ଆଖ୍ଯାନଂ ସକଲଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପ୍ରଥମେ ମାହେଶ୍ଵରଖଣ୍ଡେ କୌମାରିକାଖଂଡେ ନୀଲକଂଠମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ସପ୍ତପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ମାହେଶ୍ୱରଖଣ୍ଡର କୌମାରିକାଖଣ୍ଡରେ ନୀଳକଣ୍ଠଙ୍କର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ସତପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଯସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵଃ ସୁମହାନ୍ନୈଵ କସ୍ଯାପି ସଂସ୍ତୁତଃ
ଯାହାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବହୁତ ବଡ଼, ତାଙ୍କୁ କେହି ଠିକ୍ଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିନାହାନ୍ତି।
ଶୃଣୁ ପାଂଡଵ ଶାପେନ ଗୁପ୍ତମାସୀଦିଦଂ ଯଥା
ହେ ପାଣ୍ଡବ, କିପରି ଏହା ଶାପରେ ଲୁଚିଯାଇଥିଲା, ସେଥିରେ ଶୁଣ।
ପୁରା ନିମିତ୍ତେ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍ସର୍ଵତୀର୍ଥାଧିଦୈଵତାଃ
ପୂର୍ବେ କେତେକ ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଦେବତାମାନେ—
ପୁଷ୍କରସ୍ଯ ପ୍ରଭାସସ୍ଯ ନିମିଷସ୍ଯାର୍ବୁଦସ୍ଯ ଚ
ପୁଷ୍କର, ପ୍ରଭାସ, ନିମିଷ ଓ ଅର୍ବୁଦର ଦେବତାମାନେ—
ଵସ୍ତ୍ରାପଥସ୍ଯ ଶ୍ଵେତସ୍ଯ ଫଲ୍ଗୁତୀର୍ଥଂ ସ୍ଯ ଚାପି ଯାଃ
ବସ୍ତ୍ରାପଥ, ଶ୍ୱେତ ଓ ଫଳ୍ଗୁ ତୀର୍ଥର ଦେବତାମାନେ—
ସିଂଧୁସାଗରଯୋଗସ୍ଯ ମହୀସାଗରକସ୍ଯ ଚ
ସିନ୍ଧୁ ଓ ସାଗର ଯୋଗ, ମହୀସାଗର ତୀର୍ଥର ଦେବତାମାନେ—
ଗଂଗାରେଵାମୁଖୀନାଂ ତୁ ନଦୀନାମଧିଦେଵତାଃ
ଗଙ୍ଗା, ରେବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଦୀମାନଙ୍କର ଦେବତାମାନେ—
ତେ ସର୍ଵେ ସଂଘଶୋ ଭୂତ୍ଵା ଶ୍ରୈଷ୍ଠ୍ଯ ଜ୍ଞାନାଯ ଚାତ୍ମନଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦଳେ ଦଳେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ନିଜେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କି ନୁହେଁ ଜାଣିବାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ତତ୍ର ତୀର୍ଥାନି ସର୍ଵାଣି ସମାଯାତାନି ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଏକଠି ହୋଇଥିବାକୁ ଦେଖି—
ପ୍ରଣମ୍ଯ ସର୍ଵତୀର୍ଥେଭ୍ଯଃ ପ୍ରବଦ୍ଧକରସଂପୁଟଃ 1.2.58.
ସେ, ଦୁଇହାତ ଜୋଡି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥକୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଅଦ୍ଯ ନଃ ସଦ୍ମ ସକଲଂ ଯୁଷ୍ମାଭିରତିପାଵିତମ୍
ଆଜି ଆମର ସମସ୍ତ ଗୃହ ତୁମମାନେ ଆସି ବହୁତ ପବିତ୍ର ହୋଇଗଲା।
ତୀର୍ଥାନାଂ ଦର୍ଶନଂ ଶ୍ରେଯଃ ସ୍ପର୍ଶନଂ ସ୍ନାନମେଵ ଚ
ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ—ସବୁ ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ।
ମହାପାପାନ୍ଵିତା ରୌଦ୍ରାସ୍ତ୍ଵପି ଯେ ସ୍ଯୁଃ ସୁନିଷ୍ଠୁରାଃ
ଯେମାନେ ବଡ଼ ଅପରାଧରେ ବନ୍ଧା, ଦୁଷ୍ଟ ଓ କଠୋର—
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ପୁଲସ୍ତ୍ଯଂ ସ ପୁତ୍ରମଭ୍ଯାଦିଦେଶ ହ
ଏପରି କହି, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ଅସଂଖ୍ଯାନୀହ ତୀର୍ଥାନି ଦୃଶ୍ଯଂତେ ପଦ୍ମସଂଭଵ
ଏଠାରେ ଅସଂଖ୍ୟ ତୀର୍ଥ ଦେଖାଯାଉଛି, ହେ ପଦ୍ମଯୋନି।
ଧର୍ମପ୍ରଵଚନେ ଶ୍ଲୋକୋ ଯତ ଏଷ ପ୍ରଗୀଯତେ
ଧର୍ମ କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ଏହି ଶ୍ଲୋକଟି ପଢ଼ାଯାଏ।
ଭଵେଯୁର୍ଯଦ୍ଯସଂଖ୍ଯାତା ଅର୍ଘଯୋଗ୍ଯାଃ ସମର୍ଚନେ
ଯଦି ଅସଂଖ୍ୟ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବାଯୋଗ୍ୟ ଥାନ୍ତେ—
ଏଵଂ କୁରୁଷ୍ଵୈକମର୍ଘମାନଯ ତ୍ଵଂ ସୁଶୀଘ୍ରତଃ
ତେଣୁ ତୁମେ ଏକ ଅର୍ଘ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ଆଣିଦିଅ।
ତଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମା କରେ ଗୃହ୍ଯ ତୀର୍ଥାନ୍ଯାହେତି ଭାରତୀମ୍
ତାପରେ ବ୍ରହ୍ମା ତାହାକୁ ହାତରେ ଧରି, ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ଭାରତୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସର୍ଵୈର୍ଭଵଦ୍ଭିଃ ସଂହତ୍ଯ ମୁଖ୍ଯସ୍ତ୍ଵେକଃ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ଯତାମ୍ 1.2.58.
ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ମିଶି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ମୁଖ୍ୟ ତୀର୍ଥକୁ ଘୋଷଣା କର।
ଅସ୍ମାଦ୍ଧେତୋଶ୍ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦେହି ତ୍ଵମେଵ ତତ୍
ଏହି କାରଣରୁ, ଆସି ଓ ବୁଝି, ତୁମେ ଏହି ଅର୍ଘ୍ୟ ଦିଅ।
ସର୍ଵେ ଚାପାରମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ସ୍ଵଯଂ ମେ ଵକ୍ତୁମର୍ହଥ
ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହିମା ମୋତେ କହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଯତ୍ର ଗଂଗା ଗଯା କାଶୀ ପୁଷ୍କରଂ ନୈମିଷଂ ତଥା
ଯେଉଁଠାରେ ଗଙ୍ଗା, ଗୟା, କାଶୀ, ପୁଷ୍କର ଓ ନୈମିଷ ଅଛି—
ପ୍ରଭାସାଦ୍ଯାନି ଶତଶୋ ଯତ୍ର ନସ୍ତତ୍ର କା ମତିଃ
ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଭାସ ଓ ଏମିତି ଶତଶଃ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅଛି, ସେଠାରେ ଆମର ମନ କେଉଁଠି ରହିପାରିବ?
ଚିରେଣେଦଂ ତତଃ ପ୍ରାହ ମହୀସାଗରସଂଗମଃ
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଭୂମି ଓ ସମୁଦ୍ର ମିଳନ ସେପରି କହିଲେ—
ମମୈନମର୍ଘଂ ତ୍ଵଂ ଯଚ୍ଛ ଚତୁରାନନ ଶୀଘ୍ରତଃ
ହେ ଚତୁରାନନ, ଏହି ମୋ ଅର୍ଘ୍ୟ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଦିଅ।
ଯତଶ୍ଚେନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନରାଜ୍ଞା ତାପ୍ଯମାନା ଵସୁଂଧରା
କାରଣ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଦୁଃଖିତ ହୋଇଥିଲେ—
ସା ଚ ସର୍ଵାଣି ତୀର୍ଥାନି ସଂଯୁକ୍ତାନି ମଯା ସହ
ସେ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ସହିତ, ମୋ ସହ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିଲେ।