ଅମରା ଦାନଵା ଦୈତ୍ଯାଃ ସିଦ୍ଧା ଵିଦ୍ଯାଧରା ନରାଃ
ଦେବତା, ଦାନବ, ଦୈତ୍ୟ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର ଏବଂ ମଣିଷମାନେ—
ସ୍ଵର୍ଗସ୍ତ୍ଵମପଵର୍ଗସ୍ତ୍ଵଂ ତ୍ଵମୋଂକାରସ୍ତ୍ଵମଧ୍ଵରଃ
ସ୍ୱର୍ଗ ତୁମେ, ମୋକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ତୁମେ; ଓଁ ତୁମେ, ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ତ୍ଵମାଦିର୍ମଧ୍ଯମଂତଶ୍ଚ ତସ୍ଥୁଷାଂ ଜଗ୍ମୁଷାମପି
ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଜୀବର ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ ତୁମେ।
ପରେଶଃ ପରତଃ ଶାସ୍ତା ସର୍ଵାନୁଗ୍ରାହକଃ ଶିଵଃ
ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଥ, ସର୍ବପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପକାର କରୁଥିବା ଶିବ।
ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶରଣଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ନିଃଶ୍ରେଯସମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯିଏ ତୁମକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାଏ, ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ପାଏ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵୈଷ କୃପାଂ କୁର୍ଯାଦଵଶ୍ଯଂ ସର୍ଵତଃ ଶ୍ରୁତିଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବେଦ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତଠାରେ କୃପା କରିଥାଏ।
ତମେଵ ତୈଜସଂ ସ୍ତଂଭଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ହଠାତ୍ତେନ ଵିରଂଚେନ ଵାର୍ଯମାଣୋପି ସସ୍ମିତମ୍ ।। 1.3.2.14.
ସେଇ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦଣ୍ଡ ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବ୍ରହ୍ମା ଅଟକାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ହସି ହସି ଜୋର କରିଥିଲେ।
କାଲାଂତକ କ୍ରତୁଧ୍ଵଂସିନ୍ନୀଲକଂଠେଂଦୁଶେଖର
ହେ କାଳାନ୍ତକ, ଯଜ୍ଞ ନାଶ କରୁଥିବା, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ,
ଜଯ ଶଂଭୋ ଶିଵେଶାନ ଶର୍ଵ ତ୍ର୍ଯଂବକ ଧୂର୍ଜଟେ
ଜୟ ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଶିବ, ଈଶାନ, ଶର୍ବ, ତିନି ଆଖିଅଳି, ଜଟାଧାରୀ!
ଜଯେଶ ଖଂଡପରଶୋ ଶୂଲିନ୍ପଶୁପତେ ହର
ଜୟ ହେ ବିଜୟର ନାଥ, ଭଙ୍ଗା କୁହିରା ଧାରୀ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ପଶୁପତି, ହର!
ଜଯ ରୁଦ୍ର ମଖାରାତେ ପିନାକିନ୍ପ୍ରମଥାଧିପ
ଜୟ ହେ ରୁଦ୍ର, ଯଜ୍ଞ ନାଶକ, ପିଣାକ ଧାରୀ, ପ୍ରମଥମାନଙ୍କ ନାୟକ!
ଜଯ ଭୀମ ମୃଗଵ୍ଯାଧ କୃତ୍ତିଵାସଃ କୃପାନିଧେ
ଜୟ ହେ ଭୟଙ୍କର, ମୃଗ ଶିକାରୀ, ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, କୃପାର ସାଗର!
ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯା ମରୁଦ୍ରାତି ଫଣୀ ଵହତି ଭୂଭରମ୍
ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ, ବାୟୁଦେବ ଓ ନାଗ ଭୂମିର ଭାର ବହନ କରୁଛନ୍ତି।
ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ସଂଚରଂତେ ଖେ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଚ୍ଛାସନାତ୍ପ୍ରଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ ଆକାଶରେ ସମସ୍ତ ତାରାମଣ୍ଡଳ ଘୁରୁଛି।
ଵିଧାଯ କଲ୍ପସେ ପୁଷ୍ଟ୍ଯୈ ସୂତେ ସସ୍ଯାନି ମେଦିନୀ
ତୁମେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଉଛ, ମାଟି ଫସଲ ଦେଉଛି।
ଅଣିମାଦିମହାସିଦ୍ଧିନିଃସାଧାରଣଵୈଭଵଃ
ତୁମେ ଅଣିମା ଆଦି ମହାସିଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ମହିମା ଧାରଣ କରିଛ।
ଵିଶୁକ୍ତ୍ଵେ ଵିସ୍ମରାମସ୍ତ୍ଵାଂ ସ୍ମରାମଃ ସଂକଟେପି ଚ 1.3.2.14.
ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ଆମେ ତୁମକୁ ଭୁଲିଯାଉଛୁ; କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖରେ ପଡିଲେ ତୁମକୁ ମନେ ପକାଉଛୁ।
ଯଦା ଵିଧିତ୍ସେର୍ଭକ୍ତିଂ ତ୍ଵଂ ଯଦା ଚ ପ୍ରାଵୃଣୋଷି ତାମ୍
ପ୍ରଭୁ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଭକ୍ତି ଦେଉଛ, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସେ ଭକ୍ତିକୁ ନେଇଯାଉଛ—
ଇତି ସ୍ତୁତସ୍ସାଂଜଲିବଦ୍ଧପାଣିନା ପତିଃ ପଶୂନାମଥ ଚକ୍ରପାଣିନା
ଏଭଳି ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ହାତ ଜୋଡି ଥିବା ବେଳେ, ପଶୁମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁ—
କୈଲାସକୂଟଧଵଲଂ ଵୃଷେନ୍ଦ୍ରମଧିତସ୍ଥିଵାନ୍
କୈଳାସ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ଧଳା ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଜଟାଜୂଟଵତା ବାଲଚଂଦ୍ରଚୂଡେନ ମୌଲିନା
ଜଟା ମୁଡ଼ି ଓ ମୁଣ୍ଡରେ ଶଶିକଳା ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ନାଗକୁଂଡଲିଭିଃ ଫାଲଫଲକୋଦ୍ଭାସିଲୋଚନୈଃ
ସାପର କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଓ ଲଲାଟରୁ ଚକ୍ଚକାଉଥିବା ଦୃଷ୍ଟି ଥିଲା।
ଶୂଲଂ କପାଲଂ ଡମରୁଂ ସାରଂଗଂ ପରଶୁଂ ଧନୁଃ
ତାଙ୍କ ପାଖରେ ତ୍ରିଶୂଳ, ଖପର, ଡମରୁ, ମୃଗ, କୁଟାର ଓ ଧନୁଷ ଥିଲା।
ଶ୍ଵସିତୋଦ୍ଧୂଲିତାକାରୋ ଗଜଚର୍ମୋତ୍ତରୀଯଵାନ୍
ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସରେ ଦେହ ଧୂଳିତ ହେଉଥିଲା, ଓ ହାତୀ ଚର୍ମର ଉପରିବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ପରିଧାନୀକୃତଵ୍ଯାଘ୍ରଚର୍ମା ତାଭ୍ଯାମଦର୍ଶି ସଃ
ବାଘ ଚର୍ମକୁ ନିମ୍ନବସ୍ତ୍ର ଭାବେ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ନ କିଂଚିଦପି ଜାନାନୋ ମୁମୋହ ଚ ସରୋଜଭୂଃ
କିଛି ଜାଣିନଥିବା ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା ଭ୍ରମିତ ହେଇଗଲେ।
ଦୃଶାଭିନଂଦ୍ଯ ମାଧଵଂ ପ୍ରସନ୍ନଯା ମହେଶ୍ଵରଃ
ମହେଶ୍ୱର ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ମାଧବଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ ଦେଖିଲେ।
ଜଗାଦ ଚାଧିକାରିତାମଦାଦ୍ଯୁଵାଂ ସମୁଦ୍ଧତୌ
ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଯେଉଁ ଅଧିକାର ରଖିଥିଲ, ସେଥିରେ କଥା କହିଲେ।
ପରୀକ୍ଷ୍ଯ ଵୈଭଵଂ ମମ ପ୍ରବୋଧଵାନଭୂଦ୍ଧରିଃ 1.3.2.15.
ମୋର ମହିମା ପରୀକ୍ଷା କରି, ହରି ସଚେତନ ହେଲେ।
ଅଶାସି ପଂଚଵକ୍ତ୍ରତା ଯଦୋପହାସିତୋ ହ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ଉପହାସିତ ହେବାବେଳେ, ତୁମେ ପାଞ୍ଚମୁଖୀ ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲ।