ଯଦ୍ଵା ନ ପଶ୍ଯତି ତଦାପ୍ଯସ୍ମି ସାମ୍ଯମୁପେଯିଵାନ୍
ଯେତେବେଳେ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେତେବେଳେ ସେ ମୋ ସହ ସମତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ।
ତ୍ଵଯୈଵ ପରିହାର୍ଯତ୍ଵମିଦାନୀଂ ସମୁପାଗତମ୍
ଏବେ ଏହି ଦୂରେଇ ରଖିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୋରେ ଆସିଛି।
ଗିରମେକାମିମାମଗ୍ରେ ଚକ୍ରପାଣେରୁଦୀରଯ
ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏହି ଏକ ଉକ୍ତି କହ।
ଅତ୍ଯୁଚ୍ଚଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନଗ୍ରମତ୍ର ସାକ୍ଷ୍ଯେ ସ୍ଥିତୋଽସ୍ମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଛି; ଏଠି ମୁଁ ସାକ୍ଷୀ ହୋଇ ଦାଉଁଛି।
ସଂଭାଵିତୋଯଂ ସୁତରାଂ ପିତ୍ରେଵ ହି ପିତାମହଃ
ଏହିଜଣେ ବଡ଼ ସମ୍ମାନିତ, ଯେପରି ଜଣେ ପିତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତାମହ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମମ ସାହାଯ୍ଯଂ ସୁମହତ୍କ୍ରିଯତାଂ ତ୍ଵଯା ।। 1.3.2.13.
ଏହିପରି କହି, ମୋର ବଡ଼ ସହଯୋଗ ତୁମେ କର।
ତେଜଃସ୍ତଂଭାଭ୍ଯର୍ଣଭାଜେ ତଥୈଵ ପ୍ରାହାଶେଷଂ ଵିଷ୍ଣଵେ ବ୍ରହ୍ମଵାକ୍ଯମ୍
ତେଜ ଓ ଶିଖରରେ ବସିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ଅବଶିଷ୍ଟ କଥା କହିଲେ।
ନାଗ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟମନେନେତି ନିଶ୍ଚିକାଯ ଵିଵେକଵାନ୍
ସେ ବୁଝିଲେ ଯେ, ସେ ଶିଖର ଦେଖିନଥିଲେ।
ଅନୁଗ୍ରହୀତୁଂ ମାଂ ମୁଗ୍ଧଂ ହଂତୁଂ ଚାସ୍ଯ ଵିଧେର୍ମଦମ୍
ମୋର ଅଜ୍ଞତାରେ ମୋତେ କୃପା କରିବା ପାଇଁ ଏବଂ ଏହି ଭାଗ୍ୟର ଅହଂକାର ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ।
ମୂଲସଂଦର୍ଶନାଶକ୍ତ୍ଯା ତେଜଃସ୍ତଂମ୍ଭସ୍ଯ ମେ ମଦଃ
ମୂଳ ଦେଖିପାରିବାର ଅସମର୍ଥତା ଦ୍ୱାରା, ମୋର ତେଜର ଅହଂକାର ଦମିତ ହେଲା।
ସ୍ତୂଯତେ ଵୀତଗର୍ଵତ୍ଵାତ୍ସ ଇଦାନୀଂ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଏବେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅହଂକାର ଶୂନ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସା କରାଯାଉଛି।
ଅଦ୍ଯାପ୍ଯଵୀତଗର୍ଵତ୍ଵାଲ୍ଲବ୍ଧ୍ଵାସୌ କୂଟସାକ୍ଷିଣମ୍
ଆଜିପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅହଂକାର ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିବାରୁ, ସେ ଏକ ମିଥ୍ୟା ସାକ୍ଷୀକୁ ପାଇଛି।
ତଦଦ୍ଯ ସକଲସ୍ଯାପି ଦୁଃଖସ୍ଯାପନଯେ କ୍ଷମଃ
ଆଜି ସେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରେ ସମର୍ଥ।
ତଥା କୃତାପରାଧସ୍ଯ କୃତଘ୍ନସ୍ଯ ଗୁରୁଦ୍ରୁହଃ
ଏଭଳି ଅପରାଧ କରିଥିବା, କୃତଘ୍ନ ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଧୋକା ଦେଇଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ।
ଜଯ ପ୍ରଭାକରାକାର ଜଯାମୃତକରାକୃତେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ଆକାର ଥିବା ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ, ଅମୃତ ହସ୍ତ ଆକୃତି ଥିବା ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ଜଯ ଵୈଶ୍ଵାନରାକାର ଜଯ ଗନ୍ଧଵହାକୃତେ
ବିଶ୍ୱାଗ୍ନି ସଦୃଶ ଆକାର ଥିବା ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ, ପବନ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଆକୃତି ଥିବା ତୁମକୁ ବିଜୟ ହେଉ।
ରକ୍ଷ ମାଂ ତ୍ରିଗୁଣାତୀତ ରକ୍ଷ ମାଂ କାଲଵିଗ୍ରହ 1.3.2.14.
ତିନି ଗୁଣ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିବା, କାଳର ମୂର୍ତ୍ତି ଥିବା, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।
ସ୍ରଷ୍ଟା ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଜଗତାଂ ରକ୍ଷିତା ସର୍ଵଦେହିନାମ୍
ତୁମେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ରକ୍ଷକ।
ଅଣୂନାମପ୍ଯଣୀଯାଂସ୍ତ୍ଵଂ ମହାଂସ୍ତ୍ଵଂ ମହତାମପି
ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ନିଗମାସ୍ତଵ ନିଶ୍ଵାସା ଵିଶ୍ଵଂ ତେ ଶିଲ୍ପଵୈଭଵମ୍
ବେଦଗୁଡ଼ିକ ତୁମର ଶ୍ୱାସ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତୁମର କଳାର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ।
ଅମରା ଦାନଵା ଦୈତ୍ଯାଃ ସିଦ୍ଧା ଵିଦ୍ଯାଧରା ନରାଃ
ଦେବତା, ଦାନବ, ଦୈତ୍ୟ, ସିଦ୍ଧ, ବିଦ୍ୟାଧର ଏବଂ ମଣିଷମାନେ—
ସ୍ଵର୍ଗସ୍ତ୍ଵମପଵର୍ଗସ୍ତ୍ଵଂ ତ୍ଵମୋଂକାରସ୍ତ୍ଵମଧ୍ଵରଃ
ସ୍ୱର୍ଗ ତୁମେ, ମୋକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ତୁମେ; ଓଁ ତୁମେ, ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ତ୍ଵମାଦିର୍ମଧ୍ଯମଂତଶ୍ଚ ତସ୍ଥୁଷାଂ ଜଗ୍ମୁଷାମପି
ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ଜୀବର ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଓ ଶେଷ ତୁମେ।
ପରେଶଃ ପରତଃ ଶାସ୍ତା ସର୍ଵାନୁଗ୍ରାହକଃ ଶିଵଃ
ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାଥ, ସର୍ବପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉପକାର କରୁଥିବା ଶିବ।
ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶରଣଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ନିଃଶ୍ରେଯସମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯିଏ ତୁମକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥାଏ, ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ପାଏ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵୈଷ କୃପାଂ କୁର୍ଯାଦଵଶ୍ଯଂ ସର୍ଵତଃ ଶ୍ରୁତିଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ବେଦ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତଠାରେ କୃପା କରିଥାଏ।
ତମେଵ ତୈଜସଂ ସ୍ତଂଭଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ପରମେଶ୍ଵରମ୍ ହଠାତ୍ତେନ ଵିରଂଚେନ ଵାର୍ଯମାଣୋପି ସସ୍ମିତମ୍ ।। 1.3.2.14.
ସେଇ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦଣ୍ଡ ଓ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ବ୍ରହ୍ମା ଅଟକାଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ହସି ହସି ଜୋର କରିଥିଲେ।
କାଲାଂତକ କ୍ରତୁଧ୍ଵଂସିନ୍ନୀଲକଂଠେଂଦୁଶେଖର
ହେ କାଳାନ୍ତକ, ଯଜ୍ଞ ନାଶ କରୁଥିବା, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ,
ଜଯ ଶଂଭୋ ଶିଵେଶାନ ଶର୍ଵ ତ୍ର୍ଯଂବକ ଧୂର୍ଜଟେ
ଜୟ ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଶିବ, ଈଶାନ, ଶର୍ବ, ତିନି ଆଖିଅଳି, ଜଟାଧାରୀ!
ଜଯେଶ ଖଂଡପରଶୋ ଶୂଲିନ୍ପଶୁପତେ ହର
ଜୟ ହେ ବିଜୟର ନାଥ, ଭଙ୍ଗା କୁହିରା ଧାରୀ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ପଶୁପତି, ହର!