ଜଟାଜୂଟଵତା ବାଲଚଂଦ୍ରଚୂଡେନ ମୌଲିନା
ଜଟା ମୁଡ଼ି ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ଶଶିକଳା ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ନାଗକୁଂଡଲିଭିଃ ଫାଲଫଲକୋଦ୍ଭାସିଲୋଚନୈଃ
ସାପର କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଓ ଲଲାଟରୁ ଚକ୍ଚକାଉଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଥିଲା।
ଶୂଲଂ କପାଲଂ ଡମରୁଂ ସାରଂଗଂ ପରଶୁଂ ଧନୁଃ
ତାଙ୍କ ପାଖରେ ତ୍ରିଶୂଳ, ଖପର, ଡମରୁ, ମୃଗ, କୁଟାର ଓ ଧନୁଷ ଥିଲା।
ଶ୍ଵସିତୋଦ୍ଧୂଲିତାକାରୋ ଗଜଚର୍ମୋତ୍ତରୀଯଵାନ୍
ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସରେ ଦେହ ଧୂଳିତ ହେଉଥିଲା, ଓ ହାତୀ ଚର୍ମର ଉପରିବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ପରିଧାନୀକୃତଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମା ତାଭ୍ଯାମଦର୍ଶି ସଃ
ବାଘ ଚର୍ମକୁ ନିମ୍ନବସ୍ତ୍ର ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ନ କିଂଚିଦପି ଜାନାନୋ ମୁମୋହ ଚ ସରୋଜଭୂଃ
କିଛି ଜାଣିନଥିବା ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା ଭ୍ରମିତ ହେଇଗଲେ।
ଦୃଶାଭିନଂଦ୍ଯ ମାଧଵଂ ପ୍ରସନ୍ନଯା ମହେଶ୍ଵରଃ
ମହେଶ୍ୱର ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମାଧବଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଖିଲେ।
ଜଗାଦ ଚାଧିକାରିତାମଦାଦ୍ଯୁଵାଂ ସମୁଦ୍ଧତୌ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଯେଉଁ ଅଧିକାର ରଖିଥିଲ, ସେଥିରେ କଥା କହିଲେ।
ପରୀକ୍ଷ୍ଯ ଵୈଭଵଂ ମମ ପ୍ରବୋଧଵାନଭୂଦ୍ଧରିଃ 1.3.2.15.
ମୋର ମହିମା ପରୀକ୍ଷା କରି, ହରି ସଚେତନ ହେଲେ।
ଅଶାସି ପଂଚଵକ୍ତ୍ରତା ଯଦୋପହାସିତୋ ହ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ଉପହାସିତ ହେବାବେଳେ, ତୁମେ ପାଞ୍ଚମୁଖୀ ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲ।
ତୃତୀଯ ଏଷ ମଂତୁରପ୍ଯହୋ କଥଂ ନୁ ସହ୍ଯତେ
ଏହା ତୃତୀୟଥର ତୁମେ କହୁଛ; ହାୟ, ଏହା କିପରି ସହିଯିବ?
ଅଯଂ ଚ କେତକଚ୍ଛଦୋ ଯଦାପ କୂଟସାକ୍ଷିତାମ୍
ଏହି କେତକୀ ଫୁଲ ମୁଣ୍ଡରେ ଲଗାଇ, ଯେତେବେଳେ ଏହିଯିଏ ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ ହେଲେ—
ଶପ୍ତ୍ଵୈଵମେତୌ ଗିରିଶଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଵିଷ୍ଣୁମଭାଷତ
ଏଭଳି ଶାପ ଦେଇ, ଗିରିଶ ପ୍ରେମରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନନୁ ତ୍ଵମଂଗାନ୍ମେ ଜାତସ୍ସାତ୍ତ୍ଵିକୋଽସି ଵିଶେଷତଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ମୋ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ; ବିଶେଷକରି ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଭରପୂର।
ନ ତଵାତଃ ପରଂ ଜାତୁ ଭକ୍ତିହାନିର୍ଭଵେନ୍ମଯି
ଏହିପରି, କେବେ ବି ତୁମର ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି କମିବ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯନୁଗ୍ରହକୃତଂ ତ୍ରିଲୋଚନଂ ଭକ୍ତିଭାଜି ନିରହଂକ୍ରିଯେ ହରୌ
ଏଭଳି ଦୟାକରି, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ମହାଦେବ ନିରହଂକାର ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କଲେ।
ଵିନା ଭାଯୈକ୍ଯସୁଲଭଂ ଭଵଦୀଯମନୁଗ୍ରହମ୍
ଭୟ ଛାଡି, ତୁମର କୃପା ସହଜରେ ମିଳେ ନାହିଁ।
ଅକର୍ତୃକାଣି ଵାକ୍ଯାନି ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ତେ ନିରତ୍ଯଯମ୍
ତୁମର କଥା ନିଜେ କହି ନୁହେଁ, ତୁମର ଶକ୍ତି କେହି ହରିପାରିବେ ନାହିଁ।
କୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ କୋଽହମେତେ ଵା ଦିକ୍ପାଲା ଵାସଵାଦଯଃ
କିଏ ବିଷ୍ଣୁ? କିଏ ମୁଁ? ଏହି ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ପାଳ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି କିଏ?
ପତିସ୍ତ୍ଵଂ ପାର୍ଵତୀନାଥ ପଶଵୋ ଵଯମପ୍ଯମୀ
ହେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଆପଣ ହିଁ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଓ ଏହି ସମସ୍ତେ ତୁମର ପଶୁ।
ଷଡ୍ଵିଂଶତ୍ତତ୍ତ୍ଵରୂପସ୍ତ୍ଵମଭିତଶ୍ଚାଭିଵର୍ତ୍ତସେ
ଆପଣ ଛବିଶି ତତ୍ତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବ୍ୟାପି ଅଛନ୍ତି।
କିରାତଃ କିଲ ଦେଵସ୍ତ୍ଵଂ ସାରମେଯୈଃ କିଲାଗମୈଃ
ଏହା ସତ୍ୟ, ଆପଣ ଶିକାରୀ ଭାବେ ସାରମେୟମାନଙ୍କ ସହ ଆସିଥିଲେ।
ଦେଵ ଦକ୍ଷାଧ୍ଵରେ ପୂର୍ଵଂ ଵରିଭଦ୍ରସ୍ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯା
ହେ ଦେବ, ଡକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ପୂର୍ବେ ବୀରଭଦ୍ର ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ତଵ କାଲାଗ୍ନିରୂପସ୍ଯ ସର୍ଵବ୍ରହ୍ମାଂଡଦାହିନଃ
ତୁମେ କାଳାଗ୍ନି ରୂପେ ସମସ୍ତ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଦହିଦେଉଛ।
କୃତାପରାଧଃ ଶୂଲେନ ତ୍ଵଯା ଦୀର୍ଣୋ ଜଲଂଧରଃ
ଅପରାଧ କରିଥିବା ଜଳନ୍ଧରକୁ ତୁମେ ତ୍ରିଶୂଳରେ ବିଦ୍ଧ କରିଥିଲ।
ଅଧାରଯିଷ୍ଯତ୍କଣ୍ଠେନ କାଲକୂଟଂ ନ ଚେଦ୍ଭଵାନ୍ 1.3.2.16.
ତୁମେ ଯଦି କାଳକୂଟ ବିଷ କଣ୍ଠରେ ଧରିନଥାନ୍ତ, କିଏ ତାହା ବହିପାରିଥାନ୍ତ?
ଦେଵଦାରୁଵନେ ପୂର୍ଵଂ ମୁନୀନ୍କେଵଲକର୍ମଠାନ୍
ପୂର୍ବେ ଦେବଦାରୁ ଅରଣ୍ୟରେ କେବଳ କର୍ମରେ ଲିନ ମୁନିମାନେ ତୁମେ ଦମନ କରିଥିଲ।
ଅଂଘ୍ରିଣାକ୍ରାଂତଵାନ୍ନୋ ଚେଦତ୍ଯୁଗ୍ରାଂ ତ୍ଵମପସ୍ମୃତିମ୍
ତୁମେ ଯଦି ଆମକୁ ପାଦତଳେ ଦଳିନଥାନ୍ତ, ଆମେ ଭୟଙ୍କର ଭ୍ରାନ୍ତିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥାନ୍ତୁ।
ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ଵରଂ ରୂପଂ ତ୍ଵଯା ଚେନ୍ନ ପ୍ରକାଶିତମ୍
ତୁମେ ଯଦି ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର ରୂପ ପ୍ରକାଶ କରିନଥାନ୍ତ—
ଭଵତା ସ୍ତଂଭିତଃ ଶମ୍ଭୋ ସଂରଂଭାଜ୍ଜଂଭଜିଦ୍ଭୁଜଃ
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ତୁମେ ଗର୍ବିତ ବଳଶାଳୀଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିଲ।