ସହସା ପତିତୌ ଭୂମୌ ସ୍ଥୂଣପାଦୌ ଵିମୂର୍ଛିତୌ 1.2.48.
ହଠାତ୍ ସେମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ପାଦ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଅଚେତନ ହେଲେ।
କିଂଚିଦ୍ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଧୈର୍ଯାଚ୍ଚ ସଖେ କିଂ ନ ଶ୍ରୁତଂ ତ୍ଵଯା
କିଛି ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଆସିଲାପରେ, ସେ କହିଲେ—'ବନ୍ଧୁ, ତୁମେ ଏହା ଶୁଣିନାହା?'
ତଥାତଥା ଭଵେଦ୍ଦାନୈର୍ଦୀନଃ ସୋମେଶ୍ଵରୋ ହରଃ
ଏଭଳି ଦାନ ଦେଇ, ସୋମେଶ୍ୱର ହର ଦୟାଳୁ ହୁଅନ୍ତି।
ଲୁଂଠମାନୋ ଜଗାମୈଵ ପ୍ରାଲେଯଃ କିଂଚିଦଂତରେ
ଲୁଟିବା ସମୟରେ, ପ୍ରାଲେୟ କିଛି ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଖେ ଵାଣୀ ଚାଭଵତ୍ତତ୍ର ପୁଷ୍ପଵର୍ଷପୁରଃସରା ଉତ୍ଥିତଂ ସାଗରତଟେ ଲିଂଗଂ ତିଷ୍ଠାତ୍ର ସୁଵ୍ରତ
ସେଠାରେ ଆକାଶରୁ ଫୁଲ ବର୍ଷା ସହିତ ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା—'ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଲିଙ୍ଗ ଉଠିଛି, ଓ ଶୁଭବ୍ରତ, ଏଠି ରୁହ।'
ପ୍ରଭାସାଯ ପ୍ରଯାତଵ୍ଯଂ ଯଦାଽଽ ମୃତ୍ଯୋର୍ମଯା ସ୍ଫୁଟମ୍
ମୋ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବାବେଳେ, କେହି କହିଥିଲେ—'ପ୍ରଭାସକୁ ଯିବା ଦରକାର।'
ଅପଶ୍ଯଦୁତ୍ଥିତଂ ଲିଂଗଂ ସ ଚୈଵଂ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ
ସେ ଉଠିଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଏହିପରି ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ତନୂ ତତୋ ଯାତୌ ପ୍ରଭାସଂ ଶିଵସଦ୍ମ ଚ
ସେମାନେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ପ୍ରଭାସ ଓ ଶିବଙ୍କ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଊର୍ଜଯଂତଃ ପ୍ରତୀଚ୍ଯାଂ ଚ ପ୍ରାଲେଯସ୍ଯେଶ୍ଵରୋଽପରଃ
ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ପୂଜା କରି, ସେଠି ପ୍ରାଲେୟଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଏକ ମହାପ୍ରଭୁ ଅଛନ୍ତି।
ସୋମନାଥଦ୍ଵଯଂ ପଶ୍ଯେଜ୍ଜନ୍ମପାପାତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ 1.2.48.
ଯିଏ ଦୁଇଟି ସୋମନାଥ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ଜନ୍ମର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭନ୍ତି।
ମହୀନଗରକେ ଲିଂଗଂ ପାତାଲାତ୍ସୁମନୋହରମ୍
ମହାନଗରରେ, ଏକ ଲିଙ୍ଗ ପାତାଳରୁ ଉଠି ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହେଲା।
ନମସ୍ତେ ଭଗଵନ୍ରୁଦ୍ର ଭାସ୍କରାମିତତେଜସେ
ନମସ୍କାର ହେଉ, ଭଗବାନ ରୁଦ୍ର, ଯାହାଙ୍କ ତେଜ ଭାସ୍କର ସମାନ।
ଶର୍ଵାଯ କ୍ଷିତିରୂପାଯ ସଦା ସୁରଭିଣେ ନମଃ
ଧରାର ଆକାର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ସଦା ଶୁଭ ଦେଇଥିବା ଶର୍ବଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ପଶୂନାଂ ପତଯେ ଚାପି ପାଵକାଯାତିତେଜସେ
ପଶୁମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପାବକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଣାମ।
ମହାଦେଵାଯ ସୋମାଯ ଅମୃତାଯ ନମୋଽସ୍ତୁ ତେ
ମହାଦେବ, ସୋମ ଓ ଅମୃତ ହେଉଥିବା ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର।
ଇତ୍ଯେଵଂ ନାମଭିର୍ଦିଵ୍ଯୈଃ ସ୍ତଵ ଏଷ ଉଦୀରିତଃ
ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ନାମମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସ୍ତୁତି କହାଯାଇଛି।
ହାଟକେଶ୍ଵରଲିଂଗସ୍ଯ ନିତ୍ଯଂ ଚ ପ୍ରଯତୋ ନରଃ
ଯେ କେହି ଭକ୍ତି ସହିତ ସଦା ହାଟକେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କରେ—
ହାଟକେଶ୍ଵରଲିଂଗଂ ଚ ପ୍ରଯତୋ ଯଃ ସ୍ମରେଦପି
କିମ୍ବା ଭକ୍ତି ସହିତ ହାଟକେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ କେବଳ ସ୍ମରଣ କରେ—
ଏଵଂଵିଧାନି ତୀର୍ଥାନି ମହୀସାଗରସଂଗମେ
ଏପରି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନେ ଭୂମି ଓ ସମୁଦ୍ର ସଙ୍ଗମରେ ଅଛି।
ଇତି ଶ୍ରୀସ୍କାଂଦେ ମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପ୍ରଥମେ ମାହେଶ୍ଵରଖଣ୍ଡେ କୌମାରିକାଖଣ୍ଡେ ସ୍ତମ୍ଭତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯେ ସୋମନାଥଵୃତ୍ତାଂତଵର୍ଣନଂନାମାଷ୍ଟଚତ୍ଵାରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏଭଳି ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ରୀ ସ୍କାନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ମାହେଶ୍ୱର ଖଣ୍ଡର କୌମାରିକାଖଣ୍ଡ ଭିତରେ ସ୍ତମ୍ଭତୀର୍ଥର ମହିମା ବିବର୍ଣ୍ନନା ଓ ସୋମନାଥ ଉପାଖ୍ୟାନ ନାମକ ଅଠଚାଳିଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ସମାପ୍ତ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଵ ମୁଖାଂଭୋଜାଦ୍ଭୃଶଂ ମେ ହୃଷ୍ଯତେ ମନଃ
ତୁମର ପଦ୍ମପରି ମୁଁହରୁ ଶୁଣି, ମୋ ମନ ବହୁତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଛି।
ମହୀନଗରକସ୍ଯାପି ସ୍ଥାପିତସ୍ଯ ତ୍ଵଯା ମୁନେ
ମୁନି, ତୁମେ ଯେଉଁ ମହୀନଗର ସ୍ଥାପନା କରିଥିଲ, ତାହା ସମ୍ପର୍କରେ ମଧ୍ୟ—
ତାନି ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯତ୍ରାସ୍ତେ ଜଯା ଦିତ୍ଯୋ ରଵିଃ ପ୍ରଭୁଃ
ଯେଉଁଠାରେ ଜୟାଦିତ୍ୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭୁ, ବସିଛନ୍ତି, ସେଠି ଥିବା ସ୍ଥାନମାନେ ବିଷୟରେ ମୁଁ କହିବି।
ଜଯାଦିତ୍ଯସ୍ଯ ଯୋ ନାମ କୀର୍ତଯେଦିହ ମାନଵଃ
ଏଠାରେ ଯେ କେହି ଜୟାଦିତ୍ୟଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ—
ଯସ୍ଯ ସଂଦର୍ଶନାଦେଵ କଲ୍ଯାଣୈରପି ପୂର୍ଯତେ
ତାଙ୍କୁ କେବଳ ଦର୍ଶନ କଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ।
ତସ୍ଯ ଦେଵସ୍ଯ ଚୋତ୍ପତ୍ତିଂ ଶୃଣୁ ପାର୍ଥ ଵଦାମି ତେ
ହେ ପାର୍ଥ, ସେ ଦେବତାଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ଏବେ ଶୁଣ, ମୁଁ କହୁଛି।
ଅହଂ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ସଂସ୍ଥାନମେତତ୍କାଲେନ କେନଚିତ୍
ମୁଁ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ କିଛି ସମୟରେ ସ୍ଥାପନା କରିଥିଲି।
ସ ମାଂ ପ୍ରଣତମାସୀନମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯାର୍ଘେଣ ଭାସ୍କରଃ
ମୁଁ ଭକ୍ତିରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ପୂଜା କରି ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ।
କୁତ ଆଗମ୍ଯତେ ଵିପ୍ର କ୍ଵ ଚ ଵା ପ୍ରତିଗମ୍ଯତେ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛ, ଏବଂ କେଉଁଠିକୁ ଯିବାକୁ ଯାଉଛ?
ଭାରତେ ଵିହୃତଃ ଖଣ୍ଡେ ମହୀନଗରକାଦପି 1.2.49.
ମୁଁ ଭାରତ ଭୂମିରେ, ମହୀନଗରରୁ ମଧ୍ୟ, ଘୁରିଛି।