ତୃତୀଯ ଏଷ ମଂତୁରପ୍ଯହୋ କଥଂ ନୁ ସହ୍ଯତେ
ଏହା ତୃତୀୟଥର ତୁମେ କହୁଛ; ହାୟ, ଏହା କିପରି ସହିଯିବ?
ଅଯଂ ଚ କେତକଚ୍ଛଦୋ ଯଦାପ କୂଟସାକ୍ଷିତାମ୍
ଏହି କେତକୀ ଫୁଲ ମୁଣ୍ଡରେ ଲଗାଇ, ଯେତେବେଳେ ଏହିଯିଏ ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ ହେଲେ—
ଶପ୍ତ୍ଵୈଵମେତୌ ଗିରିଶଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଵିଷ୍ଣୁମଭାଷତ
ଏଭଳି ଶାପ ଦେଇ, ଗିରିଶ ପ୍ରେମରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନନୁ ତ୍ଵମଂଗାନ୍ମେ ଜାତସ୍ସାତ୍ତ୍ଵିକୋଽସି ଵିଶେଷତଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ମୋ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ; ବିଶେଷକରି ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଭରପୂର।
ନ ତଵାତଃ ପରଂ ଜାତୁ ଭକ୍ତିହାନିର୍ଭଵେନ୍ମଯି
ଏହିପରି, କେବେ ବି ତୁମର ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି କମିବ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯନୁଗ୍ରହକୃତଂ ତ୍ରିଲୋଚନଂ ଭକ୍ତିଭାଜି ନିରହଂକ୍ରିଯେ ହରୌ
ଏଭଳି ଦୟାକରି, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ମହାଦେବ ନିରହଂକାର ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କଲେ।
ଵିନା ଭାଯୈକ୍ଯସୁଲଭଂ ଭଵଦୀଯମନୁଗ୍ରହମ୍
ଭୟ ଛାଡି, ତୁମର କୃପା ସହଜରେ ମିଳେ ନାହିଁ।
ଅକର୍ତୃକାଣି ଵାକ୍ଯାନି ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ତେ ନିରତ୍ଯଯମ୍
ତୁମର କଥା ନିଜେ କହି ନୁହେଁ, ତୁମର ଶକ୍ତି କେହି ହରିପାରିବେ ନାହିଁ।
କୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ କୋଽହମେତେ ଵା ଦିକ୍ପାଲା ଵାସଵାଦଯଃ
କିଏ ବିଷ୍ଣୁ? କିଏ ମୁଁ? ଏହି ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ପାଳ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି କିଏ?
ପତିସ୍ତ୍ଵଂ ପାର୍ଵତୀନାଥ ପଶଵୋ ଵଯମପ୍ଯମୀ
ହେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଆପଣ ହିଁ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଓ ଏହି ସମସ୍ତେ ତୁମର ପଶୁ।
ଷଡ୍ଵିଂଶତ୍ତତ୍ତ୍ଵରୂପସ୍ତ୍ଵମଭିତଶ୍ଚାଭିଵର୍ତ୍ତସେ
ଆପଣ ଛବିଶି ତତ୍ତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି।
କିରାତଃ କିଲ ଦେଵସ୍ତ୍ଵଂ ସାରମେଯୈଃ କିଲାଗମୈଃ
ଏହା ସତ୍ୟ, ଆପଣ ଶିକାରୀ ଭାବେ ସାରମେୟମାନଙ୍କ ସହ ଆସିଥିଲେ।
ଦେଵ ଦକ୍ଷାଧ୍ଵରେ ପୂର୍ଵଂ ଵରିଭଦ୍ରସ୍ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯା
ହେ ଦେବ, ଡକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ପୂର୍ବେ ବୀରଭଦ୍ର ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ତଵ କାଲାଗ୍ନିରୂପସ୍ଯ ସର୍ଵବ୍ରହ୍ମାଂଡଦାହିନଃ
ତୁମେ କାଳାଗ୍ନି ରୂପେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଦହିଦେଉଛ।
କୃତାପରାଧଃ ଶୂଲେନ ତ୍ଵଯା ଦୀର୍ଣୋ ଜଲଂଧରଃ
ଅପରାଧ କରିଥିବା ଜଳନ୍ଧରକୁ ତୁମେ ତ୍ରିଶୂଳରେ ବିଦ୍ଧ କରିଥିଲ।
ଅଧାରଯିଷ୍ଯତ୍କଣ୍ଠେନ କାଲକୂଟଂ ନ ଚେଦ୍ଭଵାନ୍ 1.3.2.16.
ତୁମେ ଯଦି କାଳକୂଟ ବିଷ କଣ୍ଠରେ ଧରିନଥାନ୍ତ, କିଏ ତାହା ବହିପାରିଥାନ୍ତ?
ଦେଵଦାରୁଵନେ ପୂର୍ଵଂ ମୁନୀନ୍କେଵଲକର୍ମଠାନ୍
ପୂର୍ବେ ଦେବଦାରୁ ଅରଣ୍ୟରେ କେବଳ କର୍ମରେ ଲିନ ମୁନିମାନେ ତୁମେ ଦମନ କରିଥିଲ।
ଅଂଘ୍ରିଣାକ୍ରାଂତଵାନ୍ନୋ ଚେଦତ୍ଯୁଗ୍ରାଂ ତ୍ଵମପସ୍ମୃତିମ୍
ତୁମେ ଯଦି ଆମକୁ ପାଦତଳେ ଦଳିନଥାନ୍ତ, ଆମେ ଭୟଙ୍କର ଭ୍ରାନ୍ତିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥାନ୍ତୁ।
ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ଵରଂ ରୂପଂ ତ୍ଵଯା ଚେନ୍ନ ପ୍ରକାଶିତମ୍
ତୁମେ ଯଦି ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର ରୂପ ପ୍ରକାଶ କରିନଥାନ୍ତ—
ଭଵତା ସ୍ତଂଭିତଃ ଶମ୍ଭୋ ସଂରଂଭାଜ୍ଜଂଭଜିଦ୍ଭୁଜଃ
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ତୁମେ ଗର୍ବିତ ବଳଶାଳୀଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲ।
ଭିକ୍ଷୋଃ କପାଲମାପୂର୍ଯ ରୁଧିରେଣାତ୍ମନୋ ହରିଃ
ହରି ନିଜ ରକ୍ତରେ ଭିକ୍ଷୁଙ୍କ କପାଳକୁ ପୂରିଦେଲେ।
ନ ଚେଦଶିକ୍ଷଯଃ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯନୁକଂପଯା
ତୁମେ ଯଦି ଦୟା ଶିଖାଉନଥାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହୃତ ହୋଇଯାଉଥାନ୍ତ।
ନୃହରିଂ ଶରଭାକାରଃ ସମହାର୍ଷୀନ୍ନ ଚେଦ୍ଭଵାନ୍
ତୁମେ ଯଦି ନରସିଂହ ଓ ଶରଭ ରୂପ ଧାରଣ କରିନଥାନ୍ତେ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେ ବଞ୍ଚି ପାରିନଥାନ୍ତେ।
ତ୍ଵମାଚକୃକ୍ଷଃ କଲ୍ପାବ୍ଧୌ କୈଵର୍ତ୍ତୋ ମତ୍ସ୍ଯକଚ୍ଛପୌ
ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିର ସମୁଦ୍ରରେ ମାଛ ଓ କଚ୍ଛପ ରୂପେ ନାଉ ଚାଳକ ହୋଇଥିଲା।
ଏକୋନେ ପଦ୍ମସାହସ୍ରେ ସ୍ଵନେତ୍ରେଣ କୃତାର୍ଚନମ୍
ତୁମର ହଜାରଟି ପଦ୍ମ ଚକ୍ଷୁ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପୂଜା କରିଥିଲା।
ଧୂର୍ଜଟିଃ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତୃତ୍ଵଂ ପୁନରସ୍ଯାଭ୍ଯମନ୍ଯତ ।। 1.3.2.16.
ଧୂର୍ଜଟି ପୁଣିଥରେ ନିଜକୁ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବୋଲି ଭାବିଲେ।
ସମଁଜ୍ଯାସୁ ଦ୍ଵିଜାନାଂ ଚ ପୂଜନଂ ଚାନୁଶିଷ୍ଟଵାନ୍
ସେ ଦ୍ୱିଜମାନେଙ୍କୁ ସମ ତାଣି ଓ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ଶିଖାଇଲେ।
ଗୁରୁଂ ସ୍ମରତୋ ମାମେଵ ଜାଗ୍ରତଂ ସୃଷ୍ଟିରକ୍ଷଯୋଃ
ଯେଉଁଠି ମୋତେ ଗୁରୁ ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରେ, ସେ ଜାଗ୍ରତ ହେଉ କି ସୃଷ୍ଟି-ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ହେଉ,
ଇହ ପ୍ରଦେଶେ ଯୁଵଯୋର୍ଯନ୍ମଯାନୁଗ୍ରହଃ କୃତଃ
ଏଠି ଏହି ସ୍ଥାନରେ, ମୁଁ ତୁମେମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଦୟା କରିଛି,
ଯୋଜନତ୍ରଯମାତ୍ରେଽସ୍ମିନ୍କ୍ଷେତ୍ରେ ନିଵସତାଂ ନୃଣାମ୍
ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ତିନି ଯୋଜନ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଲୋକେ ବସିଛନ୍ତି,