ସ୍ତୂଯତେ ଵୀତଗର୍ଵତ୍ଵାତ୍ସ ଇଦାନୀଂ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଏବେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅହଂକାର ଶୂନ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଉଛି।
ଅଦ୍ଯାପ୍ଯଵୀତଗର୍ଵତ୍ଵାଲ୍ଲବ୍ଧ୍ଵାସୌ କୂଟସାକ୍ଷିଣମ୍
ଆଜିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅହଂକାର ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିବାରୁ, ସେ ଏକ ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀକୁ ପାଇଛି।
ତଦଦ୍ଯ ସକଲସ୍ଯାପି ଦୁଃଖସ୍ଯାପନଯେ କ୍ଷମଃ
ଆଜି ସେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରେ ସମର୍ଥ।
ତଥା କୃତାପରାଧସ୍ଯ କୃତଘ୍ନସ୍ଯ ଗୁରୁଦ୍ରୁହଃ
ଏଭଳି ଅପରାଧ କରିଥିବା, କୃତଘ୍ନ ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ।
ଜଯ ପ୍ରଭାକରାକାର ଜଯାମୃତକରାକୃତେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ଆକାର ଥିବା ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ, ଅମୃତ ହସ୍ତ ଆକୃତି ଥିବା ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ଜଯ ଵୈଶ୍ଵାନରାକାର ଜଯ ଗନ୍ଧଵହାକୃତେ
ବିଶ୍ୱାଗ୍ନି ସଦୃଶ ଆକାର ଥିବା ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ, ପବନ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଆକୃତି ଥିବା ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ରକ୍ଷ ମାଂ ତ୍ରିଗୁଣାତୀତ ରକ୍ଷ ମାଂ କାଲଵିଗ୍ରହ 1.3.2.14.
ତିନି ଗୁଣ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିବା, କାଳର ମୂର୍ତ୍ତି ଥିବା, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ସ୍ରଷ୍ଟା ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଜଗତାଂ ରକ୍ଷିତା ସର୍ଵଦେହିନାମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ରକ୍ଷକ।
ଅଣୂନାମପ୍ଯଣୀଯାଂସ୍ତ୍ଵଂ ମହାଂସ୍ତ୍ଵଂ ମହତାମପି
ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ନିଗମାସ୍ତଵ ନିଶ୍ଵାସା ଵିଶ୍ଵଂ ତେ ଶିଲ୍ପଵୈଭଵମ୍
ବେଦଗୁଡ଼ିକ ତୁମର ଶ୍ୱାସ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତୁମର କଳାର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ।
ଅମରା ଦାନଵା ଦୈତ୍ଯାଃ ସିଦ୍ଧା ଵିଦ୍ଯାଧରା ନରାଃ
ଦେବତା, ଦାନବ, ଦୈତ୍ୟ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର ଏବଂ ମଣିଷମାନେ—
ସ୍ଵର୍ଗସ୍ତ୍ଵମପଵର୍ଗସ୍ତ୍ଵଂ ତ୍ଵମୋଂକାରସ୍ତ୍ଵମଧ୍ଵରଃ
ସ୍ୱର୍ଗ ତୁମେ, ମୋକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ତୁମେ; ଓଁ ତୁମେ, ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ତ୍ଵମାଦିର୍ମଧ୍ଯମଂତଶ୍ଚ ତସ୍ଥୁଷାଂ ଜଗ୍ମୁଷାମପି
ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଜୀବର ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ ତୁମେ।
ପରେଶଃ ପରତଃ ଶାସ୍ତା ସର୍ଵାନୁଗ୍ରାହକଃ ଶିଵଃ
ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଥ, ସର୍ବପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପକାର କରୁଥିବା ଶିବ।
ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶରଣଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ନିଃଶ୍ରେଯସମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯିଏ ତୁମକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାଏ, ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ପାଏ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵୈଷ କୃପାଂ କୁର୍ଯାଦଵଶ୍ଯଂ ସର୍ଵତଃ ଶ୍ରୁତିଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବେଦ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତଠାରେ କୃପା କରିଥାଏ।
ତମେଵ ତୈଜସଂ ସ୍ତଂଭଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ହଠାତ୍ତେନ ଵିରଂଚେନ ଵାର୍ଯମାଣୋପି ସସ୍ମିତମ୍ ।। 1.3.2.14.
ସେଇ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦଣ୍ଡ ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବ୍ରହ୍ମା ଅଟକାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ହସି ହସି ଜୋର କରିଥିଲେ।
କାଲାଂତକ କ୍ରତୁଧ୍ଵଂସିନ୍ନୀଲକଂଠେଂଦୁଶେଖର
ହେ କାଳାନ୍ତକ, ଯଜ୍ଞ ନାଶ କରୁଥିବା, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ,
ଜଯ ଶଂଭୋ ଶିଵେଶାନ ଶର୍ଵ ତ୍ର୍ଯଂବକ ଧୂର୍ଜଟେ
ଜୟ ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଶିବ, ଈଶାନ, ଶର୍ବ, ତିନି ଆଖିଅଳି, ଜଟାଧାରୀ!
ଜଯେଶ ଖଂଡପରଶୋ ଶୂଲିନ୍ପଶୁପତେ ହର
ଜୟ ହେ ବିଜୟର ନାଥ, ଭଙ୍ଗା କୁହିରା ଧାରୀ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ପଶୁପତି, ହର!
ଜଯ ରୁଦ୍ର ମଖାରାତେ ପିନାକିନ୍ପ୍ରମଥାଧିପ
ଜୟ ହେ ରୁଦ୍ର, ଯଜ୍ଞ ନାଶକ, ପିଣାକ ଧାରୀ, ପ୍ରମଥମାନଙ୍କ ନାୟକ!
ଜଯ ଭୀମ ମୃଗଵ୍ଯାଧ କୃତ୍ତିଵାସଃ କୃପାନିଧେ
ଜୟ ହେ ଭୟଙ୍କର, ମୃଗ ଶିକାରୀ, ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, କୃପାର ସାଗର!
ତ୍ଵଦାଜ୍ଞଯା ମରୁଦ୍ରାତି ଫଣୀ ଵହତି ଭୂଭରମ୍
ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ, ବାୟୁଦେବ ଓ ନାଗ ଭୂମିର ଭାର ବହନ କରୁଛନ୍ତି।
ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ସଂଚରଂତେ ଖେ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଚ୍ଛାସନାତ୍ପ୍ରଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ ଆକାଶରେ ସମସ୍ତ ତାରାମଣ୍ଡଳ ଘୁରୁଛି।
ଵିଧାଯ କଲ୍ପସେ ପୁଷ୍ଟ୍ଯୈ ସୂତେ ସସ୍ଯାନି ମେଦିନୀ
ତୁମେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଉଛ, ମାଟି ଫସଲ ଦେଉଛି।
ଅଣିମାଦିମହାସିଦ୍ଧିନିଃସାଧାରଣଵୈଭଵଃ
ତୁମେ ଅଣିମା ଆଦି ମହାସିଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ମହିମା ଧାରଣ କରିଛ।
ଵିଶୁକ୍ତ୍ଵେ ଵିସ୍ମରାମସ୍ତ୍ଵାଂ ସ୍ମରାମଃ ସଂକଟେପି ଚ 1.3.2.14.
ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ଆମେ ତୁମକୁ ଭୁଲିଯାଉଛୁ; କିନ୍ତୁ ଦୁଃଖରେ ପଡିଲେ ତୁମକୁ ମନେ ପକାଉଛୁ।
ଯଦା ଵିଧିତ୍ସେର୍ଭକ୍ତିଂ ତ୍ଵଂ ଯଦା ଚ ପ୍ରାଵୃଣୋଷି ତାମ୍
ପ୍ରଭୁ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଭକ୍ତି ଦେଉଛ, ଏବଂ ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସେ ଭକ୍ତିକୁ ନେଇଯାଉଛ—
ଇତି ସ୍ତୁତସ୍ସାଂଜଲିବଦ୍ଧପାଣିନା ପତିଃ ପଶୂନାମଥ ଚକ୍ରପାଣିନା
ଏଭଳି ପ୍ରାର୍ଥନା ସହିତ ହାତ ଜୋଡି ଥିବା ବେଳେ, ପଶୁମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଚକ୍ରଧାରୀ ପ୍ରଭୁ—
କୈଲାସକୂଟଧଵଲଂ ଵୃଷେନ୍ଦ୍ରମଧିତସ୍ଥିଵାନ୍
କୈଳାସ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ଧଳା ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।