ଯଦେଷ ରୋଦଃକୁହରପରିଣାହାଧିକୋଦ୍ଯମଃ
ଏହି ଚେଷ୍ଟା, ଏହି ବିଶ୍ୱର ଗୁହାର ଆକାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି।
ତଦସ୍ଯ ତେଜସାଂ ରାଶେର୍ନାହଂ ନାରାଯଣୋଽଥଵା
ଏହି ତେଜସ୍ୱୀ ରାଶିରେ, ମୁଁ ନା ନାରାୟଣ, ନା ଅନ୍ୟ କୌଣସି।
ଇତୋ ନୋତ୍ପତିତୁଂ ଶକ୍ତିରସ୍ତି ମେ ତନ୍ନିଵର୍ତ୍ତଯେ
ଏଠାରୁ ଉଠିବାକୁ ମୋରେ ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ତାହାକୁ ରୋକିପାରିବି ନାହିଁ।
ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ ତଂ କସ୍ତ୍ଵଂ କୁତୋ ଵା ପ୍ରାପ୍ତଵାନିତି
ସେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କିଏ, କେଉଁଠୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?'
କେତକଚ୍ଛଦ ଏଵାସଂ ସଚୈତନ୍ଯଃ ଶିଵାଜ୍ଞଯା
ମୁଁ ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଚେତନାସହିତ କେତକୀ ପତ୍ର ଥିଲି।
ଭୂଲୋକ ଇଚ୍ଛଯା ଵସ୍ତୁଂ ତତଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତଵାନହମ୍
ପୃଥିବୀରେ ବସିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଏବେ ମୁଁ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ଇତ୍ଥଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କେତକୀବର୍ହଵାଚଂ ଲବ୍ଧ୍ଵାଶ୍ଵାସଂ ତଂ କିଲାଂଭୋଜଭୂତିଃ 1.3.2.12.
କେତକୀ ପତ୍ରର କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମଯୋନି ଆଶ୍ୱାସ ପାଇଲେ।
ଈଦୃଶ୍ଯଃ ପରିତୋ ଲଗ୍ନା ଯସ୍ମିନ୍ବ୍ରହ୍ମାଂଡକୋଟଯଃ
ଏହାର ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଲାଗି ରହିଛି।
ଚତୁର୍ଯୁଗାଯୁତୈର୍ଯାତଂ ତତୋ ନିପତତୋ ମମ
ଚାରି ହଜାର ଯୁଗ ଅତିକ୍ରମ କରି, ତାପରେ ମୁଁ ତଳକୁ ପଡିଲି।
ଇତି ବ୍ରୁଵାଣମେନଂ ଚ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସରୋଜଭୂଃ
ଏଭଳି କହୁଥିବା ବେଳେ, ପଦ୍ମଯୋନି ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ବ୍ରହ୍ମଣା ହି ମଯା ସ୍ପର୍ଦ୍ଧା ଵିଷ୍ଣୁନା ସହ ନିର୍ମିତା
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ— 'ମୋ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା ହୋଇଥିଲା।'
ଦ୍ଵାଭ୍ଯାମପୀଦମାଵାଭ୍ଯାଂ ଵିସ୍ମୃତଂ ଶିଵଵୈଭଵମ୍
ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ମିଶି, ଶିବଙ୍କ ମହିମାକୁ ଭୁଲିଯାଇଛୁ।
ହ୍ରେପଣୀ ସଂକଥା ତାଵଦାସ୍ତାମଦ୍ଯାପ୍ଯହଂ ଯତଃ
ସେ ଲଜ୍ଜାଜନକ କଥାକୁ ଏଠାରେ ଛାଡିଦିଅ, କାରଣ ମୁଁ ଏଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି—
ସଖ୍ଯଂ ସାପ୍ତପଦୀନଂ ହି କଥ୍ଯତେ ତଦ୍ଭଵାନ୍ମଯି
ସାତ ପଦ ଚାଲିଲେ ମିତ୍ରତା ହୁଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ତୁମେ ମୋତେ ଏଭଳି ଭାବିବା।
ଅସଂସ୍ତୁତଧିଯଂ ହିତ୍ଵା କର୍ତୁମର୍ହସ୍ଯନୁଗ୍ରହମ୍
ଯେମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେଠାରୁ ଦୂରେ ରହି, ତୁମେ ମୋତେ କୃପା କରିବା ଉଚିତ।
ହଂସକୋଲାକୃତୀ ଦଧ୍ଵୋ ମିଥଃ ସାମ୍ଯଂ ଵ୍ଯପୋହିତୁମ୍ 1.3.2.13.
ହଂସ ଓ ବରାହ ରୂପ ଧରି, ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ଆପଣାଙ୍କର ସମତାକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲୁ।
ନ ଜାନେ ମମ ଚାସ୍ଯାଗ୍ରଂ ଦିଦୃକ୍ଷୋରୀଦୃକ୍ଷୀ ଦଶା
ମୁଁ ଏପରି ଆକାଂକ୍ଷାର ଅବସ୍ଥାକୁ ଜାଣେନି, ଯେଉଁଠାରେ ଶେଷ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।
ଜାତଶ୍ରମୋଽସ୍ମି ନିତରାଂ ଵିଯୁଜ୍ଯ ଇଵ ଚାସୁଭିଃ
ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କ୍ଳାନ୍ତ, ମନେ ହେଉଛି ଜଣେ ଜୀବନ ଛାଡିଦେଇଛି।
ତନ୍ମେ କୁରୁଷ୍ଵ ମିତ୍ରସ୍ଯ ସଫଲାଂ ଯାଚନାମିମାମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ମୋର ଏହି ମିତ୍ରତାର ଅନୁରୋଧକୁ ସଫଳ କର।
ତତ୍ତ୍ଵଯା କରଣୀଯୈଵଂ ପ୍ରାର୍ଥନୈଷା କୃତାଂଜଲିଃ
ଏହି ଅନୁରୋଧ ହାତ ଜୋଡି କରୁଛି, ଏହା ତୁମେ କରିବା ଦରକାର।
ଯଦ୍ଵା ନ ପଶ୍ଯତି ତଦାପ୍ଯସ୍ମି ସାମ୍ଯମୁପେଯିଵାନ୍
ଯେତେବେଳେ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେତେବେଳେ ସେ ମୋ ସହ ସମତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ।
ତ୍ଵଯୈଵ ପରିହାର୍ଯତ୍ଵମିଦାନୀଂ ସମୁପାଗତମ୍
ଏବେ ଏହି ଦୂରେଇ ରଖିବାର ଦାୟିତ୍ୱ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୋରେ ଆସିଛି।
ଗିରମେକାମିମାମଗ୍ରେ ଚକ୍ରପାଣେରୁଦୀରଯ
ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏହି ଏକ ଉକ୍ତି କହ।
ଅତ୍ଯୁଚ୍ଚଂ ଦୃଷ୍ଟଵାନଗ୍ରମତ୍ର ସାକ୍ଷ୍ଯେ ସ୍ଥିତୋଽସ୍ମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଛି; ଏଠି ମୁଁ ସାକ୍ଷୀ ହୋଇ ଦାଉଁଛି।
ସଂଭାଵିତୋଯଂ ସୁତରାଂ ପିତ୍ରେଵ ହି ପିତାମହଃ
ଏହିଜଣେ ବଡ଼ ସମ୍ମାନିତ, ଯେପରି ଜଣେ ପିତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପିତାମହ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ମମ ସାହାଯ୍ଯଂ ସୁମହତ୍କ୍ରିଯତାଂ ତ୍ଵଯା ।। 1.3.2.13.
ଏହିପରି କହି, ମୋର ବଡ଼ ସହଯୋଗ ତୁମେ କର।
ତେଜଃସ୍ତଂଭାଭ୍ଯର୍ଣଭାଜେ ତଥୈଵ ପ୍ରାହାଶେଷଂ ଵିଷ୍ଣଵେ ବ୍ରହ୍ମଵାକ୍ଯମ୍
ତେଜ ଓ ଶିଖରରେ ବସିଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ଅବଶିଷ୍ଟ କଥା କହିଲେ।
ନାଗ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟମନେନେତି ନିଶ୍ଚିକାଯ ଵିଵେକଵାନ୍
ସେ ବୁଝିଲେ ଯେ, ସେ ଶିଖର ଦେଖିନଥିଲେ।
ଅନୁଗ୍ରହୀତୁଂ ମାଂ ମୁଗ୍ଧଂ ହଂତୁଂ ଚାସ୍ଯ ଵିଧେର୍ମଦମ୍
ମୋର ଅଜ୍ଞତାରେ ମୋତେ କୃପା କରିବା ପାଇଁ ଏବଂ ଏହି ଭାଗ୍ୟର ଅହଂକାର ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ।
ମୂଲସଂଦର୍ଶନାଶକ୍ତ୍ଯା ତେଜଃସ୍ତଂମ୍ଭସ୍ଯ ମେ ମଦଃ
ମୂଳ ଦେଖିପାରିବାର ଅସମର୍ଥତା ଦ୍ୱାରା, ମୋର ତେଜର ଅହଂକାର ଦମିତ ହେଲା।