ଅସାଦୃଶ୍ଯମିଦଂ ଵ୍ଯକ୍ତଂ ନିର୍ଵାଣଂ ଚ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ଏହାର ଅଦ୍ୱିତୀୟତା ପ୍ରକଟ ହୁଏ ଓ ମୋକ୍ଷ ଅଲଗା ଭାବେ ମିଳେ।
ଷଟ୍ପଂଚାଶତ୍ତଥା ପୂର୍ଵାଶ୍ଚତୁଃଷଷ୍ଟିରିମେ ଗୁଣାଃ
ପୂର୍ବରୁ ଛପନଟି ଓ ଏଠି ଚଉଷଠିଟି—ଏହି ସବୁ ଗୁଣ।
ଜୀଵତୋ ଦେହଭେଦେ ଵା ସିଦ୍ଧ୍ଯଶ୍ଚୈତାସ୍ତୁ ଯୋଗିନାମ୍
ଜୀବନ କାଳରେ କିମ୍ବା ଦେହ ଛାଡ଼ିବା ବେଳେ—ଏହି ସିଦ୍ଧିଗୁଡ଼ିକ ଯୋଗୀମାନଙ୍କର।
ଏତାନ୍ଗୁଣାନ୍ନିରାକୃତ୍ଯ ଯୁଞ୍ଜତୋ ଯୋଗିନସ୍ତଦା
ଯେତେବେଳେ ଯୋଗୀମାନେ ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କରନ୍ତି।
ଅଣିମା ଲଘିମା ଚୈଵ ମହିମା ପ୍ରାପ୍ତିରେଵ ଚ
ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ହେବା, ହଲକା ହେବା, ବଡ଼ ହେବା ଓ ସମସ୍ତ କିଛି ପ୍ରାପ୍ତି କରିବା — ଏହି ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ଦିଆଯାଏ।
ଯତ୍ର କାମାଵସାଯିତ୍ଵଂ ମାହେଶ୍ଵରପଦସ୍ଥିତାଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଇଚ୍ଛା ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରହିଥାଏ, ସେଠାରେ ମହାଦେବଙ୍କର ପଦରେ ଅବସ୍ଥିତ ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି।
ମହିମା ଶେଷପୂଜ୍ଯତ୍ଵାତ୍ପ୍ରାପ୍ତିର୍ନାପ୍ରାପ୍ଯମସ୍ଯ ଯତ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେବା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ତ୍ୱ ମିଳେ; ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନୁହେଁ, ସେଠାରେ ପ୍ରାପ୍ତି ଅର୍ଥ ହୁଏ।
ଵଶିତ୍ଵାଦ୍ଵଶିତା ନାମ ସପ୍ତମୀ ସିଦ୍ଧିରୁତ୍ତମା 1.2.55.
ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଦ୍ୱାରା, ସପ୍ତମ ଓ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ ସିଦ୍ଧିକୁ 'ଶାସନ ଶକ୍ତି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଐଶ୍ଵରଂ ପଦମାପ୍ତସ୍ଯ ଭଵଂତ୍ଯେତାଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧଯଃ
ଯିଏ ଦେବତା ସ୍ଥିତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ଏଷ ମୁକ୍ତ ଇତି ପ୍ରୋକ୍ତୋ ଯ ଏଵଂ ମୁକ୍ତିମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଏଭଳି ମୁକ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବାକୁ 'ମୁକ୍ତ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ତଥୈଵଂ ସାତ୍ମ୍ଯମଭ୍ଯେତି ଯୋଗିନାମାତ୍ମା ପରାତ୍ମନା
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା ପରମାତ୍ମା ସହିତ ଏକତା ପାଏ।
ଅତ୍ରୋପମାଂ ଵ୍ଯାହରଂତି ଯୋଗାର୍ଥଂ ଯୋଗିନୋଽ ମଲାଃ
ଏଠି, ପବିତ୍ର ଯୋଗୀମାନେ ଯୋଗର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକ ଉପମା ଦିଅନ୍ତି।
ସମୁତ୍ସୃଜତି ନୈକଃ ସନ୍ନୁପମା ସାସ୍ତି ଯୋଗିନଃ
ଏକ ଲୋକ ଅନେକ ଭାବେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ କିଛି ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ସେହିଏ ଯୋଗୀଙ୍କ ପାଇଁ ଉପମା।
ଧ୍ଵସ୍ତେ ଯାଂତ୍ଯନ୍ଯତୋ ଦୁଃଖଂ ନ ତେଷାଂ ସୋପମା ଯତେଃ
ଦୁଃଖ ନଶ୍ଟ ହେଲାପରେ ଏବଂ ସେମାନେ ଅନ୍ୟଠାରେ ଯାଉଥିଲେ, ଚେଷ୍ଟାଶୀଳ ଯୋଗୀଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଉପମା ନାହିଁ।
କରୋତି ମୃଦ୍ଭାଗଚଯମୁପଦେଶଃ ସ ଯୋଗିନଃ
ଯେପରି ମଣିଷ ମାଟିର ଢେଳା ତିଆରି କରେ, ସେପରି ଯୋଗୀଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଏ।
ଵୃକ୍ଷଂ ଵିଲୁପ୍ଯମାନଂ ଚ ଲବ୍ଧ୍ଵା ସିଧ୍ଯଂତି ଯୋଗିନଃ
ଏକ ଗଛ ଉପଡ଼ାଯିବାକୁ ଦେଖି, ଯୋଗୀମାନେ ସଫଳତା ପାଆନ୍ତି।
ସହ ତେନ ଵିଵର୍ଧେତ ଯୋଗୀ ସିଦ୍ଧିମୁପାଶ୍ନୁତେ
ସେଥିରେ ସହଯୋଗ କରି, ଯୋଗୀ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ ଏବଂ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।
ତୁଂଗମାର୍ଗଂ ଵିଲୋକ୍ଯୈଵଂ ଵିଜ୍ଞାତଂ କି ନ ଯୋଗିନାମ୍ 1.2.55.
ଏଭଳି ଉଚ୍ଚ ମାର୍ଗକୁ ଦେଖି, ଯୋଗୀମାନେ କ'ଣ ଜାଣିନଥିବେ?
ଯେନ ନିଷ୍ପାଦ୍ଯତେ ଚାର୍ଥଃ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଯାଦ୍ଯୋଗସିଦ୍ଧଯେ
ଯାହା ଦ୍ୱାରା କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ହୁଏ, ସେଇ ଯୋଗ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।
ଜ୍ଞାନାନାଂ ବହୁତା ଯେଯଂ ଯୋଗଵିଘ୍ନକରୀ ହି ସା
ଏହି ଅଧିକ ଜ୍ଞାନ ଯୋଗରେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରେ।
ଅପି କଲ୍ପସହସ୍ରାଯୁର୍ନୈଵ ଜ୍ଞେଯମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ହଜାର କଳ୍ପ ଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜଣେ ଜଣାଯିବାକୁ ଥିବା କିଛିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ପିଧାଯ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଦ୍ଵାରାଣି ମନୋ ଧ୍ଯାନେ ନିଵେଶଯେତ୍
ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରଗୁଡ଼ିକୁ ବନ୍ଦ କରି, ମନକୁ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗାଇବା ଉଚିତ।
ସ୍ଯାଦଯଂ ତଂ ଚ ଭୁଂଜାନୋ ରୌରଵସ୍ଯ ପ୍ରିଯାତିଥିଃ
ଏହା ଭୋଗ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ରୌରବ ନାମକ ନରକର ପ୍ରିୟ ଅତିଥି ହୁଏ।
ଯସ୍ଯୈତେ ନିଯତା ଦଂଡାଃ ସ ତ୍ରିଦଂଡୀ ଯତିଃ ସ୍ମୃତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ନିୟମଗୁଡ଼ିକ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅନୁଷ୍ଠିତ, ସେଉଁଠି ତିନି ଦଣ୍ଡ ଧାରଣ କରୁଥିବା ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ନ ବିଭ୍ଯତି ଚ ସତ୍ତ୍ଵାନି ସିଦ୍ଧେର୍ଲକ୍ଷଣମୁଚ୍ଯତେ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ଭୟ ଭାବେ ନାହିଁ—ଏହାକୁ ସିଦ୍ଧିର ଚିହ୍ନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଅଲୌଲ୍ଯମାରୋଗ୍ଯମନିଷ୍ଠୁରତ୍ଵଂ ଗଂଧଃ ଶୁଭୋ ମୂତ୍ରପୁରୀଷଯୋଶ୍ଚ
ଲୋଭ ନଥିବା, ଶରୀର ସ୍ୱସ୍ଥ ଥିବା, କଥାରେ କଠୋରତା ନଥିବା, ମଳ ଓ ପ୍ରମେହରେ ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ଥିବା—
ସମାହିତୋ ବ୍ରହ୍ମପରୋଽପ୍ରମାଦୀ ଶୁଚିସ୍ତଥୈକାଂତରତିର୍ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ମନ ଏକାଗ୍ର, ବ୍ରହ୍ମରେ ଲଗ୍ନ, ସତର୍କ, ପବିତ୍ର, ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥିବା—
କୁଲଂ ପଵିତ୍ରଂ ଜନନୀ କୃତାର୍ଥା ଵସୁନ୍ଧରା ଭାଗ୍ଯଵତୀ ଚ ତେନ 1.2.55.
ଏମିତି ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁଳ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ମାଆ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇ ସଫଳ, ଏବଂ ଧରିତ୍ରୀ ମଧ୍ୟ ଭାଗ୍ୟଶାଳି ହୁଏ।
ଵିଶୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧିଃ ସମଲୋଷ୍ଟକାଂଚନଃ ସମସ୍ତଭୂତେଷୁ ଵସନ୍ସମୋ ହି ଯଃ
ଯାହାର ବୁଦ୍ଧି ପବିତ୍ର, ମାଟି ଓ ସୁନାକୁ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମତା ରଖେ—
ଇଦଂ ମଯା ଯୋଗରହସ୍ଯମୁକ୍ତମେଵଂଵିଧଂ ଗୌତମଃ ପ୍ରାପ ଯୋଗମ୍
ଏହି ଯୋଗର ଗୁପ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି; ଏଭଳି ଭାବେ ଗୌତମ ଯୋଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ।