ଯସ୍ମାଜ୍ଜାଲିକଵଜ୍ଜାଲଂ ଲୋକେଭ୍ଯୋଽହଂ କ୍ଷିପାମି ଚ ୪୬.
ମୁଁ ଜାଳିକ ପରି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜାଳ ପସାରିଦେଉଛି।
ସୋଽହଂ ତୈର୍ବହୁଭିଶ୍ଚୀର୍ଣୈଃ ପାତକୈରଂତ ଆଗତେ ୪୬.
ଏଭଳି ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ପାପ କରି, ମୁଁ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ଯମଦୁତୈସ୍ତତଃ କୃଷ୍ଟଃ ସ୍ମାର୍ଯମାମଃ ସ୍ଵଚେଷ୍ଟିତମ୍ ୪୬.
ଯମର ଦୂତମାନେ ମୋତେ ଟାଣିନେଲେ, ତେବେ ସେମାନେ ମୋର କର୍ମଗୁଡ଼ିକୁ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରାଇଲେ।
ଆତ୍ମାନଂ ବହୁଧା ନିଂଦଞ୍ଛାଶ୍ଵତୀର୍ନ୍ଯଵସଂ ସମାଃ ୪୬.
ମୁଁ ନିଜକୁ ବହୁ ଭାବରେ ଦୁଷ୍ଟ କହି, ନଦୀ କୂଳରେ ଘାସ ଚେବା କରି ବର୍ଷରେ ବର୍ଷ କାଟିଲି।
ସା ଚେନ୍ମୁହୂର୍ତମାତ୍ରଂ ସ୍ଯାଦପି ଧନ୍ଯସ୍ତତଃ ପୁମାନ୍ ୪୬.
ଯଦି କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କେହି ଧନ୍ୟ ହୁଏ, ସେ ଲୋକ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ।
ଯସ୍ଯାଂ ମୁହୂର୍ତମାତ୍ରେଣ ଯୁଗୈରପି ନ ନଶ୍ଯତି ୪୬.
କାରଣ, ଏହି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଯାହା ଯୁଗ ଯୁଗ ଧରି ନଷ୍ଟ ହୁଏନି, ସେ ଅବିକଳ ରହିଯାଏ।
ତୈଃ ସହାହଂ ପ୍ରମୁକ୍ତଶ୍ଚ କଥଂଚିଦଵପୀଡିତଃ ୪୬.
ସେମାନଙ୍କ ସହିତ କିପରି ମୁଁ ଛୁଟିଲି, ତଥାପି ଦୁଃଖ ଓ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପଡ଼ିଲି।
କୀଟୋହମଭଵଂ ପଶ୍ଚାତ୍ତୀରେ ସାରସ୍ଵତେ ଶୁଭେ ୪୬.
ପରେ ମୁଁ ପବିତ୍ର ସାରସ୍ୱତୀ ନଦୀ କୂଳରେ ଏକ କୀଟ ହେଲି।
ଆଗଚ୍ଛତୋ ରଥସ୍ଯାସ୍ଯ ଶବ୍ଦମଶ୍ରୌଷମୁନ୍ନତମ୍ ୪୬.
ଏହି ରଥଟି ଆସୁଥିବା ବେଳେ, ମୁଁ ତାହାର ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲି।
ମାର୍ଗମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ଦୂରେଣ ପ୍ରପଲାଯନମାଚରମ୍ ୪୬.
ମୁଁ ରାସ୍ତା ଛାଡ଼ି, ଦୂରକୁ ପଳାଇଗଲି, ଏଭଳି ପଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲି।
ସ ମାମପଶ୍ଯତ୍ତ୍ରସ୍ତଂ ଚ କୃପଯା ସଂଯୁତୋ ମୁନିଃ ୪୬.
ମୁଁ ଭୟଭୀତ ଥିବାବେଳେ, ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ମୁନି ମୋତେ ଦେଖିଲେ।
ଵିପ୍ରଜନ୍ମନି ତସ୍ଯୈଵ ପ୍ରଭାଵାଦ୍ଵ୍ଯାସସଂଗମଃ ୪୬.
ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନ୍ମରେ ମୋର ବ୍ୟାସଙ୍କ ସହିତ ସାକ୍ଷାତ୍କାର ହେଲା।
କିମେଵଂ ନଶ୍ଯସେ କୀଟ କସ୍ମାନ୍ମୃତ୍ଯୋର୍ବିଭେଷି ଚ ୪୬.
ହେ କୀଟ, କାହିଁକି ଏଭଳି ନଷ୍ଟ ହେଉଛୁ? କାହିଁକି ମୃତ୍ୟୁକୁ ଡରୁଛୁ?
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ମତିମାନ୍ପୂର୍ଵପୁଣ୍ଯାଦ୍ଵ୍ଯାସଂ ତଦୋଚିଵାନ୍ ୪୬.
ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ଓ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲି।
ଏତଦେଵ ଭଯଂ ମାନ୍ଯ ଗଚ୍ଛେଯମଧମାଂ ଗତିମ୍ ୪୬.
ମୋର ଏକମାତ୍ର ଭୟ ଏହି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଅଧମ ଦଶାକୁ ପହଞ୍ଚିଯିବି।
ତାସୁ ଗର୍ଭାଦିକକ୍ଲେଶଭୀତସ୍ତ୍ରସ୍ତୋଽସ୍ମି ନାନ୍ଯଥା॥ ୪୬.
ସେ ସମସ୍ତ ଗର୍ଭ ଓ ଦୁଃଖରେ, ଜନ୍ମ ଆଦି ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ମୁଁ ଅନ୍ୟ କାରଣରୁ ନୁହେଁ, ଏହି ଭୟରେ ଅଛି।
ମା ଭଯଂ କୁରୁ ସର୍ଵାଭ୍ଯୋ ଯୋନିଭ୍ଯଶ୍ଚ ଚିରାଦିଵ ୪୬.
ତୁମେ କେବେ ବି କୌଣସି ଯୋନିକୁ ଭୟ କରନି, ଏଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସଦା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋହଂ କାଲିଯେନ ତଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍ ୪୬.
କାଳିୟଙ୍କ ଏହିପରି କଥା କହିବା ପରେ, ମୁଁ ସେ ଜଗତ୍ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲି।
ତତଃ କାକଶ୍ରୃଗାଲାଦିଯୋନିଷ୍ଵସ୍ମି ଯଦାଽଭଵମ୍ ୪୬.
ତାପରେ, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ କାଉ, ଶିଆଳ ଓ ଏମିତି ଅନ୍ୟ ପଶୁମାନଙ୍କ ଯୋନିରେ ଜନ୍ମ ନେଲି,
ତତୋ ବହୁଵିଧା ଯୋନୀଃ ପରିକ୍ରମ୍ଯାସ୍ମି କର୍ଷିତଃ ୪୬.
ତାପରେ, ବହୁ ପ୍ରକାର ଯୋନି ମଧ୍ୟରେ ଘୁରି ଘୁରି, ମୁଁ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଲି।
ତତୋ ଜନ୍ମପ୍ରଭୃତ୍ଯସ୍ମି ପିତୃଭ୍ଯାଂ ପରିଵର୍ଜିତଃ ୪୬.
ମୋ ଜନ୍ମ ହେବା ସମୟରୁ ମୁଁ ମାତାବାପାଙ୍କୁ ହରାଇଥିଲି।
ତତୋ ମାଂ ପଂଚମେ ଵର୍ଷେ ଵ୍ଯାସ ଆଗତ୍ଯ ଜପ୍ତଵାନ୍ ୪୬.
ପଞ୍ଚମ ବର୍ଷରେ ବ୍ୟାସଦେବ ଆସି ମୋ ପାଖରେ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ।
ଅନଧୀତାନି ଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଵେଦାନ୍ଧର୍ମାଂଶ୍ଚ କୃତ୍ସ୍ନଶଃ ତତ୍ର ତ୍ଵଂ ନଂଦଭଦ୍ରଂ ଚ ଆଶ୍ଵାସଯମହାମତିମ୍॥ ୪୬.
ସେତେବେଳେ ଶାସ୍ତ୍ର, ବେଦ ଓ ଧର୍ମ ମୁଁ ପଢ଼ିନଥିଲି; ତୁମେ ଏବଂ ନନ୍ଦଭଦ୍ର ଏଠି ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ତ୍ଯତ୍କ୍ଵା ବହୂଦକେ ପ୍ରାଣାନସ୍ଥିକ୍ଷେପଂ ମହୀଜଲେ ୪୬.
ତାପରେ ବହୁଦକରେ ମୁଁ ମୋ ପ୍ରାଣ ଓ ହାଡ଼ ମହାଜଳରେ ଛାଡ଼ିଦେଲି।
ଗମିଷ୍ଯସି ତତୋ ମୋକ୍ଷମିତି ମାଂ ଵ୍ଯାସ ଉକ୍ତଵାନ୍ ୪୬.
ତାପରେ ବ୍ୟାସଦେବ କହିଲେ, 'ତୁମେ ମୋକ୍ଷ ପାଇବ।'
ଇତି ତେ କଥିତଂ ସର୍ଵମାତ୍ମନଶ୍ଚରିତଂ ମଯା ୪୬.
ଏଭଳି ମୁଁ ମୋ ଜୀବନର ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି।
ଅହୋ ମହାଦ୍ଭୁତଂ ତୁଭ୍ଯଂ ଚରିତଂ ଯେନ ମେ ହୃଦି ୪୬.
ହାଁ, ତୁମର ଚରିତ୍ର ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ଯାହା ଦେଖି ମୋ ହୃଦୟ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଉଛି।
କିଂ ତୁ ତ୍ଵଯୋକ୍ତଧର୍ମସ୍ଯ କର୍ତୁକାମୋସ୍ମି ନିଷ୍କୃତିମ୍ ୪୬.
କିନ୍ତୁ ତୁମେ କହିଥିବା ଧର୍ମ ପାଇଁ ମୁଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।
ଅତ୍ର ତୀର୍ଥେ ଚ ସପ୍ତାହଂ ନିରାହାରସ୍ତ୍ଵହଂ ସ୍ଥିତଃ ୪୬.
ଏଠି ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ମୁଁ ସାତିଦିନ ଅନାହାରେ ରହିଥିଲି।
ତତୋ ବର୍କରିକାତୀର୍ଥେ ଦଗ୍ଧଵ୍ଯୋହଂ ତ୍ଵଯା ତଟେ ୪୬.
ତାପରେ ବର୍କରିକା ତୀରେ ତୁମେ ମୋତେ ତଟରେ ଦାହ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।