ଇତି ପ୍ରଶସ୍ଯ ତାନ୍ଵିପ୍ରାନ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋ ରଵିରଵ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଖୁସି ହୋଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ କହିଲେ:
ସମାଗତଃ ସୂର୍ଯଲୋକାତ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ନେତ୍ରଫଲଂ ଚ ମେ
ମୁଁ ସୂର୍ଯ୍ୟଲୋକରୁ ଆସିଛି, ଏବଂ ମୋ ଚକ୍ଷୁର ଦୃଷ୍ଟି ପୁନର୍ବାର ପାଇଛି।
ଅଂତ୍ଯଜା ଅପି ପୂଯନ୍ତେ କିଂ ପୁନର୍ମାଦୃଶା ଦ୍ଵିଜାଃ
ଅନ୍ତ୍ୟଜମାନେ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର ହେଇଯାନ୍ତି—ତେବେ ମୋପରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତ ଅଧିକ।
ଯୁଷ୍ମାଭିର୍ବଧ୍ଯତେ ଶ୍ରେଯୋ ଯସ୍ଯ ଵୈ ଧୂତକିଲ୍ଵିଷୈଃ ତପୋ ଵିଦ୍ଯା ଚ ଵୃତ୍ତଂ ଚ ଯତୋ ଵାର୍ଦ୍ଧକ୍ଯକାରଣମ୍
ତୁମେ ଯାହାଙ୍କର ପାପ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଯାଇଛି, ତାଙ୍କୁ ତପ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦେଉଛ।
ଵରଂ ମତ୍ତୋ ଵୃଣୀଧ୍ଵଂ ଚ ଦୁର୍ଲଭଂ ଯଂ ହୃଦୀଚ୍ଛତ 1.2.51.
ମୋତେ ଥିରୁ ଏକ ଦୁର୍ଲଭ ଦାୟା ଚୟନ କର, ଯାହା ତୁମ ହୃଦୟ ଚାହେ।
ଦେଵତାନାଂ ହି ସଂସର୍ଗୋ ନିଷ୍ଫଲୋ ନୋପଜାଯତେ
ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହ ସଂଗ ଅପ୍ରୟୋଜନୀୟ ହେବା କେବେ ହୁଏନାହିଁ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ପାଦ୍ଯାର୍ଘ୍ଯସ୍ତୁତିଵଂଦନୈଃ
ସେମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହ ମନ, ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ, ସ୍ତୁତି ଓ ନମସ୍କାର ଦେଇ ପୂଜା କଲେ।
ଜଯାଦିତ୍ଯ ଜଯ ସ୍ଵାମିଞ୍ଜଯ ଭାନୋ ଜଯାମଲ
ଜୟ ଆଦିତ୍ୟ, ଜୟ ସ୍ୱାମୀ, ଜୟ ଭାନୁ, ଜୟ ଅମଳ।
ଵିପ୍ରାଣାଂ ତ୍ଵଂ ପରୋ ଦେଵୋ ଵିପ୍ରସର୍ଗୋଽପି ତ୍ଵନ୍ମଯଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବତା; ବ୍ରାହ୍ମଣ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଭରି ରହିଛ।
ଅଦ୍ଯ ନଃ ସଫଲା ଵେଦା ଅଦ୍ଯ ନଃ ସଫଲାଃ କ୍ରିଯାଃ
ଆଜି ଆମର ବେଦ ପ୍ରଫଳିତ ହେଲା; ଆଜି ଆମର କ୍ରିୟା ଫଳଦାୟୀ ହେଲା।
ଵରଂ ଯଦି ପ୍ରଦାତାସି ତଦେନଂ ପ୍ରଵୃଣୀମହେ
ଯଦି ତୁମେ ଦାୟା ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଆମେ ଏହି ଦାୟା ଚୟନ କରୁଛୁ।
ଜଯାଦିତ୍ଯ ଇତି ଖ୍ଯାତସ୍ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଥାସ୍ଯେଽତ୍ର ସର୍ଵଦା
ମୁଁ 'ଜୟାଦିତ୍ୟ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏହିଠାରେ ସଦା ରହିବି।
ଯାଵନ୍ମହୀ ସମୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ପର୍ଵତା ନଗରାଣି ଚ
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀ, ସମୁଦ୍ର, ପାହାଡ଼ ଓ ନଗର ଅଛି,
ଦାରିଦ୍ର୍ଯରୋଗସଂଘାତାନ୍ଦଦ୍ରଵୋ ମଂଡଲାନି ଚ 1.2.51.
ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ରୋଗ ଓ ସମସ୍ତ କଷ୍ଟ, ଏବଂ ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ପ୍ରଭାବ,
ଯୋ ମାମତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ଚାପି ପୂଜଯିଷ୍ଯତି ମାନଵଃ
ଏଠାରେ ସ୍ଥିତ ମୋତେ ଯେଉଁ ମାନବ ପୂଜା କରିବ,
ମୂର୍ତିଂ ସଂସ୍ଥାପଯାମାସୁର୍ଵେଦୋଦିତଵିଧାନତଃ
ସେମାନେ ବେଦ ଉକ୍ତ ବିଧିରେ ମୂର୍ତି ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ତତୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ପ୍ରାହୁରେଵଂ କମଠଂ ତ୍ଵତ୍କୃତେ ରଵିଃ
ତାପରେ ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କମଠଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ କାମ କରୁଛନ୍ତି।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସର୍ଵୈଃ କମଠୋ ଵାଗ୍ଗ୍ମିନାଂ ଵରଃ । ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଜଯାଦିତ୍ଯଂ ମହାସ୍ତୋତ୍ରମିଦଂ ଜଗୌ
ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି, କମଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବକ୍ତା, ବିଜୟୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ଏହି ମହାସ୍ତୁତି ଗାଇଲେ।
ନ ତ୍ଵଂ କୃତଃ କେଵଲସଂଶ୍ରୁତଶ୍ଚ ଯଜୁଷ୍ଯେଵଂ ଵ୍ଯାହରତ୍ଯାଦିଦେଵ
ତୁମେ କେବଳ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇନାହାଁ, କିମ୍ବା କେବଳ ଶୁଣାଯାଉଥିବା ନୁହେଁ; ଯେପରି ଯଜୁର୍ବେଦ କହେ, ସେଇ ଆଦିଦେବ ତୁମେ।
ମାର୍ତଂଡସୂର୍ଯାଂଶୁରଵିସ୍ତଥେନ୍ଦ୍ରୋ ଭାନୁର୍ଭଗଶ୍ଚାର୍ଯମା ସ୍ଵର୍ଣରେତାଃ
ତୁମେ ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଭାନୁ, ଭଗ, ଅର୍ଯ୍ୟମାନ୍, ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣବୀଜ।
ଦିଵାକରୋ ମିତ୍ରଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଦେଵ ଖ୍ଯାତସ୍ତ୍ଵଂ ଵୈ ଦ୍ଵାଦଶାତ୍ମା ନମସ୍ତେ
ତୁମେ ଦିବାକର, ମିତ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦେବତା; ତୁମେ ଦ୍ୱାଦଶ ଆତ୍ମା। ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନକ୍ଷତ୍ରମାଲା କୁସୁମାଭିମାଲା ତସ୍ମୈ ନମୋ ଵ୍ଯୋମଲିଂଗାଯ ତୁଭ୍ଯମ୍
ତୁମେ ତାରାମାଳା, ପୁଷ୍ପମାଳା, ଆକାଶର ଚିହ୍ନ; ସେଇ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ତ୍ଵଂ ଦେଵଦେଵସ୍ତ୍ଵମନାଥନାଥସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରାପ୍ଯପାଲଃ କୃପଣେ କୃପାଲୁଃ
ତୁମେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ, ଅନାଥଙ୍କର ନାଥ, ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ରୟ ଚାହାନ୍ତି ସେମାନଙ୍କର ରକ୍ଷକ, ଦୁଃଖୀମାନେ ପାଇଁ ଦୟାଳୁ।
ଦାରିଦ୍ର୍ଯଦାରିଦ୍ର୍ଯ ନିଧେ ନିଧୀନାମମଂଗଲାମଂଗଲ ଶର୍ମଶର୍ମ 1.2.51.
ତୁମେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ଧନର ଭଣ୍ଡାର, ଅଶୁଭ ଓ ଶୁଭର ମୂଳ, ଶାନ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦର ଧାମ।
ଵ୍ଯାଧିଗ୍ରସ୍ତଂ କୁଷ୍ଠରୋଗାଭିଭୂତଂ ଭଗ୍ନ ପ୍ରାଣଂ ଶୀର୍ଣଦେହଂ ଵିସଂଜ୍ଞମ୍
ଯେଉଁଠି ରୋଗରେ ପୀଡିତ, କୁଷ୍ଠରୋଗରେ ଅତି କ୍ଷୀଣ, ଜୀବନ ଭଙ୍ଗ, ଦେହ ଶୁଷ୍କ, ଚେତନା ହରାଇଯାଇଛି—
ତ୍ଵଂ ମେ ପିତା ତ୍ଵଂ ଜନନୀ ତ୍ଵମେଵ ତ୍ଵଂ ମେ ଗୁରୁର୍ବାନ୍ଧଵାଶ୍ଚ ତ୍ଵମେଵ
ତୁମେ ମୋର ପିତା, ତୁମେ ମୋର ମାଆ, ତୁମେ ମୋର ଗୁରୁ, ତୁମେ ମୋର ସମସ୍ତ ନିକଟଜନ।
ପାପୋଽସ୍ମି ମୂଢୋଽସ୍ମି ମହୋଗ୍ରକର୍ମା ରୌଦ୍ରୋଽସ୍ମି ନାଚାରନିଧାନମସ୍ମି
ମୁଁ ପାପୀ, ମୁଁ ମୂଢ, ଭୟଙ୍କର କାମ କରେ, ରୌଦ୍ର ସ୍ୱଭାବର, ଦୁଷ୍କର୍ମର ଭଣ୍ଡାର।
ସ୍ନିଗ୍ଧଗଂଭୀରଯା ଵାଚା ପ୍ରାହ ତଂ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ
ସେ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଓ ଗଭୀର କଥାରେ, ହସୁଥିବା ପରି, ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଜଯାଦିତ୍ଯାଷ୍ଟକମିଦଂ ଯତ୍ତ୍ଵଯା ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ଏହି ଜୟାଦିତ୍ୟ ଅଷ୍ଟକ ଯାହା ତୁମେ ପାଠ କରିଛ, —
ରଵିଵାରେ ଵିଶେଷେଣ ମାଂ ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଯଃ ପଠେତ୍
ଯେଉଁମାନେ ବିଶେଷକରି ରବିବାର ଦିନ ମୋତେ ପୂଜି, ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢିଥାନ୍ତି—