ଯଶ୍ଚାଶ୍ଵିନେ କୃଷ୍ଣଚତୁର୍ଦଶୀଦିନେ ରାତ୍ରୌ ସମଭ୍ଯର୍ଚତି ଲିଂଗମେତନ୍
ଯେଉଁଠି ଅମାବାସ୍ୟାର ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ରାତିରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରେ—
ମହୋପକାରେଣ ଵିମୁକ୍ତପାପଃ ସ ଯାତି ଯତ୍ରାସ୍ତି ସ ଗୌତମୋ ମୁନିଃ
ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଯେଉଁଠାରେ ମୁନି ଗୌତମ ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଯାଏ।
ଇଦଂ ମଯା ପାର୍ଥ ତଵ ପ୍ରଣୀତଂ ଗୁପ୍ତସ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ସମାସଯୋଗାତ୍
ହେ ପାର୍ଥ, ଏହି ଗୁପ୍ତ କ୍ଷେତ୍ର ବିଷୟରେ ମୁଁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ ତୁମ ପାଇଁ ଏହା କହିଲି।
ଯ ଇଦଂ ଶୃଣୁଯାଦ୍ଭକ୍ତ୍ଯା ଗୌତମାଖ୍ଯାନମୁତ୍ତମମ୍
ଯେଉଁଠି ଏହି ଉତ୍ତମ ଗୌତମ ଗଥାକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଶୁଣନ୍ତି—
ଯସ୍ଯ ସ୍ମରଣମାତ୍ରେଣ ଵାଜପେଯଫଲଂ ଭଵେତ୍
ଯାହାଙ୍କୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କଲେ ମଧ୍ୟ ବାଜପେୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ।
ଏକଦା ତୁ ପୁରା ପାର୍ଥ ସୃଷ୍ଟି କାମେନ ବ୍ରହ୍ମଣା
ହେ ପାର୍ଥ, ପୁରୁଣା ଦିନରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ଇଚ୍ଛା ହେବାବେଳେ—
ତପସା ତେନ ସନ୍ତୁଷ୍ଟଃ ପାର୍ଵତୀପତିଶଂକରଃ
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ପତି ଶଙ୍କର ଖୁସି ହେଲେ।
ତତୋ ହୃଷ୍ଟଃ ପ୍ରମୁଦିତଃ କୃତକୃତ୍ଯଃ ପିତାମହଃ
ତାପରେ, ପିତାମହ ଖୁସି ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ନିଜ କାମ୍ୟ ସାଧନ କଲେ।
ଚଖାନ ଚ ସରଃ ପୁଣ୍ଯଂ ନାମ୍ନା ବ୍ରହ୍ମସରଃ ଶୁଭମ
ସେ ପବିତ୍ର ଏକ ସରୋବର ଖୋଦିଲେ, ଯାହାକୁ 'ବ୍ରହ୍ମସର' ନାମ ଦେଲେ।
ଅସ୍ଯ ତୀରେ ମହାଲିଂଗଂ ସ୍ଥାପଯାମାସ ଵୈ ଵିଭୁଃ
ସେହି ସରୋବରର କୂଳରେ, ପ୍ରଭୁ ଏକ ବଡ଼ ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ପୁଷ୍କରାଦଧିକଂ ତୀର୍ଥଂ ବ୍ରହ୍ମେଶଂନାମ ଫାଲ୍ଗୁନ
ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସରେ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ୱର ତୀର୍ଥ, ପୁଷ୍କର ତୁଳନାରେ ଅଧିକ ପବିତ୍ର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଦାନଂ ଚୈଵ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା କାର୍ତିକ୍ଯାଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ
ଏଠାରେ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ, ବିଶେଷକରି କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ।
ପିତରସ୍ତସ୍ଯ ତୁଷ୍ଯଂତି ଯାଵଦାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ଏଠାରେ ପିତୃମାନେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି, ସୃଷ୍ଟିର ସମାପ୍ତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ଗଂଗାଦିପୁଣ୍ଯତୀର୍ଥେଷୁ ଯତ୍ଫଲଂ ପ୍ରାପ୍ଯତେ ନରୈଃ 1.2.56.
ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥରେ ଯେଉଁ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ସେହି ପୁଣ୍ୟ ଏଠାରେ ମଧ୍ୟ ମିଳେ।
ମୋକ୍ଷଲିଂଗସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶୃଣୁ ପାର୍ଥ ମହାଦ୍ଭୁତମ୍
ହେ ପାର୍ଥ, ମୋକ୍ଷଲିଙ୍ଗର ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ଶୁଣ।
ସ୍ଥାପିତଂ ପ୍ରଵରଂ ଲିଂଗଂ ନାମ୍ନା ମୋକ୍ଷେଶ୍ଵରଂ ହରମ୍
ଏଠାରେ ମୋକ୍ଷେଶ୍ୱର ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରାଯାଇଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନାଶ କରେ।
ପ୍ରସାଦ୍ଯ ଲୋକକର୍ତାରଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ପରମେଷ୍ଠିନମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି,
କୂପେଽସ୍ମିନ୍ମୋକ୍ଷନାଥସ୍ଯ ଲୋକାନାଂ ପ୍ରେତମୁକ୍ତଯେ
ଏହି ମୋକ୍ଷନାଥଙ୍କ କୁଆଁରେ, ପିତୃମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ,
କୂପେ ସ୍ନାତ୍ଵା ନରସ୍ତସ୍ଯାଂ ତିଲପିଣ୍ଡଂ ସମାଚରେତ୍
ଏହି କୁଆଁରେ ସ୍ନାନ କରି, ମନୁଷ୍ୟ ଏଠାରେ ତିଳର ପିଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ।
କୁଲେ ନ ଜାଯତେ ତସ୍ଯ ପ୍ରେତଃ ପାର୍ଥ ନ ସଂଶଯଃ
ହେ ପାର୍ଥ, ତାଙ୍କ ବଂଶରେ କେହି ପୁନି ପ୍ରେତ ରୂପେ ଜନ୍ମ ନେଉନାହାନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଜଯାଦିତ୍ଯକୂପଵରେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଜୟାଦିତ୍ୟ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁଆଁରେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ସ୍ନାନ କଲେ,
ଇଦଂ ମଯା ପାର୍ଥ ତଵ ପ୍ରଣୀତଂ ଗୁପ୍ତସ୍ଯ କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ସମାସଯୋଗାତ୍
ହେ ପାର୍ଥ, ଏହି ଗୁପ୍ତ କ୍ଷେତ୍ର ବିଷୟରେ ମୁଁ ତୋତେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ କହିଲି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପ୍ରଥମେ ମାହେଶ୍ଵରଖଂଡେ କୌମାରିକାଖଂଡେ ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ଵରମୋକ୍ଷେଶ୍ଵର ଗର୍ଭଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନଂନାମ ଷଟ୍ପଂଚାଶତ୍ତମୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି, ଏକାଶୀହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଶ୍ରୀସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ମାହେଶ୍ୱର ଖଣ୍ଡର କୌମାରିକାଖଣ୍ଡରେ ବ୍ରହ୍ମେଶ୍ୱର, ମୋକ୍ଷେଶ୍ୱର ଓ ଗର୍ଭେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା ନାମକ ଛପନତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ମହୀନଗରକେ ପୁଣ୍ଯେ ସ୍ଥାପଯାମାସ ଶଂକରମ୍
ପବିତ୍ର ମହାନଗରରେ ସେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।
ଲୋକାନାଂ ଚ ହିତାର୍ଥାଯ କେଦାରଂ ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ସେ କେଦାର ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।
ଅତ୍ରିକୁଣ୍ଡେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ଯଥାଵିଧି
ତିନିଟି କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥିବା ମନୁଷ୍ୟ,
ମାତୁଃ ସ୍ତନ୍ଯଂ ପୁନର୍ନୈଵ ସ ପିବେନ୍ମୁକ୍ତିଭାଗ୍ଭଵେତ୍
ସେ ପୁନି ମାଆର ଦୁଧ ପିଉନଥାଏ, ଏବଂ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ସ୍ଵଯଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ସ୍ଵଯଂ ତସ୍ଥୌ ମହୀନଗରକେ ଶୁଭେ
ସେ ନିଜେ ଏହି ଦାନ ଦେଇ, ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଏହି ପବିତ୍ର ମହାନଗରରେ ରହିଲେ।
ଜଯାଦିତ୍ଯଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ରୁଦ୍ରଲୋକମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଜୟାଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ମଣିଷ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।
ନ ତେଷାଂ ଵଂଶନାଶୋଽସ୍ତି ଜଯାଦିତ୍ଯପ୍ରସାଦତଃ
ଜୟାଦିତ୍ୟଙ୍କର କୃପାରେ ସେମାନଙ୍କର ବଂଶ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ।