ତତସ୍ତସ୍ମିନ୍ସ୍ଥିତଂ ଜୀଵଂ ଦେହେ ଯମଭଟାସ୍ତଦା
ତାପରେ, ଆତ୍ମା ସେଠାରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ, ଯମର ଦୂତମାନେ ସେତିବେଳେ—
ତପ୍ତାଂବରୀଷତୁଲ୍ଯେନ ଅଯୋଗୁଡନିଭେନ ଚ
ଅଗ୍ନି ପରି ତାପୁଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଓ ଲୋହା ଗୋଲା ପରି ଦେହ ନେଇ,
ଷଡଶୀତିସହସ୍ରାଣି ଯୋଜନାନାଂ ମହୀତଲାତ୍
ଏହି ପୃଥିବୀରୁ ଛଅ ଏବଂ ଏଠିରେ ଛଅ ହଜାର ଯୋଜନ ଦୂର,
କ୍ଵଚିଚ୍ଛୀତଂ ମହାଦୁର୍ଗମନ୍ଧକାରଂ କ୍ଵଚିନ୍ମହତ୍।। ଅଗ୍ନିସଂସ୍ପର୍ଶଵଦନୈଃ କାକକାକୋଲଜଂବୁକୈଃ
କେଉଁଠି ତ ଏଠି ଅତି ଠଣ୍ଡା, କେଉଁଠି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ଧକାର ଓ ଦୁର୍ଗମ, କେଉଁଠି ଅଗ୍ନି ପରି ମୁହଁ ଥିବା କାଉ, ଉଲୁ, ଶିଆଳ ଦ୍ୱାରା—
ମକ୍ଷିକାଦଂଶମଶକୈର୍ଭକ୍ଷ୍ଯତେ ସର୍ପଵୃଶ୍ଚିକୈଃ
ମକ୍ଷି, ମାଛି, ମଶା, ସାପ ଓ ବିଛି ଦ୍ୱାରା ଖାଇଦିଆଯାଏ।
କ୍ଵଚିଚ୍ଚ ଭକ୍ଷ୍ଯତେ ଘୋରୈ ରାକ୍ଷସୈଃ କୃଷ୍ଯତେଽସ୍ଯତେ
ଏବଂ କେଉଁଠି ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସମାନେ ଖାଉଛନ୍ତି, ଟାଣି ନେଇ ଭୋଜନ କରନ୍ତି।
ମୁହୂତୈର୍ଦଶଭିର୍ଯାତି ତଂ ମାର୍ଗମତିଦୁସ୍ତରମ୍
ମାତ୍ର ଦଶଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେ ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ପଥଟିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଏ।
ତାର୍ଯତେ ଚ ନଦୀଂ ଘୋରାଂ ପୂଯଶୋଣିତଵାହିନୀମ୍ 1.2.50.
ସେ ଭୟଙ୍କର ପୁୟ ଓ ରକ୍ତ ଭରିଥିବା ନଦୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
ତତୋ ଯମସ୍ଯ ପୁରତଃ ସ୍ଥାପ୍ଯତେ ଯମକିଂକରୈଃ
ତାପରେ ଯମର ଦୂତମାନେ ସେଉଁଠି ସେକୁ ଯମଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି।
ପୁଣ୍ଯକର୍ମା ସୌମ୍ଯରୂପଂ ଧର୍ମରାଜଂ ତଦା କିଲ
ଯିଏ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି, ସେ ସମୟରେ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଓ ସୁମଧୁର ରୂପରେ ଦେଖେ।
ମରଣାନଂତରଂ ତେଷାଂ ଜଂତୂନାଂ ଯୋନିପୂରଣମ୍
ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେମାନେ ନୂଆ ଗର୍ଭରେ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
ଧାର୍ମିକଃ ପୂଜ୍ଯତେ ତତ୍ର ପାପଃ ପାଶଗଲୋ ଭଵେତ୍
ସେଠାରେ ଧର୍ମିକମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ପାପୀ, ସେମାନେ ପାଶରେ ବାନ୍ଧାଯାନ୍ତି।
ଆରାମଦ୍ରୁମଦାତାରଃ ଫଲପୁଷ୍ପଵତା ପଥା
ଯେଉଁମାନେ ବଗିଚା ଓ ଗଛ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ପଥରେ ଯାନ୍ତି।
ଉପାନହପ୍ରଦା ଯାନୈର୍ଵିତୃଷାଃ ପୂର୍ତଧର୍ମିଣଃ
ଯେଉଁମାନେ ଚପ୍ପଳ, ଯାନ, ପାଣି ଓ ଦାନ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତ୍ରୁଷ୍ଣାରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି।
ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯୈସ୍ତଥା ତୃପ୍ତା ଯାଂତି ଭୋଜନଦାଯିନ
ଯେଉଁମାନେ ଭୋଜନ ଓ ମିଠା ଖାଦ୍ୟ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଦାନର ଉପଭୋକ୍ତାଙ୍କ ସହିତ ତୃପ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଶ୍ରୀସୂର୍ଯଂ ଶ୍ରୀମହାଦେଵଂ ଭକ୍ତା ଯେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରୀ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମହାଦେବ ଓ ପରମପୁରୁଷଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି—
ମହୀଂ ଗାଂ କାଂଚନଂ ଲୋହଂ ତିଲାନ୍କାର୍ପାସମେଵ ଚ
—ଯେଉଁମାନେ ଜମି, ଗାଈ, ସୁନା, ଲୋହା, ତିଳ ଓ କପାସ ଦାନ କରନ୍ତି—
ତେଷାଂ ତତ୍ର ଗତାନାଂ ଚ ପାପିନାଂ ପୁଣ୍ଯକର୍ମିଣାମ୍ 1.2.50.
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପାପୀ ଓ ପୁଣ୍ୟବାନ୍—
ପ୍ରେତଲୋକେ ସ ଵସତି ତତଃ ସଂଵତ୍ସରଂ ନରଃ
ମଣିଷ ପ୍ରେତଲୋକରେ ଏକ ବର୍ଷ ଅବସ୍ଥାନ କରେ।
ସୋଦକୁମ୍ଭମଥାନ୍ନାଦ୍ଯଂ ବାଂଧଵୈର୍ଯତ୍ପ୍ରଦୀଯତେ
ସେଠାରେ ନିଜ ପରିଜନମାନେ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାଣି ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ସବୁ ସେଠାରେ ମିଳେ।
ପୂର୍ଵଦତ୍ତମଥାନ୍ନାଦ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ସ୍ଵଯମେଵ ଚ
ପୂର୍ବରୁ ନିଜେ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଦାନ କରିଥିଲେ, ସେଠାରେ ସେଉଁଠି ମିଳିଥାଏ।
ନ ଚାପ୍ଯୁଦକଦାତାସୌ କ୍ଷୁତ୍ତୃଡ୍ଭ୍ଯାମତିପୀଡ୍ଯତେ
ଯଦି ସେ ପାଣି ଦାନ କରିନଥିଲେ, ତେବେ ତୀବ୍ର ଭୋକ ଓ ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ପୀଡିତ ହୁଅନ୍ତି।
ମାସିମାସି ଚ ଯଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଧଂ ଷୋଡଶଶ୍ରାଦ୍ଧପୂର୍ଵକମ୍
ଏବଂ ପ୍ରଥମେ ଷୋଡଶ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ହେବା ପରେ, ପ୍ରତି ମାସରେ ଯେଉଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରାଯାଏ—
ମାନୁଷେଣ ଦିନେନୈଵ ପ୍ରେତଲୋକେ ଦିନଂ ସ୍ମୃତମ୍
ପ୍ରେତଲୋକରେ ଏକ ଦିନକୁ ମଣିଷ ଲୋକର ଏକ ଦିନ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ତଂ ଚ ସ୍ମାଶାନିକାନାମ ଗଣା ଯାମ୍ଯା ଭଯାଵହାଃ
ଯମର ଭୟଙ୍କର ଦୂତମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଅଶାନିକ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ଯଥେହ ବନ୍ଧନେ କଶ୍ଚିଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯତେ ଵିଷମୈର୍ନରୈଃ
ଏଠି ଯେମିତି କିଛି ଦୟାହୀନ ଲୋକ ଜଣେ ବନ୍ଧନରେ ରଖି ରକ୍ଷା କରନ୍ତି,
ଯସ୍ଯ ତସ୍ଯ ନ ମୋକ୍ଷୋଽସ୍ତି ପ୍ରେତତ୍ଵାଦ୍ଵୈ ଯୁଗୈରପି
ସେପରି, ଯେଉଁ ମଣିଷ ପିତୃଲୋକକୁ ଗଲେ, ସେମାନେ ଅନେକ ବର୍ଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଉନାହାନ୍ତି।
ପୂର୍ଣେ ସଂଵତ୍ସରେ ଦେହଂ ସଂପୂର୍ଣଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ 1.2.50.
ଏକ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ସେ ନୂତନ ଦେହ ପାଇଥାଏ।
ତତଃ ସ ନରକଂ ଯାତି ସ୍ଵର୍ଗଂ ଵା ସ୍ଵେନ କର୍ମଣା
ତାପରେ, ସେ ନିଜ କର୍ମଫଳ ଅନୁଯାୟୀ ନରକ କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ।
ସୁରାଦ୍ଯାଃ ସତ୍ଯପର୍ଯଂତାଃ ସ୍ଵର୍ଲୋକସ୍ଯୋର୍ଧ୍ଵମାଶ୍ରିତାଃ
ମଦ୍ୟପାନ କରୁଥିବା ଓ ସତ୍ୟ କହୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକରୁ ଉପରେ ବସିଥାନ୍ତି।