ଜଯାଦିତ୍ଯକୂପଵରେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଜୟାଦିତ୍ୟ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁଆଁରେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସ୍ନାନ କଲେ,
ଇଦଂ ମଯା ପାର୍ଥ ତଵ ପ୍ରଣୀତଂ ଗୁପ୍ତସ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ସମାସଯୋଗାତ୍
ହେ ପାର୍ଥ, ଏହି ଗୁପ୍ତ କ୍ଷେତ୍ର ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୋତେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ କହିଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପ୍ରଥମେ ମାହେଶ୍ଵରଖଂଡେ କୌମାରିକାଖଂଡେ ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ଵରମୋକ୍ଷେଶ୍ଵର ଗର୍ଭଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ଷଟ୍ପଂଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ମାହେଶ୍ୱର ଖଣ୍ଡର କୌମାରିକାଖଣ୍ଡରେ ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ୱର, ମୋକ୍ଷେଶ୍ୱର ଓ ଗର୍ଭେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଛପନତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ମହୀନଗରକେ ପୁଣ୍ଯେ ସ୍ଥାପଯାମାସ ଶଂକରମ୍
ପବିତ୍ର ମହାନଗରରେ ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।
ଲୋକାନାଂ ଚ ହିତାର୍ଥାଯ କେଦାରଂ ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ସେ କେଦାର ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।
ଅତ୍ରିକୁଣ୍ଡେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ଯଥାଵିଧି
ତିନିଟି କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥିବା ମନୁଷ୍ୟ,
ମାତୁଃ ସ୍ତନ୍ଯଂ ପୁନର୍ନୈଵ ସ ପିବେନ୍ମୁକ୍ତିଭାଗ୍ଭଵେତ୍
ସେ ପୁନି ମାଆର ଦୁଧ ପିଉନଥାଏ, ଏବଂ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ସ୍ଵଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵଯଂ ତସ୍ଥୌ ମହୀନଗରକେ ଶୁଭେ
ସେ ନିଜେ ଏହି ଦାନ ଦେଇ, ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପବିତ୍ର ମହାନଗରରେ ରହିଲେ।
ଜଯାଦିତ୍ଯଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ରୁଦ୍ରଲୋକମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଜୟାଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ମଣିଷ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ନ ତେଷାଂ ଵଂଶନାଶୋଽସ୍ତି ଜଯାଦିତ୍ଯପ୍ରସାଦତଃ
ଜୟାଦିତ୍ୟଙ୍କର କୃପାରେ ସେମାନଙ୍କର ବଂଶ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଆଖ୍ଯାନଂ ସକଲଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵପାପୈଃ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଶୁଣିଲେ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପ୍ରଥମେ ମାହେଶ୍ଵରଖଣ୍ଡେ କୌମାରିକାଖଂଡେ ନୀଲକଂଠମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ସପ୍ତପଞ୍ଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ମାହେଶ୍ୱରଖଣ୍ଡର କୌମାରିକାଖଣ୍ଡରେ ନୀଳକଣ୍ଠଙ୍କର ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ସତପଞ୍ଚାଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଯସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵଃ ସୁମହାନ୍ନୈଵ କସ୍ଯାପି ସଂସ୍ତୁତଃ
ଯାହାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବହୁତ ବଡ଼, ତାଙ୍କୁ କେହି ଠିକ୍ଭଳି ପ୍ରଶଂସା କରିପାରିନାହାନ୍ତି।
ଶୃଣୁ ପାଂଡଵ ଶାପେନ ଗୁପ୍ତମାସୀଦିଦଂ ଯଥା
ହେ ପାଣ୍ଡବ, କିପରି ଏହା ଶାପରେ ଲୁଚିଯାଇଥିଲା, ସେଥିରେ ଶୁଣ।
ପୁରା ନିମିତ୍ତେ କସ୍ମିଂଶ୍ଚିତ୍ସର୍ଵତୀର୍ଥାଧିଦୈଵତାଃ
ପୂର୍ବେ କେତେକ ଚିହ୍ନ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଦେବତାମାନେ—
ପୁଷ୍କରସ୍ଯ ପ୍ରଭାସସ୍ଯ ନିମିଷସ୍ଯାର୍ବୁଦସ୍ଯ ଚ
ପୁଷ୍କର, ପ୍ରଭାସ, ନିମିଷ ଓ ଅର୍ବୁଦର ଦେବତାମାନେ—
ଵସ୍ତ୍ରାପଥସ୍ଯ ଶ୍ଵେତସ୍ଯ ଫଲ୍ଗୁତୀର୍ଥଂ ସ୍ଯ ଚାପି ଯାଃ
ବସ୍ତ୍ରାପଥ, ଶ୍ୱେତ ଓ ଫଳ୍ଗୁ ତୀର୍ଥର ଦେବତାମାନେ—
ସିଂଧୁସାଗରଯୋଗସ୍ଯ ମହୀସାଗରକସ୍ଯ ଚ
ସିନ୍ଧୁ ଓ ସାଗର ଯୋଗ, ମହୀସାଗର ତୀର୍ଥର ଦେବତାମାନେ—
ଗଂଗାରେଵାମୁଖୀନାଂ ତୁ ନଦୀନାମଧିଦେଵତାଃ
ଗଙ୍ଗା, ରେବା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନଦୀମାନଙ୍କର ଦେବତାମାନେ—
ତେ ସର୍ଵେ ସଂଘଶୋ ଭୂତ୍ଵା ଶ୍ରୈଷ୍ଠ୍ଯ ଜ୍ଞାନାଯ ଚାତ୍ମନଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦଳେ ଦଳେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ନିଜେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କି ନୁହେଁ ଜାଣିବାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ତତ୍ର ତୀର୍ଥାନି ସର୍ଵାଣି ସମାଯାତାନି ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ସଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଏକଠି ହୋଇଥିବାକୁ ଦେଖି—
ପ୍ରଣମ୍ଯ ସର୍ଵତୀର୍ଥେଭ୍ଯଃ ପ୍ରବଦ୍ଧକରସଂପୁଟଃ 1.2.58.
ସେ, ଦୁଇହାତ ଜୋଡି ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥକୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଅଦ୍ଯ ନଃ ସଦ୍ମ ସକଲଂ ଯୁଷ୍ମାଭିରତିପାଵିତମ୍
ଆଜି ଆମର ସମସ୍ତ ଗୃହ ତୁମମାନେ ଆସି ବହୁତ ପବିତ୍ର ହୋଇଗଲା।
ତୀର୍ଥାନାଂ ଦର୍ଶନଂ ଶ୍ରେଯଃ ସ୍ପର୍ଶନଂ ସ୍ନାନମେଵ ଚ
ତୀର୍ଥମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ସେଠାରେ ସ୍ନାନ—ସବୁ ଶୁଭ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ।
ମହାପାପାନ୍ଵିତା ରୌଦ୍ରାସ୍ତ୍ଵପି ଯେ ସ୍ଯୁଃ ସୁନିଷ୍ଠୁରାଃ
ଯେମାନେ ବଡ଼ ଅପରାଧରେ ବନ୍ଧା, ଦୁଷ୍ଟ ଓ କଠୋର—
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ପୁଲସ୍ତ୍ଯଂ ସ ପୁତ୍ରମଭ୍ଯାଦିଦେଶ ହ
ଏପରି କହି, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅ ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
ଅସଂଖ୍ଯାନୀହ ତୀର୍ଥାନି ଦୃଶ୍ଯଂତେ ପଦ୍ମସଂଭଵ
ଏଠାରେ ଅସଂଖ୍ୟ ତୀର୍ଥ ଦେଖାଯାଉଛି, ହେ ପଦ୍ମଯୋନି।
ଧର୍ମପ୍ରଵଚନେ ଶ୍ଲୋକୋ ଯତ ଏଷ ପ୍ରଗୀଯତେ
ଧର୍ମ କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ଏହି ଶ୍ଲୋକଟି ପଢ଼ାଯାଏ।
ଭଵେଯୁର୍ଯଦ୍ଯସଂଖ୍ଯାତା ଅର୍ଘଯୋଗ୍ଯାଃ ସମର୍ଚନେ
ଯଦି ଅସଂଖ୍ୟ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେବାଯୋଗ୍ୟ ଥାନ୍ତେ—
ଏଵଂ କୁରୁଷ୍ଵୈକମର୍ଘମାନଯ ତ୍ଵଂ ସୁଶୀଘ୍ରତଃ
ତେଣୁ ତୁମେ ଏକ ଅର୍ଘ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ଆଣିଦିଅ।