କାମଗଵ୍ଯ ଇମା ଦେଵ୍ଯଶ୍ଚିନ୍ତାମଣିନିଭାସ୍ତଥା
ଏହି ଦେବୀମାନେ ଇଚ୍ଛିତ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଚିନ୍ତାମଣି ପରି ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି ।
ତଥାତ୍ର ଭୂତମାତାସ୍ତି ହରସିଦ୍ଧେସ୍ତୁ ଦକ୍ଷିଣେ
ଏଠାରେ ହରସିଦ୍ଧି ସ୍ଥାନର ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଭୂତମାତା ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି ।
ପୂର୍ଵଂ କିଲ ଗୁହୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ପୁଣ୍ଯେ ସାରସ୍ଵତେ ତଟେ
ପୂର୍ବରୁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଗୁହା, ପବିତ୍ର ସାରସ୍ୱତୀ ନଦୀର ତଟରେ,
ସ ଚ ସର୍ଵାଣି ଭୂତାନି ମର୍ଯାଦାଯାମଧାରଯତ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଭୂତପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନିୟମ ମଧ୍ୟରେ ରଖିଥିଲେ ।
ଯଦମଂତ୍ରହୁତଂ କିଂଚିଦ୍ଵେଦବାହ୍ଯଂ ଚ ଯତ୍କୃତମ୍
ଯେଉଁ କିଛି ମନ୍ତ୍ର ବିନା ଅର୍ପିତ ହୁଏ କିମ୍ବା ବେଦ ବାହାରେ କିଛି କାମ କରାଯାଏ,
ତତସ୍ତ୍ଵନେନ ଭୋଗେନ ତାନି ନଂଦଂତି କୃତ୍ସ୍ନଶଃ
ଏହି ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବନ୍ତି ।
ପୁଣ୍ଯଂ ତାନ୍ଯେଵ ଭୂତାନି ଗ୍ରସଂତ୍ଯାକ୍ରମ୍ଯ ଦେଵତାଃ
ଦେବତାମାନେ କେବଳ ପୁଣ୍ୟବାନ ଜୀବମାନଙ୍କୁ ଜୟ କରି ସେମାନେ ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ସ ଵୈ ତଦାକର୍ଣ୍ଯ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଗୁହଃ କାଲ ଇଵାଭଵତ୍ 1.2.47.
ଏହା ଶୁଣି ଗୁହା କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ସମୟ ପରି ଭୟଙ୍କର ହେଲେ।
ଜ୍ଵାଲାମାଲା ସୁଦୁର୍ଦର୍ଶା ନାରୀ ଦ୍ଵାଦଶଲୋଚନା ଶୀଘ୍ରମାଦିଶ ମାଂ କୃତ୍ଯେ କିଂ କରୋମି ତଵେପ୍ସିତମ୍
ଅଗ୍ନିର ମାଳା ପରିଧାନ କରିଥିବା, ଦ୍ୱାଦଶ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଭୟଙ୍କର ନାରୀ ତୁରନ୍ତ କହିଲେ: 'ମୋତେ ନିଜ କାମରେ ଆଦେଶ ଦିଅ—ତୁମେ କଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ?'
ମନୁଷ୍ଯଦତ୍ତଂ ସକଲଂ ଭୁଜ୍ଯତେ ସ୍ଵେଚ୍ଛଯାଧମୈଃ
ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯାହା ଦେଇଥାନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଏହାକୁ ଇଚ୍ଛାମତେ ଭୋଗ କରନ୍ତି।
ଏତାସ୍ତ୍ଵାନୁଵ୍ରଜିଷ୍ଯଂତି ଦେଵ୍ଯଃ କୋଟିଶତଂ ଶୁଭେ
ଏହି ଦେବୀମାନେ, କୋଟିଶତ ଗଣନାରେ, ଶୁଭେ, ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରିବେ।
ମଯୂରଂ ସମୁପାସ୍ଥାଯ ଗୁହଶକ୍ତିଃ ସମାଗତା
ମୟୂର ଉପରେ ବସି, ଗୁହାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏକତ୍ରିତ ହେଲା।
ଜଘାନ ଚ ସମାସାଦ୍ଯ ଦେଵୀ ନାନାଵିଧାଯୁଧୈଃ
ଦେବୀ ନିକଟକୁ ଆସି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ପ୍ରସାଦଯଂତି ତାଂ ଦେଵୀଂ ନାନାଵେଷୈଃ ସୁଦୀନଵତ୍
ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିବାକୁ, ନାନା ରୂପ ଧରି, ଦୁଃଖରେ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ନୃତ୍ଯଂତି ଦେଵି ପଦ୍ମାକ୍ଷି ପ୍ରସୀଦେତି ପୁନଃପୁନଃ
ସେମାନେ ନୃତ୍ୟ କରି, ପୁନଃପୁନଃ କହିଲେ: 'ପଦ୍ମାକ୍ଷି ଦେବୀ, ଦୟା କର।'
ତାଂ ତେ ପ୍ରୋଚୁସ୍ତ୍ରାହି ନସ୍ତ୍ଵଂ ଭୂତମାତା ଭଵେଶ୍ଵରି
ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଭୂତମାତା, ଭବେଶ୍ୱରୀ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।'
ଯେ ଚୈଵଂ ତ୍ଵାଂ ତୋଷଯନ୍ତି ତେଷାଂ ଦେହି ଵରାନ୍ସଦା ।। 1.2.47.
ଯେମାନେ ଏପରି ଭାବେ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେମାନେକୁ ସଦା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ।
ଅରିଷ୍ଟାଭରଣୈଃ ପୁଷ୍ପୈର୍ଦଧିଭକ୍ତୈଶ୍ଚ ପୂଜନୈଃ
ଅରିଷ୍ଟ ଭୂଷଣ, ଫୁଲ, ଦହିଭାତ ଓ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା।
ଏଵଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵରଂ ଦେଵୀ ମୁମୁଦେ ଭୂତସଂଵୃତା
ଏପରି ଭାବେ ଦେବୀ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଭୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଯ ଏନାଂ ପ୍ରଣମେନ୍ମର୍ତ୍ଯଃ ସର୍ଵାରିଷ୍ଟୈର୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ
ଯେ ମାନବ ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଅପଶକୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ।
ଏଵଂ ପ୍ରଭାଵାଃ ପରିକୀର୍ତିତା ମଯା ସମାସତସ୍ତୀର୍ଥଵରେଽତ୍ର ଦେଵ୍ଯଃ
ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତିର ବିବରଣୀକୁ ମୁଁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ କହିଛି।
ଶୃଣ୍ଵନ୍ଯାଂ କୀର୍ତ ଯିଷ୍ଯାମି ପାପମୋକ୍ଷମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯେ କେହି ଏହାକୁ ଶୁଣିବେ, ମୁଁ ଯେପରି କୀର୍ତି କରିବି, ସେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ।
ପୁରା ତ୍ରେତାଯୁଗେ ପାର୍ଥ ଚୌଡଦେଶସମୁଦ୍ଭଵୌ
ପୂର୍ବେ, ତ୍ରେତାଯୁଗରେ, ହେ ପାର୍ଥ, ଚଉଡ ଦେଶରେ ଦୁଇଜଣ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ତାଵେକଦା ପୁରାଣାର୍ଥେ ଶ୍ଲୋକମେକମପଶ୍ଯତାମ୍
ଏକଦା, ସେ ଦୁଇଜଣ ପୁରାଣର ଅର୍ଥ ସଂପର୍କରେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଭାସାଦ୍ଯାନି ତୀର୍ଥାନି ପୁଲସ୍ତ୍ଯାଯାହ ପଦ୍ମଭୂଃ । ନ ଯୈସ୍ତତ୍ରାପ୍ଲୁତଂ ଚୈଵ କିଂ ତୈସ୍ତୀର୍ଥମୁପାସିତମ୍
ପଦ୍ମଭୂ ମହାପ୍ରଭୁ ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଭାସ ଆଦି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ବିଷୟରେ କହିଲେ—ଯଦି କେହି ସେଠାରେ ସ୍ନାନ କରିନାହାନ୍ତି, ତେବେ ସେଠି ପୂଜା କଲେ କଣ ଉପକାର ହେବ?
ଇତି ଶ୍ଲୋକଂ ପଠିତ୍ଵା ତୌ ପୁନଃପୁନରଭିଷ୍ଟୁତମ୍
ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢିବା ପରେ, ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଶଂସା ପାଇଲେ।
ତୌ ଵନାନି ନଦୀଶ୍ଚୈଵ ଵ୍ଯତିକ୍ରମ୍ଯ ଶନୈଃଶନୈଃ
ସେମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ନଦୀ ଦେଖି ଦେଖି ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଗୁପ୍ତକ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ମହୀସାଗରସଂଗମମ୍
ସେମାନେ ଗୁପ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରର ମହିମା ଓ ମାଟି-ସମୁଦ୍ର ମିଳନ ସ୍ଥଳ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଲେ।
ତତୋ ମାର୍ଗସ୍ଯ ଶୂନ୍ଯତ୍ଵାତ୍ତୃଟ୍କ୍ଷୁଧାପୀଡିତୌ ଭୃଶମ୍
ତାପରେ, ପଥ ଶୂନ୍ୟ ଥିବାରୁ ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ତିରିଷ୍ଣା ଓ ଭୋକରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ।
ସିଦ୍ଧନାଥଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସଂପ୍ରଯାତୌ ସୁଧୈର୍ଯତଃ
ସିଦ୍ଧନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ସେମାନେ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ଆଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।