ଵରଂ ଯଦି ପ୍ରଦାତାସି ତଦେନଂ ପ୍ରଵୃଣୀମହେ
ଯଦି ତୁମେ ଦାୟା ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଆମେ ଏହି ଦାୟା ଚୟନ କରୁଛୁ।
ଜଯାଦିତ୍ଯ ଇତି ଖ୍ଯାତସ୍ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଥାସ୍ଯେଽତ୍ର ସର୍ଵଦା
ମୁଁ 'ଜୟାଦିତ୍ୟ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏହିଠାରେ ସଦା ରହିବି।
ଯାଵନ୍ମହୀ ସମୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ପର୍ଵତା ନଗରାଣି ଚ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀ, ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼ ଓ ନଗର ଅଛି,
ଦାରିଦ୍ର୍ଯରୋଗସଂଘାତାନ୍ଦଦ୍ରଵୋ ମଂଡଲାନି ଚ 1.2.51.
ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ରୋଗ ଓ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ, ଏବଂ ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ପ୍ରଭାବ,
ଯୋ ମାମତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ଚାପି ପୂଜଯିଷ୍ଯତି ମାନଵଃ
ଏଠାରେ ସ୍ଥିତ ମୋତେ ଯେଉଁ ମାନବ ପୂଜା କରିବ,
ମୂର୍ତିଂ ସଂସ୍ଥାପଯାମାସୁର୍ଵେଦୋଦିତଵିଧାନତଃ
ସେମାନେ ବେଦ ଉକ୍ତ ବିଧିରେ ମୂର୍ତି ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ତତୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ପ୍ରାହୁରେଵଂ କମଠଂ ତ୍ଵତ୍କୃତେ ରଵିଃ
ତାପରେ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କମଠଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ କାମ କରୁଛନ୍ତି।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସର୍ଵୈଃ କମଠୋ ଵାଗ୍ଗ୍ମିନାଂ ଵରଃ । ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଜଯାଦିତ୍ଯଂ ମହାସ୍ତୋତ୍ରମିଦଂ ଜଗୌ
ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, କମଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା, ବିଜୟୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ଏହି ମହାସ୍ତୁତି ଗାଇଲେ।
ନ ତ୍ଵଂ କୃତଃ କେଵଲସଂଶ୍ରୁତଶ୍ଚ ଯଜୁଷ୍ଯେଵଂ ଵ୍ଯାହରତ୍ଯାଦିଦେଵ
ତୁମେ କେବଳ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇନାହାଁ, କିମ୍ବା କେବଳ ଶୁଣାଯାଉଥିବା ନୁହେଁ; ଯେପରି ଯଜୁର୍ବେଦ କହେ, ସେଇ ଆଦିଦେବ ତୁମେ।
ମାର୍ତଂଡସୂର୍ଯାଂଶୁରଵିସ୍ତଥେନ୍ଦ୍ରୋ ଭାନୁର୍ଭଗଶ୍ଚାର୍ଯମା ସ୍ଵର୍ଣରେତାଃ
ତୁମେ ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଭାନୁ, ଭଗ, ଅର୍ଯ୍ୟମାନ୍, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବୀଜ।
ଦିଵାକରୋ ମିତ୍ରଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଦେଵ ଖ୍ଯାତସ୍ତ୍ଵଂ ଵୈ ଦ୍ଵାଦଶାତ୍ମା ନମସ୍ତେ
ତୁମେ ଦିବାକର, ମିତ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦେବତା; ତୁମେ ଦ୍ୱାଦଶ ଆତ୍ମା। ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନକ୍ଷତ୍ରମାଲା କୁସୁମାଭିମାଲା ତସ୍ମୈ ନମୋ ଵ୍ଯୋମଲିଂଗାଯ ତୁଭ୍ଯମ୍
ତୁମେ ତାରାମାଳା, ପୁଷ୍ପମାଳା, ଆକାଶର ଚିହ୍ନ; ସେଇ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ତ୍ଵଂ ଦେଵଦେଵସ୍ତ୍ଵମନାଥନାଥସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ଯପାଲଃ କୃପଣେ କୃପାଲୁଃ
ତୁମେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ, ଅନାଥଙ୍କର ନାଥ, ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ରୟ ଚାହାନ୍ତି ସେମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ, ଦୁଃଖୀମାନେ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ।
ଦାରିଦ୍ର୍ଯଦାରିଦ୍ର୍ଯ ନିଧେ ନିଧୀନାମମଂଗଲାମଂଗଲ ଶର୍ମଶର୍ମ 1.2.51.
ତୁମେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ଧନର ଭଣ୍ଡାର, ଅଶୁଭ ଓ ଶୁଭର ମୂଳ, ଶାନ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦର ଧାମ।
ଵ୍ଯାଧିଗ୍ରସ୍ତଂ କୁଷ୍ଠରୋଗାଭିଭୂତଂ ଭଗ୍ନ ପ୍ରାଣଂ ଶୀର୍ଣଦେହଂ ଵିସଂଜ୍ଞମ୍
ଯେଉଁଠି ରୋଗରେ ପୀଡିତ, କୁଷ୍ଠରୋଗରେ ଅତି କ୍ଷୀଣ, ଜୀବନ ଭଙ୍ଗ, ଦେହ ଶୁଷ୍କ, ଚେତନା ହରାଇଯାଇଛି—
ତ୍ଵଂ ମେ ପିତା ତ୍ଵଂ ଜନନୀ ତ୍ଵମେଵ ତ୍ଵଂ ମେ ଗୁରୁର୍ବାନ୍ଧଵାଶ୍ଚ ତ୍ଵମେଵ
ତୁମେ ମୋର ପିତା, ତୁମେ ମୋର ମାଆ, ତୁମେ ମୋର ଗୁରୁ, ତୁମେ ମୋର ସମସ୍ତ ନିକଟଜନ।
ପାପୋଽସ୍ମି ମୂଢୋଽସ୍ମି ମହୋଗ୍ରକର୍ମା ରୌଦ୍ରୋଽସ୍ମି ନାଚାରନିଧାନମସ୍ମି
ମୁଁ ପାପୀ, ମୁଁ ମୂଢ, ଭୟଙ୍କର କାମ କରେ, ରୌଦ୍ର ସ୍ୱଭାବର, ଦୁଷ୍କର୍ମର ଭଣ୍ଡାର।
ସ୍ନିଗ୍ଧଗଂଭୀରଯା ଵାଚା ପ୍ରାହ ତଂ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ
ସେ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଓ ଗଭୀର କଥାରେ, ହସୁଥିବା ପରି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଜଯାଦିତ୍ଯାଷ୍ଟକମିଦଂ ଯତ୍ତ୍ଵଯା ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ଏହି ଜୟାଦିତ୍ୟ ଅଷ୍ଟକ ଯାହା ତୁମେ ପାଠ କରିଛ, —
ରଵିଵାରେ ଵିଶେଷେଣ ମାଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯେଉଁମାନେ ବିଶେଷକରି ରବିବାର ଦିନ ମୋତେ ପୂଜି, ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢିଥାନ୍ତି—
ତ୍ଵଯା ଚ ତୋଷିତୋ ଵତ୍ସ ତଵ ଦଦ୍ମି ଵରଂତ୍ଵମୁମ୍
ତୁମେ ମୋତେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛ, ପୁତ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ବର ଦେଉଛି।
ତ୍ଵତ୍ପିତା ସ୍ମୃତିକାରଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି ଦ୍ଵିଜାର୍ଚିତଃ
ତୁମର ବାପା ସ୍ମୃତି ରଚନାକାର ହେବେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେବେ।
ନ ଚୈତତ୍ସ୍ଥାନକଂ ଵତ୍ସ ପରିତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯାମି କର୍ହିଚିତ୍
ଏହି ସ୍ଥାନକୁ, ପୁତ୍ର, ମୁଁ କେବେ ଛାଡିବି ନାହିଁ।
ଅନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଦ୍ଵିଜେଦ୍ରାଂସ୍ତାଂସ୍ତତ୍ରୈଵାଂତର୍ଦଧେ ପ୍ରଭୁଃ 1.2.51.
ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅନୁମତି ଦେଇ, ପ୍ରଭୁ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଆଶ୍ଵିନେ ମାସି ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ରଵିଵାରେ ଚ ସୁଵ୍ରତ
ଅଶ୍ୱିନ ମାସ ଆସିଲେ, ଏବଂ ରବିବାର ଦିନେ, ହେ ସୁଶୀଳ ଜନ,
କୋଟିତୀର୍ଥେ ନରଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଂ ଵ୍ଯପୋହତି
କୋଟିତୀର୍ଥରେ ଯେଉଁଠି ଜଳସ୍ନାନ କରେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ ।
ଲେପନାଦ୍ଗଂଧଧୂପାଦ୍ଯୈ ନୈଵେଦ୍ଯେର୍ଘୃତପାଯସୈଃ
ଗନ୍ଧ, ଧୂପ, ଘୃତ, ପାୟସ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ ଓ ଅଙ୍ଗରେ ଲେପ କରି,
ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵପାପେଭ୍ଯଃ ସୂର୍ଯଲୋକଂ ଚ ଗଚ୍ଛତି
ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭେ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ ।
ଇଷ୍ଟକାମୈଃ ସମାଯୁକ୍ତଃ ସୂର୍ଯଲୋକେ ଚିରଂ ଵସେତ୍
ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛିତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଲୋକରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହେ ।
ସର୍ଵେଷୁ ରଵିଵାରେଷୁ ଜଯାଦିତ୍ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନମ୍
ସମସ୍ତ ରବିବାରରେ ଯଦି ଜୟାଦିତ୍ୟଙ୍କ ଦର୍ଶନ ହୁଏ,