ଅଧ୍ଯାତ୍ମଗତିତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞଂ କ୍ଷାଂତଂ ଶକ୍ତଂ ଜିତେଂଦ୍ରିଯମ୍
ଯିଏ ଆତ୍ମାର ମାର୍ଗର ସତ୍ୟ ଜାଣିଛନ୍ତି, ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ସମର୍ଥ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଜିତ କରିଛନ୍ତି,
ତେଜସା ଯଶସା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ନଯେନ ଵିନଯେନ ଚ
ଯିଏ ତେଜ, କୀର୍ତ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି, ବିବେକ ଓ ନମ୍ରତାର ଧନୀ,
ସୁଖଶୀଲଂ ସୁଖଂ ଵେଷଂ ସୁଭୋଜଂ ସ୍ଵାଚରଂ ଶୁଭମ୍
ଯିଏ ମୃଦୁ ସ୍ୱଭାବର, ଆନନ୍ଦମୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଭଲ ଖାଇଥିବା, ନିଜ କାମରେ ନିୟମିତ ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କ,
କଲ୍ଯାଣଂ କୁରୁତେ ଗାଢଂ ପାପଂ ଯସ୍ଯ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯିଏ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଭଲ କାମ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯାହାଙ୍କ ମନରେ କେବେ ପାପ ନାହିଁ,
ଵେଦସ୍ମୃତିପୁରାଣୋକ୍ତଧର୍ମେ ଯୋ ନିତ୍ଯମାସ୍ଥିତଃ
ଯିଏ ବେଦ, ସୃତି ଓ ପୁରାଣରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଧର୍ମରେ ସଦା ଅବିଚଳ ଅଟୁଟ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି,
ଅଶନାଦିଷ୍ଵଲିପ୍ତଂ ଚ ପଂଡିତଂ ନାଲସଂ ଦ୍ଵିଜମ୍
ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୋଗବସ୍ତୁରେ ଆସକ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ, ଅଲସ ନୁହଁନ୍ତି ଏବଂ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱିଜ,
ନାର୍ଥେ କ୍ରୋଧେ ଚ କାମେ ଚ ଭୂତପୂର୍ଵୋଽସ୍ଯ ଵିଭ୍ରମଃ
ଯିଏ ଧନ, କ୍ରୋଧ କିମ୍ବା କାମନାରେ କେବେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇନାହାନ୍ତି,
ଵୀତସଂମୋହଦୋଷୋ ଯୋ ଦୃଢଭକ୍ତିଶ୍ଚ ଶ୍ରେଯସି
ଯିଏ ମୋହର ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି,
ଅସକ୍ତଃ ସର୍ଵସଂଗେଷୁ ଯଃ ସକ୍ତାତ୍ମେତି ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ସଂଗରୁ ଅସକ୍ତ ଏବଂ କେବଳ ଆତ୍ମାରେ ଆସକ୍ତ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ,
ନ ତ୍ଯଜତ୍ଯାଗମଂ କିଂଚିଦ୍ଯସ୍ତପୋ ନୋପଜୀଵତି 1.2.54.
ଯିଏ କେବେ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, କିଛି କାମରେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁ, ଏବଂ କେବଳ ତପସ୍ୟା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି ନାହିଁ,
କୃତଶ୍ରମଂ କୃତପ୍ରଜ୍ଞଂ ନ ଚ ତୃପ୍ତଂ ସମାଧିତଃ
ଯିଏ ଶ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ନୁହଁନ୍ତି,
ନ ହୃଷ୍ଯତ୍ଯର୍ଥଲାଭେନ ଯୋଽଲାଭେ ନ ଵ୍ଯଥତ୍ଯପି
ଯିଏ ଧନ ମିଳିଲେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ନାମିଳିଲେ ଦୁଃଖିତ ମଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ,
ତଂ ସର୍ଵଗୁଣସଂପନ୍ନଂ ଦକ୍ଷଂ ଶୁଚିମକାତରମ୍
ଏମିତି ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, କୁଶଳ, ପବିତ୍ର ଓ ଭୟହୀନ ବ୍ୟକ୍ତି,
ଇମଂ ସ୍ତଵଂ ନାରଦସ୍ଯ ନିତ୍ଯଂ ରାଜନ୍ପଠାମ୍ଯହମ୍
ହେ ରାଜନ୍, ମୁଁ ଏହି ନାରଦଙ୍କର ସ୍ତୁତି ସଦା ପଢ଼େ।
ଅନ୍ଯୋପି ଯଃ ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ନିତ୍ଯମେତାଂ ସ୍ତୁତିଂ ଜପେତ୍
ଅନ୍ୟ କେହି ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ପ୍ରତିଦିନ ଜପ କରିଲେ,
ଏତାନ୍ଗୁଣାନ୍ନାରଦସ୍ଯ ତ୍ଵମଥାକର୍ଣ୍ଯ ପାର୍ଥିଵ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ନାରଦଙ୍କର ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣିଛ,
ବଭୂଵ ପରମପ୍ରୀ ତଶ୍ଚକ୍ରେ ତଚ୍ଚ ତଥା ଵଚଃ
ସେ ତେଣୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଏବଂ ସେଇ କଥା ଅନୁଯାୟୀ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ତତୋ ନାରଦମାନର୍ଚ ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନଂ ଚ ପୁଷ୍କଲମ୍
ତାପରେ ସେ ନାରଦଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ ବହୁତ ଦାନ ଦେଲେ।
ଯଯୌ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ କୃଷ୍ଣଃ ସଭ୍ରାତୃଜାତିବାଂଧଵଃ
କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଭାଇ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେ ସହିତ ଦ୍ୱାରାବତୀକୁ ଗଲେ।
ତଥା ତ୍ଵମପି କୌରଵ୍ଯ ନାରଦସ୍ଯ ଗୁଣାନିମାନ୍ 1.2.54.
ଏହିପରି, କୌରବ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନାରଦଙ୍କର ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣ।
କାର୍ତିକେ ଶୁକ୍ଲଦ୍ଵାଦଶ୍ଯାଂ ପ୍ରବୋଧିନ୍ଯାମସୌ ମୁନିଃ
କାର୍ତ୍ତିକ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଦ୍ୱାଦଶୀ ଯାହାକୁ ପ୍ରବୋଧିନୀ କୁହାଯାଏ, ସେହି ଦିନ ଏହି ମୁନି—
ତସ୍ମିନ୍ଦିନେ ନାରଦେନ ନିର୍ମିତେଽତ୍ରୈଵ କୂପକେ
ସେହି ଦିନ, ନାରଦ ନିଜେ ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଛୋଟ କୂଆଁ ତିଆରି କରିଥିଲେ—
ତପୋ ଦାନଂ ଜପଶ୍ଚାତ୍ର କୂପେ ଭଵତି ଚାକ୍ଷଯମ୍
ଏଠାରେ କୂଆଁ ପାଖରେ କରାଯାଇଥିବା ତପସ୍ୟା, ଦାନ ଓ ଜପ କେବେ ଶେଷ ହୁଏନା।
ଇଦଂ ଵିଷ୍ଣ୍ଵିତି ମଂତ୍ରେଣ ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁଂ ପ୍ରବୋଧଯେତ୍
‘ଏହା ବିଷ୍ଣୁ’ ବୋଲି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରିବା ଉଚିତ।
ଯୋଗନିଦ୍ରା ଯଥା ତ୍ଯକ୍ତା ହରିଣା ମୁନିସତ୍ତମ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେପରି ହରି ତାଙ୍କର ଯୋଗନିଦ୍ରା ଛାଡ଼ିଥିଲେ—
ଇତି ମଂତ୍ରେଣ ଚୋତ୍ଥାପ୍ଯ ନାରଦଂ ପରିପୂଜଯେତ୍
ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଓ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ, ପରେ ନାରଦଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଶକ୍ତ୍ଯା ଦ୍ଵିଜାନାଂ ଦେଯଂ ଚ ଛତ୍ରଂ ଧୋତ୍ରଂ କମଂଡଲୁମ୍
ସମ୍ଭବ ଅନୁଯାୟୀ, ଦ୍ୱିଜମାନେକୁ ଛତା, ବସ୍ତ୍ର ଓ କମଣ୍ଡଳୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ଏଵଂ କୃତେ ପ୍ରସାଦାତ୍ସ ମୁନେଃ ପାପେନ ମୁଚ୍ଯତେ
ଏଭଳି କଲେ, ମୁନିଙ୍କର କୃପାରେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ପ୍ରାଣମନ୍ନାରଦଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ଵିସ୍ମିତଃ ପୁଲକାନ୍ଵିତଃ
ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ନାରଦଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରଫୁଲ୍ଲିତ ହେଲେ।
ପ୍ରଶସ୍ଯ ଚ ଚିରଂ କାଲଂ ପୁନର୍ନାରଦମବ୍ରଵୀତ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ପ୍ରଶଂସା କରି, ପୁଣି ନାରଦଙ୍କୁ କହିଲେ।