ଦିଵାକରୋ ମିତ୍ରଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଦେଵ ଖ୍ଯାତସ୍ତ୍ଵଂ ଵୈ ଦ୍ଵାଦଶାତ୍ମା ନମସ୍ତେ
ତୁମେ ଦିବାକର, ମିତ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦେବତା; ତୁମେ ଦ୍ୱାଦଶ ଆତ୍ମା। ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନକ୍ଷତ୍ରମାଲା କୁସୁମାଭିମାଲା ତସ୍ମୈ ନମୋ ଵ୍ଯୋମଲିଂଗାଯ ତୁଭ୍ଯମ୍
ତୁମେ ତାରାମାଳା, ପୁଷ୍ପମାଳା, ଆକାଶର ଚିହ୍ନ; ସେଇ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ତ୍ଵଂ ଦେଵଦେଵସ୍ତ୍ଵମନାଥନାଥସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ଯପାଲଃ କୃପଣେ କୃପାଲୁଃ
ତୁମେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ, ଅନାଥଙ୍କର ନାଥ, ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ରୟ ଚାହାନ୍ତି ସେମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ, ଦୁଃଖୀମାନେ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ।
ଦାରିଦ୍ର୍ଯଦାରିଦ୍ର୍ଯ ନିଧେ ନିଧୀନାମମଂଗଲାମଂଗଲ ଶର୍ମଶର୍ମ 1.2.51.
ତୁମେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ଧନର ଭଣ୍ଡାର, ଅଶୁଭ ଓ ଶୁଭର ମୂଳ, ଶାନ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦର ଧାମ।
ଵ୍ଯାଧିଗ୍ରସ୍ତଂ କୁଷ୍ଠରୋଗାଭିଭୂତଂ ଭଗ୍ନ ପ୍ରାଣଂ ଶୀର୍ଣଦେହଂ ଵିସଂଜ୍ଞମ୍
ଯେଉଁଠି ରୋଗରେ ପୀଡିତ, କୁଷ୍ଠରୋଗରେ ଅତି କ୍ଷୀଣ, ଜୀବନ ଭଙ୍ଗ, ଦେହ ଶୁଷ୍କ, ଚେତନା ହରାଇଯାଇଛି—
ତ୍ଵଂ ମେ ପିତା ତ୍ଵଂ ଜନନୀ ତ୍ଵମେଵ ତ୍ଵଂ ମେ ଗୁରୁର୍ବାନ୍ଧଵାଶ୍ଚ ତ୍ଵମେଵ
ତୁମେ ମୋର ପିତା, ତୁମେ ମୋର ମାଆ, ତୁମେ ମୋର ଗୁରୁ, ତୁମେ ମୋର ସମସ୍ତ ନିକଟଜନ।
ପାପୋଽସ୍ମି ମୂଢୋଽସ୍ମି ମହୋଗ୍ରକର୍ମା ରୌଦ୍ରୋଽସ୍ମି ନାଚାରନିଧାନମସ୍ମି
ମୁଁ ପାପୀ, ମୁଁ ମୂଢ, ଭୟଙ୍କର କାମ କରେ, ରୌଦ୍ର ସ୍ୱଭାବର, ଦୁଷ୍କର୍ମର ଭଣ୍ଡାର।
ସ୍ନିଗ୍ଧଗଂଭୀରଯା ଵାଚା ପ୍ରାହ ତଂ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ
ସେ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଓ ଗଭୀର କଥାରେ, ହସୁଥିବା ପରି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଜଯାଦିତ୍ଯାଷ୍ଟକମିଦଂ ଯତ୍ତ୍ଵଯା ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ଏହି ଜୟାଦିତ୍ୟ ଅଷ୍ଟକ ଯାହା ତୁମେ ପାଠ କରିଛ, —
ରଵିଵାରେ ଵିଶେଷେଣ ମାଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯେଉଁମାନେ ବିଶେଷକରି ରବିବାର ଦିନ ମୋତେ ପୂଜି, ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢିଥାନ୍ତି—
ତ୍ଵଯା ଚ ତୋଷିତୋ ଵତ୍ସ ତଵ ଦଦ୍ମି ଵରଂତ୍ଵମୁମ୍
ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛ, ପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ବର ଦେଉଛି।
ତ୍ଵତ୍ପିତା ସ୍ମୃତିକାରଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି ଦ୍ଵିଜାର୍ଚିତଃ
ତୁମର ବାପା ସ୍ମୃତି ରଚନାକାର ହେବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେବେ।
ନ ଚୈତତ୍ସ୍ଥାନକଂ ଵତ୍ସ ପରିତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯାମି କର୍ହିଚିତ୍
ଏହି ସ୍ଥାନକୁ, ପୁତ୍ର, ମୁଁ କେବେ ଛାଡିବି ନାହିଁ।
ଅନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଦ୍ଵିଜେଦ୍ରାଂସ୍ତାଂସ୍ତତ୍ରୈଵାଂତର୍ଦଧେ ପ୍ରଭୁଃ 1.2.51.
ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅନୁମତି ଦେଇ, ପ୍ରଭୁ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଆଶ୍ଵିନେ ମାସି ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ରଵିଵାରେ ଚ ସୁଵ୍ରତ
ଅଶ୍ୱିନ ମାସ ଆସିଲେ, ଏବଂ ରବିବାର ଦିନେ, ହେ ସୁଶୀଳ ଜନ,
କୋଟିତୀର୍ଥେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଂ ଵ୍ଯପୋହତି
କୋଟିତୀର୍ଥରେ ଯେଉଁଠି ଜଳସ୍ନାନ କରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ ।
ଲେପନାଦ୍ଗଂଧଧୂପାଦ୍ଯୈ ନୈଵେଦ୍ଯେର୍ଘୃତପାଯସୈଃ
ଗନ୍ଧ, ଧୂପ, ଘୃତ, ପାୟସ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ ଓ ଅଙ୍ଗରେ ଲେପ କରି,
ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯଃ ସୂର୍ଯଲୋକଂ ଚ ଗଚ୍ଛତି
ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭେ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ ।
ଇଷ୍ଟକାମୈଃ ସମାଯୁକ୍ତଃ ସୂର୍ଯଲୋକେ ଚିରଂ ଵସେତ୍
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହେ ।
ସର୍ଵେଷୁ ରଵିଵାରେଷୁ ଜଯାଦିତ୍ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମ୍
ସମସ୍ତ ରବିବାରରେ ଯଦି ଜୟାଦିତ୍ୟଙ୍କ ଦର୍ଶନ ହୁଏ,
ଅନାଦିନିଧନଂ ଦେଵମଵ୍ଯକ୍ତଂ ତେଜସାଂ ନିଧିମ୍
ଯେଉଁ ସ୍ୱରୂପ ଆଦି ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ ତେଜର ଭଣ୍ଡାର, ସେଇ ଦେବଙ୍କୁ,
ସୂର୍ଯୋପରାଗେ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ରଵିକୂପେ ସମାହିତଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ କୂପ ନିକଟେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ରହି,
ଦାନଂ ଚୈଵ ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ଜଯାଦିତ୍ଯାଗ୍ରତଃ ସ୍ଥିତଃ
ଜୟାଦିତ୍ୟଙ୍କ ସମ୍ନାଗରେ ଦାନ ଦେଇ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ,
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରେଷୁ ଯତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ପ୍ରଭାସେ ପୁଷ୍କରେଷୁ ଚ ତତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ଲଭତେ ମର୍ତ୍ଯୋ ଜଯାଦିତ୍ଯପ୍ରସାଦତଃ ।। 1.2.51.
କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର, ପ୍ରଭାସ ଓ ପୁଷ୍କରରେ ଯେପରି ମହାପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, ସେଇ ପୁଣ୍ୟ ମାନବ ଜୟାଦିତ୍ୟଙ୍କ କୃପାରେ ଲଭେ ।
କସ୍ମାଦ୍ଵା କୋଟିତୀର୍ଥାନାଂ ଫଲମତ୍ରୋଚ୍ଯତେ ମୁନେ
ହେ ମୁନି, କାହିଁକି କୋଟିତୀର୍ଥର ଫଳ ଏଠାରେ କୁହାଯାଉଛି ?
ବ୍ରହ୍ମଲୋକାତ୍ସମାନୀତଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ବ୍ରହ୍ମା ପିତାମହଃ
ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ପିତାମହ, ସେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମଲୋକରୁ ସିଧାସଳଖ ଆଣିଯାଇଥିଲେ ।
ତତୋ ମଧ୍ଯାହ୍ନସମଯେ ସ୍ନାନାର୍ଥେ ଭଗଵାନ୍ଵିଧିଃ
ତାପରେ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ, ଭଗବାନ ବିଧି ସ୍ନାନ ପାଇଁ ଗଲେ ।
ସ୍ଵର୍ଗାତ୍ତ୍ରିଦଶଲକ୍ଷାଣି ସପ୍ତତିଶ୍ଚ ମହୀତଲାତ୍
ସ୍ୱର୍ଗରୁ ସପ୍ତତି ହଜାର ଏବଂ ପୃଥିବୀରୁ ମଧ୍ୟ ଏତେ ଲୋକ ଥିଲେ—
ଅନେନ ପ୍ରଵିଭାଗେନ ଲିଂଗାନ୍ଯପି କୁରୂଦ୍ଵହ
ଏହି ପ୍ରକାର ବିଭାଗ ହେବାରୁ, ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଲିଙ୍ଗମାନେ ମଧ୍ୟ—
ତତୋଽଭିଷେଚନଂ କୃତ୍ଵା ଲିଂଗାନ୍ଯଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ପଦ୍ମଭୂଃ
ତାପରେ, ପଦ୍ମଜନ୍ମା ଅଭିଷେକ କରି, ଲିଙ୍ଗମାନେ ପୂଜା କଲେ ।