ପୀଡ୍ଯମାନା ଯଦା ଵିପ୍ରାଃ କେନାପି ଚ ଭଵଂତି ହି
ଯେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କାହାରୋ ଦ୍ୱାରା କଷ୍ଟ ପାଆନ୍ତି,
ଯାମେ ତୃତୀଯେ ସାମାନି ତାରସ୍ଵରମଧୀତ୍ଯ ଚ 1.2.53.
ତୃତୀୟ ଯାମରେ ସେମାନେ ତାର ସ୍ୱରରେ ସାମ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ନ୍ତି।
ସପ୍ତାହାଦ୍ଵର୍ଷମଧ୍ଯାଦ୍ଵା ତ୍ରିଵର୍ଷାଦ୍ଭସ୍ମତାଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ସାତ ଦିନ ମଧ୍ୟରେ, କିମ୍ବା ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ, କିମ୍ବା ତିନି ବର୍ଷ ପରେ, ସେ ରାଖ ହୋଇଯାଏ।
ସତ୍ଯେନ ତେନ ନୋ ଵୈରୀ ଭସ୍ମୀଭଵତୁ ହ କ୍ଷଣାତ୍
ଏହି ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ, ଆମ ଶତ୍ରୁ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ରାଖ ହେଉ।
ଶାଲାଂ ତ୍ରିପୁରୁଷାଂ ତତ୍ର ଯଃ ପଶ୍ଯତି ଦିନେଦିନେ
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ସେଠାରେ ତିନି ଦେବତାଙ୍କର ଶାଳାକୁ ଦେଖେ,
ଇତି ତ୍ରିପୁରୁଷଶାଲାମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ନାରଦ ଉଵାଚ ଅଥାନ୍ଯତ୍ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମଦୀଯସରସୋ ମହତ୍
ଏହା ହେଉଛି ତିନି ଦେବତାଙ୍କ ଶାଳାର ମହିମା। ନାରଦ କହିଲେ: ଏବେ ମୁଁ ମୋର ସରୋବରର ମହିମା କହିବି।
ମାହାତ୍ମ୍ଯମତୁଲଂ ପାର୍ଥ ଦେଵାନାମପି ଦୁର୍ଲଭମ୍
ହେ ପାର୍ଥ, ଏଠାର ମହତ୍ତ୍ୱ ଅପୂର୍ବ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି।
ମୃତ୍ତିକା ତାମ୍ରପାତ୍ରେଣ ତ୍ଯକ୍ତା ବାହ୍ଯେ ତତଃ ସ୍ଵଯମ୍
ମାଟିକୁ ତାମ୍ବାର ପାତ୍ରରେ ରଖି ଏହାକୁ ବାହାରେ ଅଲଗା କରାଯାଇଥିଲା।
ତତ୍ତତ୍ର ସରସି କ୍ଷିପ୍ତଂ ତେନ ସଂପୂରିତଂ ସରଃ
ସେଇ ମାଟିକୁ ସରୋବରରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା ଏବଂ ଏହା ଦ୍ୱାରା ସରୋବର ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଯଃ କୁରୁତେ ତତ୍ର ସ୍ନାତ୍ଵା ଦାନଂ ଵିଶେଷତଃ
ଯେଉଁଠାରେ କେହି ସ୍ନାନ କରି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରନ୍ତି ଏବଂ ବିଶେଷ କରି ଦାନ ଦିଅନ୍ତି,
ନାରଦୀଯଂ ସରୋ ହ୍ଯେତଦ୍ଵିଖ୍ଯାତ ଜଗତୀତଲେ
ଏହି ସରୋବରକୁ ନାରଦ ସରୋବର ବୋଲି ଭୂମିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯଦତ୍ର ଦୀଯତେ ଦାନଂ ହୂଯତେ ଯଚ୍ଚ ପାଵକେ 1.2.53.
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଦାନ ଦିଆଯାଏ କିମ୍ବା ଯେଉଁ ହବନ କରାଯାଏ,
ନାରଦୀଯେ ସରଃଶ୍ରେଷ୍ଠେ ସ୍ନାତ୍ଵା ଯୋ ନାରଦେଶ୍ଵ ରମ୍
ନାରଦ ସରୋବରରେ ସ୍ନାନ କରି ଏବଂ ନାରଦଙ୍କ ଦେଶରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରେ,
ଅତ୍ର ତୀର୍ଥେ ପୁରା ପାର୍ଥ ସର୍ଵନାଗୈସ୍ତପଃ କୃତମ୍
ହେ ପାର୍ଥ, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ପୂର୍ବେ ସମସ୍ତ ନାଗମାନେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ତତଃ ସିଦ୍ଧିଂ ପରାଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଏତର୍ତ୍ତାର୍ଥପ୍ରଭାଵତଃ
ଏହି ସ୍ଥାନର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ନାରଦାଦୁତ୍ତରେ ଭାଗେ ସର୍ଵେ ନାଗାଃ ପ୍ରହର୍ଷିତାଃ
ନାରଦ ସରୋବରର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ସମସ୍ତ ନାଗମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇଥିଲେ।
ନାଗେଶ୍ଵରଂ ମହାଭକ୍ତ୍ଯା ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯମନନ୍ତକମ୍
ସେମାନେ ଗଭୀର ଭକ୍ତି ସହିତ ଅନନ୍ତ ପୁଣ୍ୟର ନାଗେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଇତି ନାରଦୀଯସରୋମାହାତ୍ମ୍ଯମ୍ ନାରଦ ଉଵାଚ ଅପରଦ୍ଵାରକାନାମ ଦେଵୀ ଚାତ୍ରାସ୍ତି ପାଂଡଵ
ଏହା ହେଉଛି ନାରଦ ସରୋବରର ମହତ୍ତ୍ୱ। ନାରଦ କହିଲେ: ହେ ପାଣ୍ଡବ, ଏଠି ଅପରଦ୍ୱାରକା ନାମକ ଦେବୀ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ସା ଚ ବ୍ରହ୍ମାଂଡଦ୍ଵାରେ ଵୈ ସଦୈଵ ଵିହିତାଲଯା
ସେ ନିତ୍ୟ ତାଳପତ୍ର ମଣ୍ଡଳର ଦ୍ୱାରରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ତତୋ ଦୀର୍ଘଂ ତପସ୍ତପ୍ତ୍ଵା ମଯାନୀତାତ୍ର ତୋଷିତା
ପ୍ରଚୁର ତପସ୍ୟା କରି ପରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଥିଲି ଏବଂ ସେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ।
ପୂର୍ଵସ୍ମିନ୍ନଗରଦ୍ଵାରେ ସ୍ଥାପିତା ଦ୍ଵାରଵାସିନୀ
ପୂର୍ବ ସହର ଦ୍ୱାରରେ ତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରର ରକ୍ଷିକା ଭାବେ ବସାଯାଇଥିଲା।
କୁଣ୍ଡେ ସ୍ନାନଂ ନରଃ କୃତ୍ଵା ତାଂ ଚ ଦେଵୀଂ ପ୍ରପୂଜଯେତ୍ 1.2.53.
କୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରି ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ସପ୍ତଜନ୍ମକୃତଂ ପାପଂ ନାଶମାଯାତି ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍
ସାତଟି ଜନ୍ମର ଦୁଷ୍କର୍ମ ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ।
ଵନ୍ଧ୍ଯା ଚ ଲଭତେ ପୁତ୍ରଂ ସ୍ନାନମାତ୍ରେଣ ତତ୍ର ଵୈ
ଯେଉଁ ସ୍ତ୍ରୀ ସନ୍ତାନହୀନ, ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କଲେ ସେ ସନ୍ତାନ ପାଇଥାଏ।
ଵିଘ୍ନାନି ନାଶଯେଦ୍ଦେଵୀ ସର୍ଵ ସିଦ୍ଧିଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛତି
ଦେବୀ ସମସ୍ତ ବାଧାକୁ ଦୂର କରନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ସଫଳତା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଉତ୍ତରଦ୍ଵାରକାଂ ଚାପି ପୂଜ୍ଯୈଵଂ ଵିଧିଵନ୍ନରଃ
ଏହିପରି ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଉତ୍ତର ଦ୍ୱାରରେ ମଧ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟ ଉଚିତ ଭାବେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ପୂର୍ଵଦ୍ଵାରେ ତୁ ଵୈ ଦେଵୀ ଯା ସ୍ଥିତା ଦ୍ଵାରଵାସିନୀ
ପୂର୍ବ ଦ୍ୱାରରେ ଦ୍ୱାରବାସିନୀ ନାମକ ଦେବୀ ବିରାଜମାନ।
ଆଶ୍ଵିନେ ମାସି ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ନଵ ରାତ୍ରେ ଵିଶେଷତଃ
ଆଶ୍ୱିନ ମାସ ଆସିଲେ, ବିଶେଷ କରି ନବରାତ୍ରି ସମୟରେ,
ପୂଜଯେଦ୍ଦେଵତାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପୁଷ୍ପଧୂପାନ୍ନତର୍ପଣୈଃ
ଭକ୍ତି ସହିତ ଫୁଲ, ଧୂପ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ଜଳ ଦେଇ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଵନ୍ଧ୍ଯା ପ୍ରସୂଯତେ ପାର୍ଥ ନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା
ହେ ପାର୍ଥ, ଅସନ୍ତାନ ନାରୀ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତାନ ପାଇଥାଏ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।