
ସ୍ଵୀଯାନ୍ଗୁଣାନ୍ସ୍ଵଯଂ ଯୋ ହି ସମ୍ପତ୍ସୁ ପ୍ରକ୍ଷିପନ୍ପରାନ୍
ଯିଏ ସମୃଦ୍ଧି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଗୁଣକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟଙ୍କର ଗୁଣକୁ ଗାଇଥାଏ,
ତସ୍ମାଦସ୍ମାଦହଂକାରାତ୍ସତ୍ସ୍ଵପ୍ଯେଷୁ ଗୁଣେଷୁ ଚ
ସେହି ଅହଂକାର ଦ୍ୱାରା, ସତ୍ୟ ଗୁଣ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ,
ସ୍ତଂଭତୀର୍ଥମିତି ଖ୍ଯାତଂ ସ୍ତମ୍ଭୋ ଗର୍ଵଃ କୃତୋ ଯତଃ
ଏହି ତୀର୍ଥକୁ 'ସ୍ତମ୍ଭତୀର୍ଥ' ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ କରାଯାଇଛି, କାରଣ ଏଠାରେ ଗର୍ବ ଦେଖାଯାଇଥିଲା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଧର୍ମଦେଵେନ ହାହେତି ରଵ ଉତ୍ଥିତଃ
ଧର୍ମଦେବ କହିବା ସହିତ, 'ହାୟ' ବୋଲି ଚିତ୍କାର ଉଠିଲା।