ଜଯ ରୁଦ୍ର ମଖାରାତେ ପିନାକିନ୍ପ୍ରମଥାଧିପ
ଜୟ ହେ ରୁଦ୍ର, ଯଜ୍ଞ ନାଶକ, ପିଣାକ ଧାରୀ, ପ୍ରମଥମାନଙ୍କ ନାୟକ!
ଜଯ ଭୀମ ମୃଗଵ୍ଯାଧ କୃତ୍ତିଵାସଃ କୃପାନିଧେ
ଜୟ ହେ ଭୟଙ୍କର, ମୃଗ ଶିକାରୀ, ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, କୃପାର ସାଗର!
ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯା ମରୁଦ୍ରାତି ଫଣୀ ଵହତି ଭୂଭରମ୍
ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ, ବାୟୁଦେବ ଓ ନାଗ ଭୂମିର ଭାର ବହନ କରୁଛନ୍ତି।
ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ସଂଚରଂତେ ଖେ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଚ୍ଛାସନାତ୍ପ୍ରଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ ଆକାଶରେ ସମସ୍ତ ତାରାମଣ୍ଡଳ ଘୁରୁଛି।
ଵିଧାଯ କଲ୍ପସେ ପୁଷ୍ଟ୍ଯୈ ସୂତେ ସସ୍ଯାନି ମେଦିନୀ
ତୁମେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଉଛ, ମାଟି ଫସଲ ଦେଉଛି।
ଅଣିମାଦିମହାସିଦ୍ଧିନିଃସାଧାରଣଵୈଭଵଃ
ତୁମେ ଅଣିମା ଆଦି ମହାସିଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ମହିମା ଧାରଣ କରିଛ।
ଵିଶୁକ୍ତ୍ଵେ ଵିସ୍ମରାମସ୍ତ୍ଵାଂ ସ୍ମରାମଃ ସଂକଟେପି ଚ 1.3.2.14.
ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ଆମେ ତୁମକୁ ଭୁଲିଯାଉଛୁ; କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖରେ ପଡିଲେ ତୁମକୁ ମନେ ପକାଉଛୁ।
ଯଦା ଵିଧିତ୍ସେର୍ଭକ୍ତିଂ ତ୍ଵଂ ଯଦା ଚ ପ୍ରାଵୃଣୋଷି ତାମ୍
ପ୍ରଭୁ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଭକ୍ତି ଦେଉଛ, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସେ ଭକ୍ତିକୁ ନେଇଯାଉଛ—
ଇତି ସ୍ତୁତସ୍ସାଂଜଲିବଦ୍ଧପାଣିନା ପତିଃ ପଶୂନାମଥ ଚକ୍ରପାଣିନା
ଏଭଳି ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ହାତ ଜୋଡି ଥିବା ବେଳେ, ପଶୁମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁ—
କୈଲାସକୂଟଧଵଲଂ ଵୃଷେନ୍ଦ୍ରମଧିତସ୍ଥିଵାନ୍
କୈଳାସ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ଧଳା ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଜଟାଜୂଟଵତା ବାଲଚଂଦ୍ରଚୂଡେନ ମୌଲିନା
ଜଟା ମୁଡ଼ି ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ଶଶିକଳା ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ନାଗକୁଂଡଲିଭିଃ ଫାଲଫଲକୋଦ୍ଭାସିଲୋଚନୈଃ
ସାପର କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଓ ଲଲାଟରୁ ଚକ୍ଚକାଉଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଥିଲା।
ଶୂଲଂ କପାଲଂ ଡମରୁଂ ସାରଂଗଂ ପରଶୁଂ ଧନୁଃ
ତାଙ୍କ ପାଖରେ ତ୍ରିଶୂଳ, ଖପର, ଡମରୁ, ମୃଗ, କୁଟାର ଓ ଧନୁଷ ଥିଲା।
ଶ୍ଵସିତୋଦ୍ଧୂଲିତାକାରୋ ଗଜଚର୍ମୋତ୍ତରୀଯଵାନ୍
ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସରେ ଦେହ ଧୂଳିତ ହେଉଥିଲା, ଓ ହାତୀ ଚର୍ମର ଉପରିବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ପରିଧାନୀକୃତଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମା ତାଭ୍ଯାମଦର୍ଶି ସଃ
ବାଘ ଚର୍ମକୁ ନିମ୍ନବସ୍ତ୍ର ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ନ କିଂଚିଦପି ଜାନାନୋ ମୁମୋହ ଚ ସରୋଜଭୂଃ
କିଛି ଜାଣିନଥିବା ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା ଭ୍ରମିତ ହେଇଗଲେ।
ଦୃଶାଭିନଂଦ୍ଯ ମାଧଵଂ ପ୍ରସନ୍ନଯା ମହେଶ୍ଵରଃ
ମହେଶ୍ୱର ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମାଧବଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଖିଲେ।
ଜଗାଦ ଚାଧିକାରିତାମଦାଦ୍ଯୁଵାଂ ସମୁଦ୍ଧତୌ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଯେଉଁ ଅଧିକାର ରଖିଥିଲ, ସେଥିରେ କଥା କହିଲେ।
ପରୀକ୍ଷ୍ଯ ଵୈଭଵଂ ମମ ପ୍ରବୋଧଵାନଭୂଦ୍ଧରିଃ 1.3.2.15.
ମୋର ମହିମା ପରୀକ୍ଷା କରି, ହରି ସଚେତନ ହେଲେ।
ଅଶାସି ପଂଚଵକ୍ତ୍ରତା ଯଦୋପହାସିତୋ ହ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ଉପହାସିତ ହେବାବେଳେ, ତୁମେ ପାଞ୍ଚମୁଖୀ ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲ।
ତୃତୀଯ ଏଷ ମଂତୁରପ୍ଯହୋ କଥଂ ନୁ ସହ୍ଯତେ
ଏହା ତୃତୀୟଥର ତୁମେ କହୁଛ; ହାୟ, ଏହା କିପରି ସହିଯିବ?
ଅଯଂ ଚ କେତକଚ୍ଛଦୋ ଯଦାପ କୂଟସାକ୍ଷିତାମ୍
ଏହି କେତକୀ ଫୁଲ ମୁଣ୍ଡରେ ଲଗାଇ, ଯେତେବେଳେ ଏହିଯିଏ ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀ ହେଲେ—
ଶପ୍ତ୍ଵୈଵମେତୌ ଗିରିଶଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ଵିଷ୍ଣୁମଭାଷତ
ଏଭଳି ଶାପ ଦେଇ, ଗିରିଶ ପ୍ରେମରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନନୁ ତ୍ଵମଂଗାନ୍ମେ ଜାତସ୍ସାତ୍ତ୍ଵିକୋଽସି ଵିଶେଷତଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମେ ମୋ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ; ବିଶେଷକରି ସତ୍ତ୍ୱ ଗୁଣରେ ଭରପୂର।
ନ ତଵାତଃ ପରଂ ଜାତୁ ଭକ୍ତିହାନିର୍ଭଵେନ୍ମଯି
ଏହିପରି, କେବେ ବି ତୁମର ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି କମିବ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯନୁଗ୍ରହକୃତଂ ତ୍ରିଲୋଚନଂ ଭକ୍ତିଭାଜି ନିରହଂକ୍ରିଯେ ହରୌ
ଏଭଳି ଦୟାକରି, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ମହାଦେବ ନିରହଂକାର ହରିଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କୁ କୃପା କଲେ।
ଵିନା ଭାଯୈକ୍ଯସୁଲଭଂ ଭଵଦୀଯମନୁଗ୍ରହମ୍
ଭୟ ଛାଡି, ତୁମର କୃପା ସହଜରେ ମିଳେ ନାହିଁ।
ଅକର୍ତୃକାଣି ଵାକ୍ଯାନି ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ତେ ନିରତ୍ଯଯମ୍
ତୁମର କଥା ନିଜେ କହି ନୁହେଁ, ତୁମର ଶକ୍ତି କେହି ହରିପାରିବେ ନାହିଁ।
କୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ କୋଽହମେତେ ଵା ଦିକ୍ପାଲା ଵାସଵାଦଯଃ
କିଏ ବିଷ୍ଣୁ? କିଏ ମୁଁ? ଏହି ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ପାଳ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି କିଏ?
ପତିସ୍ତ୍ଵଂ ପାର୍ଵତୀନାଥ ପଶଵୋ ଵଯମପ୍ଯମୀ
ହେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଆପଣ ହିଁ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଓ ଏହି ସମସ୍ତେ ତୁମର ପଶୁ।