ସ ଚ ବାଭ୍ରଵ୍ଯନାମା ଵୈ ହାରୀତସ୍ଯାନ୍ଵଯୋଦ୍ଭଵଃ 1.2.54.
ଏହି ବାଭ୍ରବ୍ୟ ନାମକ ବ୍ୟକ୍ତି ହାରୀତ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ସ ଚ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମହାବୁଦ୍ଧିର୍ନାରଦସ୍ଯ ମନୀଷିତମ୍
ଏବଂ ସେ ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ନାରଦଙ୍କ ମନୋଭାବ ବୁଝିଗଲେ।
ସର୍ଵୋଽପି ଚାତ୍ର ଵୃତ୍ତାଂତେ ସଂଶଯଂ ଯାତି ମାନଵଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବିଷୟରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷ ନିଶ୍ଚୟ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପଡ଼ିଯାଏ।
ତଦହଂ ତେ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଥା କୃଷ୍ଣାନ୍ମଯା ଶ୍ରୁତମ୍
ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ଯେପରି ମୁଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କଠାରୁ ଶୁଣିଛି।
ମହୀସାଗରଯାତ୍ରାଯାଂ କୃଷ୍ଣସ୍ତତ୍ରାଯଯୌ ପ୍ରଭୁଃ
ମହୀ ଓ ସାଗର ମିଳନ ସ୍ଥଳୀକୁ ଯିବା ଯାତ୍ରା ସମୟରେ, ପ୍ରଭୁ କୃଷ୍ଣ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ରାମେଣ ରୌକ୍ମିଣେଯେନ ଯୁଯୁଧାନାଦିଭିସ୍ତଦା
ସେବେଳେ ରୋହିଣୀନନ୍ଦନ ରାମ, ଯୁୟୁଧାନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଥିଲେ।
ପିଂଡଦାନାଦିକଂ କୃତ୍ଵା ଦତ୍ତ୍ଵା ଦାନାନି ଭୂରିଶଃ
ପିଣ୍ଡଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ରିୟା କରି, ବହୁତ ଦାନ ଦେଲେ।
ସ୍ନାନଂ କୃତ୍ଵା କୋଟିତୀର୍ଥେ ଜଯାଦିତ୍ଯଂ ସମର୍ଚ୍ଯ ଚ
କୋଟିତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ଜୟାଦିତ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଉଗ୍ରସେନେନ ରାଜ୍ଞା ଵୈ ପୂର୍ଵଜେନ ଜଟାଯୁନା ଉଗ୍ରସେନୋ ମହାରାଜଃ କୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରୋଵାଚ ସଂସଦି
ତାପରେ ବୃଦ୍ଧ ରାଜା ଉଗ୍ରସେନ ଓ ଜଟାୟୁ ସହିତ ସଭାରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଯୋଽଯଂ ନାମ ମହାବୁଦ୍ଧିର୍ନାରଦୋ ଵିଶ୍ଵଵଂଦିତଃ କଲିପ୍ରିଯଶ୍ଚ କସ୍ମାଦ୍ଵା କସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯ୍ଯତିପ୍ରୀତିମାନ୍ ।। 1.2.54.
ଏହି ନାରଦ, ଯିଏ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ସେ କାହିଁକି କଳିକୁ ଏତେ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି ଏବଂ ତୁମ ପ୍ରତି ବିଶେଷ ଭକ୍ତି କାହିଁକି ରଖନ୍ତି?
ଦକ୍ଷେଣ ତୁ ପୁରା ଶପ୍ତୋ ନାରଦୋ ମୁନିସତ୍ତମଃ
ପୂର୍ବେ ଦକ୍ଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମହାମୁନି ନାରଦ ଶାପିତ ହୋଇଥିଲେ।
ସୃଷ୍ଟିମାର୍ଗାଂସ୍ତୁ ତାନ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ନାରଦେନ ଵିଚାଲିତାନ୍
ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟିର ପଥ ଅସ୍ଥିର ହେବାକୁ ଦେଖି।
ପୈଶୁନ୍ଯ ଵକ୍ତା ଚ ତଥା ଦ୍ଵିତୀଯାନାଂ ପ୍ରଚାଲନାତ୍
ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଅସ୍ଥିର ହେବାର କାରଣ ଓ ନିନ୍ଦା କଥା କହିଥିବା ପାଇଁ।
ନିରାକର୍ତୁଂ ସମର୍ଥୋଽପି ମୁନିର୍ମେନେ ତଥୈଵ ତତ୍
ମୁନି ସେଥିପାଇଁ ନିଜେ ଖଣ୍ଡନ କରିପାରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହାକୁ ଠିକ୍ ବୋଲି ମନେ କଲେ।
ଵିନାଶକାଲଂ ଚାଵେକ୍ଷ୍ଯ କଲିଂ ଵର୍ଧଯତେ ଯତଃ
ବିନାଶ ସମୟ ଆସିଛି ବୋଲି ଦେଖି, ସେ କଳିଯୁଗକୁ ବଢ଼ାଇଲେ।
ଭ୍ରମତୋଽପି ଚ ସର୍ଵତ୍ର ନାସ୍ଯ ଯସ୍ମାତ୍ପୃଥଙ୍ମନଃ ଯଚ୍ଚ ପ୍ରୀତିର୍ମଯି ତସ୍ଯ ପରମା ତଚ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ଚ
ସେ ସବୁଠାରେ ଘୁରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ମନ କେବେ ଅଲଗା ହୁଏନି; ଏବଂ ମୋ ପ୍ରତି ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରେମ ବିଷୟରେ ମଧ୍ୟ ଶୁଣ।
ଅହଂ ହି ସର୍ଵଦା ସ୍ତୌମି ନାରଦଂ ଦେଵଦର୍ଶନମ୍
ମୁଁ ସଦା ଦେବମୁନି ନାରଦଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
ଶ୍ରୁତଚାରିତ୍ରଯୋର୍ଜାତା ଯସ୍ଯାହଂତା ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯାହାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଣିଥିବା ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା 'ମୁଁ' ବୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏନି।
ଅରତିକ୍ରୋଧଚାପଲ୍ଯେ ଭଯଂ ନୈତାନି ଯସ୍ଯ ଚ
ଯାହାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱେଷ, କ୍ରୋଧ କିମ୍ବା ଅସ୍ଥିରତାରୁ କେବେ ଭୟ ନାହିଁ।
କାମାଦ୍ଵା ଯଦି ଵା ଲୋଭାଦ୍ଵାଚଂ ଯୋ ନାନ୍ଯଥା ଵଦେତ୍ 1.2.54.
ଚାହିଦା କିମ୍ବା ଲୋଭ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ, ସେ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହନ୍ତି ନାହିଁ।
ଅଧ୍ଯାତ୍ମଗତିତତ୍ତ୍ଵଜ୍ଞଂ କ୍ଷାଂତଂ ଶକ୍ତଂ ଜିତେଂଦ୍ରିଯମ୍
ଯିଏ ଆତ୍ମାର ମାର୍ଗର ସତ୍ୟ ଜାଣିଛନ୍ତି, ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ସମର୍ଥ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଜିତ କରିଛନ୍ତି,
ତେଜସା ଯଶସା ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ନଯେନ ଵିନଯେନ ଚ
ଯିଏ ତେଜ, କୀର୍ତ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି, ବିବେକ ଓ ନମ୍ରତାର ଧନୀ,
ସୁଖଶୀଲଂ ସୁଖଂ ଵେଷଂ ସୁଭୋଜଂ ସ୍ଵାଚରଂ ଶୁଭମ୍
ଯିଏ ମୃଦୁ ସ୍ୱଭାବର, ଆନନ୍ଦମୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଭଲ ଖାଇଥିବା, ନିଜ କାମରେ ନିୟମିତ ଓ ନିଷ୍କଳଙ୍କ,
କଲ୍ଯାଣଂ କୁରୁତେ ଗାଢଂ ପାପଂ ଯସ୍ଯ ନ ଵିଦ୍ଯତେ
ଯିଏ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଭଲ କାମ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଯାହାଙ୍କ ମନରେ କେବେ ପାପ ନାହିଁ,
ଵେଦସ୍ମୃତିପୁରାଣୋକ୍ତଧର୍ମେ ଯୋ ନିତ୍ଯମାସ୍ଥିତଃ
ଯିଏ ବେଦ, ସୃତି ଓ ପୁରାଣରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ ଧର୍ମରେ ସଦା ଅବିଚଳ ଅଟୁଟ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି,
ଅଶନାଦିଷ୍ଵଲିପ୍ତଂ ଚ ପଂଡିତଂ ନାଲସଂ ଦ୍ଵିଜମ୍
ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୋଗବସ୍ତୁରେ ଆସକ୍ତ ନୁହଁନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ, ଅଲସ ନୁହଁନ୍ତି ଏବଂ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱିଜ,
ନାର୍ଥେ କ୍ରୋଧେ ଚ କାମେ ଚ ଭୂତପୂର୍ଵୋଽସ୍ଯ ଵିଭ୍ରମଃ
ଯିଏ ଧନ, କ୍ରୋଧ କିମ୍ବା କାମନାରେ କେବେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇନାହାନ୍ତି,
ଵୀତସଂମୋହଦୋଷୋ ଯୋ ଦୃଢଭକ୍ତିଶ୍ଚ ଶ୍ରେଯସି
ଯିଏ ମୋହର ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ରଖନ୍ତି,
ଅସକ୍ତଃ ସର୍ଵସଂଗେଷୁ ଯଃ ସକ୍ତାତ୍ମେତି ଲକ୍ଷ୍ଯତେ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ସଂଗରୁ ଅସକ୍ତ ଏବଂ କେବଳ ଆତ୍ମାରେ ଆସକ୍ତ ବୋଲି ଚିହ୍ନଟ,
ନ ତ୍ଯଜତ୍ଯାଗମଂ କିଂଚିଦ୍ଯସ୍ତପୋ ନୋପଜୀଵତି 1.2.54.
ଯିଏ କେବେ ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ, କିଛି କାମରେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁ, ଏବଂ କେବଳ ତପସ୍ୟା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରନ୍ତି ନାହିଁ,