ଏତାସ୍ତ୍ଵାନୁଵ୍ରଜିଷ୍ଯଂତି ଦେଵ୍ଯଃ କୋଟିଶତଂ ଶୁଭେ
ଏହି ଦେବୀମାନେ, କୋଟିଶତ ଗଣନାରେ, ଶୁଭେ, ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରିବେ।
ମଯୂରଂ ସମୁପାସ୍ଥାଯ ଗୁହଶକ୍ତିଃ ସମାଗତା
ମୟୂର ଉପରେ ବସି, ଗୁହାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏକତ୍ରିତ ହେଲା।
ଜଘାନ ଚ ସମାସାଦ୍ଯ ଦେଵୀ ନାନାଵିଧାଯୁଧୈଃ
ଦେବୀ ନିକଟକୁ ଆସି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ପ୍ରସାଦଯଂତି ତାଂ ଦେଵୀଂ ନାନାଵେଷୈଃ ସୁଦୀନଵତ୍
ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ, ନାନା ରୂପ ଧରି, ଦୁଃଖରେ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ନୃତ୍ଯଂତି ଦେଵି ପଦ୍ମାକ୍ଷି ପ୍ରସୀଦେତି ପୁନଃପୁନଃ
ସେମାନେ ନୃତ୍ୟ କରି, ପୁନଃପୁନଃ କହିଲେ: 'ପଦ୍ମାକ୍ଷି ଦେବୀ, ଦୟା କର।'
ତାଂ ତେ ପ୍ରୋଚୁସ୍ତ୍ରାହି ନସ୍ତ୍ଵଂ ଭୂତମାତା ଭଵେଶ୍ଵରି
ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଭୂତମାତା, ଭବେଶ୍ୱରୀ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।'
ଯେ ଚୈଵଂ ତ୍ଵାଂ ତୋଷଯନ୍ତି ତେଷାଂ ଦେହି ଵରାନ୍ସଦା ।। 1.2.47.
ଯେମାନେ ଏପରି ଭାବେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ସଦା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ।
ଅରିଷ୍ଟାଭରଣୈଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ଦଧିଭକ୍ତୈଶ୍ଚ ପୂଜନୈଃ
ଅରିଷ୍ଟ ଭୂଷଣ, ଫୁଲ, ଦହିଭାତ ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା।
ଏଵଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରଂ ଦେଵୀ ମୁମୁଦେ ଭୂତସଂଵୃତା
ଏପରି ଭାବେ ଦେବୀ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଭୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଯ ଏନାଂ ପ୍ରଣମେନ୍ମର୍ତ୍ଯଃ ସର୍ଵାରିଷ୍ଟୈର୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ
ଯେ ମାନବ ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଅପଶକୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ।
ଏଵଂ ପ୍ରଭାଵାଃ ପରିକୀର୍ତିତା ମଯା ସମାସତସ୍ତୀର୍ଥଵରେଽତ୍ର ଦେଵ୍ଯଃ
ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତିର ବିବରଣୀକୁ ମୁଁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ କହିଛି।
ଶୃଣ୍ଵନ୍ଯାଂ କୀର୍ତ ଯିଷ୍ଯାମି ପାପମୋକ୍ଷମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯେ କେହି ଏହାକୁ ଶୁଣିବେ, ମୁଁ ଯେପରି କୀର୍ତି କରିବି, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।
ପୁରା ତ୍ରେତାଯୁଗେ ପାର୍ଥ ଚୌଡଦେଶସମୁଦ୍ଭଵୌ
ପୂର୍ବେ, ତ୍ରେତାଯୁଗରେ, ହେ ପାର୍ଥ, ଚଉଡ ଦେଶରେ ଦୁଇଜଣ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ତାଵେକଦା ପୁରାଣାର୍ଥେ ଶ୍ଲୋକମେକମପଶ୍ଯତାମ୍
ଏକଦା, ସେ ଦୁଇଜଣ ପୁରାଣର ଅର୍ଥ ସଂପର୍କରେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଭାସାଦ୍ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ପୁଲସ୍ତ୍ଯାଯାହ ପଦ୍ମଭୂଃ । ନ ଯୈସ୍ତତ୍ରାପ୍ଲୁତଂ ଚୈଵ କିଂ ତୈସ୍ତୀର୍ଥମୁପାସିତମ୍
ପଦ୍ମଭୂ ମହାପ୍ରଭୁ ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଭାସ ଆଦି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ କହିଲେ—ଯଦି କେହି ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିନାହାନ୍ତି, ତେବେ ସେଠି ପୂଜା କଲେ କଣ ଉପକାର ହେବ?
ଇତି ଶ୍ଲୋକଂ ପଠିତ୍ଵା ତୌ ପୁନଃପୁନରଭିଷ୍ଟୁତମ୍
ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢିବା ପରେ, ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଶଂସା ପାଇଲେ।
ତୌ ଵନାନି ନଦୀଶ୍ଚୈଵ ଵ୍ଯତିକ୍ରମ୍ଯ ଶନୈଃଶନୈଃ
ସେମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ନଦୀ ଦେଖି ଦେଖି ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଗୁପ୍ତକ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମହୀସାଗରସଂଗମମ୍
ସେମାନେ ଗୁପ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ଓ ମାଟି-ସମୁଦ୍ର ମିଳନ ସ୍ଥଳ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ।
ତତୋ ମାର୍ଗସ୍ଯ ଶୂନ୍ଯତ୍ଵାତ୍ତୃଟ୍କ୍ଷୁଧାପୀଡିତୌ ଭୃଶମ୍
ତାପରେ, ପଥ ଶୂନ୍ୟ ଥିବାରୁ ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ତିରିଷ୍ଣା ଓ ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ।
ସିଦ୍ଧନାଥଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସଂପ୍ରଯାତୌ ସୁଧୈର୍ଯତଃ
ସିଦ୍ଧନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେମାନେ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସହସା ପତିତୌ ଭୂମୌ ସ୍ଥୂଣପାଦୌ ଵିମୂର୍ଛିତୌ 1.2.48.
ହଠାତ୍ ସେମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ପାଦ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଅଚେତନ ହେଲେ।
କିଂଚିଦ୍ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଧୈର୍ଯାଚ୍ଚ ସଖେ କିଂ ନ ଶ୍ରୁତଂ ତ୍ଵଯା
କିଛି ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଆସିଲାପରେ, ସେ କହିଲେ—'ବନ୍ଧୁ, ତୁମେ ଏହା ଶୁଣିନାହା?'
ତଥାତଥା ଭଵେଦ୍ଦାନୈର୍ଦୀନଃ ସୋମେଶ୍ଵରୋ ହରଃ
ଏଭଳି ଦାନ ଦେଇ, ସୋମେଶ୍ୱର ହର ଦୟାଳୁ ହୁଅନ୍ତି।
ଲୁଂଠମାନୋ ଜଗାମୈଵ ପ୍ରାଲେଯଃ କିଂଚିଦଂତରେ
ଲୁଟିବା ସମୟରେ, ପ୍ରାଲେୟ କିଛି ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଖେ ଵାଣୀ ଚାଭଵତ୍ତତ୍ର ପୁଷ୍ପଵର୍ଷପୁରଃସରା ଉତ୍ଥିତଂ ସାଗରତଟେ ଲିଂଗଂ ତିଷ୍ଠାତ୍ର ସୁଵ୍ରତ
ସେଠାରେ ଆକାଶରୁ ଫୁଲ ବର୍ଷା ସହିତ ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା—'ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ଲିଙ୍ଗ ଉଠିଛି, ଓ ଶୁଭବ୍ରତ, ଏଠି ରୁହ।'
ପ୍ରଭାସାଯ ପ୍ରଯାତଵ୍ଯଂ ଯଦାଽଽ ମୃତ୍ଯୋର୍ମଯା ସ୍ଫୁଟମ୍
ମୋ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେବାବେଳେ, କେହି କହିଥିଲେ—'ପ୍ରଭାସକୁ ଯିବା ଦରକାର।'
ଅପଶ୍ଯଦୁତ୍ଥିତଂ ଲିଂଗଂ ସ ଚୈଵଂ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ
ସେ ଉଠିଥିବା ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଏହିପରି ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ତନୂ ତତୋ ଯାତୌ ପ୍ରଭାସଂ ଶିଵସଦ୍ମ ଚ
ସେମାନେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ପ୍ରଭାସ ଓ ଶିବଙ୍କ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଊର୍ଜଯଂତଃ ପ୍ରତୀଚ୍ଯାଂ ଚ ପ୍ରାଲେଯସ୍ଯେଶ୍ଵରୋଽପରଃ
ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ପୂଜା କରି, ସେଠି ପ୍ରାଲେୟଙ୍କ ଅନ୍ୟ ଏକ ମହାପ୍ରଭୁ ଅଛନ୍ତି।
ସୋମନାଥଦ୍ଵଯଂ ପଶ୍ଯେଜ୍ଜନ୍ମପାପାତ୍ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ 1.2.48.
ଯିଏ ଦୁଇଟି ସୋମନାଥ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେ ଜନ୍ମର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭନ୍ତି।