ଆକାଶେ ଦଦୃଶେ ନାତିଦୂରେ କିମପି ନିର୍ମଲମ୍
ଆକାଶରେ, ଅତି ଦୂର ନୁହେଁ, ସେ କିଛି ସ୍ୱଚ୍ଛ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଦେଖିଲେ।
ଯଦ୍ଵା ମୃଣାଲଂ ତତ୍ସିଂଧୌ ଵିଯତ୍ଯସ୍ଯାଂ କୁତସ୍ତୁ ସଃ
ଏହା ସାଗରରେ ଏକ ପଦ୍ମ ଡ଼ଣ୍ଡ କି, ନା ଆକାଶରେ? ଏହା କିପରି ଥିବା ସମ୍ଭବ?
ଅବୋଧି କେତକୀବର୍ହମିତି ରାଜୀଵଜନ୍ମନା
ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସେ ବୁଝିଲେ ଏହା କେତକୀ ପତ୍ର।
ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭୋ ଵିମଲମଗୃହ୍ଣାତ୍କେତକଚ୍ଛଦମ୍
ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ସ୍ୱଚ୍ଛ କେତକୀ ପତ୍ରକୁ ନେଲେ।
ଵର୍ଷାଣାଂ ଶତସାହସ୍ରମୁତ୍ପତ୍ଯୈଵଂ ଵିହାଯସା
ଶତ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ସେ ଏଭଳି ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିଲେ।
ଅଚିଂତଯତ୍ପଦ୍ମସୂତିରତ୍ଯଂତଂ ଵିହତାଶଯଃ
ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଅନିର୍ଵ୍ଯୂଢପ୍ରତିଜ୍ଞାଵାନ୍ନୀଚତାମପି ସଂଶ୍ରିତଃ 1.3.2.12.
ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ ହୋଇନଥିବାରୁ, ସେ ନିଜକୁ ନିମ୍ନତାରେ ଆଶ୍ରୟ କଲେ।
ଅହମେତତ୍ପରୀକ୍ଷାଯାଂ କ୍ଵ ପରିଚ୍ଛିନ୍ନ ପୌରୁଷଃ ପ୍ରଧ୍ଵଂସଂତ ଇଵାଂଗାନି ପତାମୀଵାହମପ୍ଯଧଃ
ଏହି ପରୀକ୍ଷାରେ, ମୋର ସୀମିତ ଶକ୍ତି କେଉଁଠି? ମୋ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତଳକୁ ପଡ଼ୁଛି।
କିଂ ଵାନ୍ଯଦ୍ବହୁନୋକ୍ତେନ ସହ ନିଶ୍ଵାସଵାଯୁଭିଃ
ଏହି ନିଶ୍ୱାସ ସହିତ, ଅଧିକ କଥା କହିବାର କଣ ଆବଶ୍ୟକତା?
ଅହଂକାରମଦଗ୍ରଂଥିରଯଂ ତ୍ରୁଟତୁ ଚିତ୍ତତଃ
ମୋ ମନରୁ ଏହି ଅହଂକାର ଏବଂ ଗର୍ବର ଗଠିଉଁଟି ଭଙ୍ଗିଯାଉ।
ଯଦେଷ ରୋଦଃକୁହରପରିଣାହାଧିକୋଦ୍ଯମଃ
ଏହି ଚେଷ୍ଟା, ଏହି ବିଶ୍ୱର ଗୁହାର ଆକାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି।
ତଦସ୍ଯ ତେଜସାଂ ରାଶେର୍ନାହଂ ନାରାଯଣୋଽଥଵା
ଏହି ତେଜସ୍ୱୀ ରାଶିରେ, ମୁଁ ନା ନାରାୟଣ, ନା ଅନ୍ୟ କୌଣସି।
ଇତୋ ନୋତ୍ପତିତୁଂ ଶକ୍ତିରସ୍ତି ମେ ତନ୍ନିଵର୍ତ୍ତଯେ
ଏଠାରୁ ଉଠିବାକୁ ମୋରେ ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ତାହାକୁ ରୋକିପାରିବି ନାହିଁ।
ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ ତଂ କସ୍ତ୍ଵଂ କୁତୋ ଵା ପ୍ରାପ୍ତଵାନିତି
ସେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କିଏ, କେଉଁଠୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?'
କେତକଚ୍ଛଦ ଏଵାସଂ ସଚୈତନ୍ଯଃ ଶିଵାଜ୍ଞଯା
ମୁଁ ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଚେତନାସହିତ କେତକୀ ପତ୍ର ଥିଲି।
ଭୂଲୋକ ଇଚ୍ଛଯା ଵସ୍ତୁଂ ତତଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତଵାନହମ୍
ପୃଥିବୀରେ ବସିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଏବେ ମୁଁ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ଇତ୍ଥଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କେତକୀବର୍ହଵାଚଂ ଲବ୍ଧ୍ଵାଶ୍ଵାସଂ ତଂ କିଲାଂଭୋଜଭୂତିଃ 1.3.2.12.
କେତକୀ ପତ୍ରର କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମଯୋନି ଆଶ୍ୱାସ ପାଇଲେ।
ଈଦୃଶ୍ଯଃ ପରିତୋ ଲଗ୍ନା ଯସ୍ମିନ୍ବ୍ରହ୍ମାଂଡକୋଟଯଃ
ଏହାର ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଲାଗି ରହିଛି।
ଚତୁର୍ଯୁଗାଯୁତୈର୍ଯାତଂ ତତୋ ନିପତତୋ ମମ
ଚାରି ହଜାର ଯୁଗ ଅତିକ୍ରମ କରି, ତାପରେ ମୁଁ ତଳକୁ ପଡିଲି।
ଇତି ବ୍ରୁଵାଣମେନଂ ଚ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସରୋଜଭୂଃ
ଏଭଳି କହୁଥିବା ବେଳେ, ପଦ୍ମଯୋନି ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ବ୍ରହ୍ମଣା ହି ମଯା ସ୍ପର୍ଦ୍ଧା ଵିଷ୍ଣୁନା ସହ ନିର୍ମିତା
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ— 'ମୋ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା ହୋଇଥିଲା।'
ଦ୍ଵାଭ୍ଯାମପୀଦମାଵାଭ୍ଯାଂ ଵିସ୍ମୃତଂ ଶିଵଵୈଭଵମ୍
ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ମିଶି, ଶିବଙ୍କ ମହିମାକୁ ଭୁଲିଯାଇଛୁ।
ହ୍ରେପଣୀ ସଂକଥା ତାଵଦାସ୍ତାମଦ୍ଯାପ୍ଯହଂ ଯତଃ
ସେ ଲଜ୍ଜାଜନକ କଥାକୁ ଏଠାରେ ଛାଡିଦିଅ, କାରଣ ମୁଁ ଏଉଁ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛି—
ସଖ୍ଯଂ ସାପ୍ତପଦୀନଂ ହି କଥ୍ଯତେ ତଦ୍ଭଵାନ୍ମଯି
ସାତ ପଦ ଚାଲିଲେ ମିତ୍ରତା ହୁଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ତୁମେ ମୋତେ ଏଭଳି ଭାବିବା।
ଅସଂସ୍ତୁତଧିଯଂ ହିତ୍ଵା କର୍ତୁମର୍ହସ୍ଯନୁଗ୍ରହମ୍
ଯେମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତିନାହିଁ, ସେମାନେଠାରୁ ଦୂରେ ରହି, ତୁମେ ମୋତେ କୃପା କରିବା ଉଚିତ।
ହଂସକୋଲାକୃତୀ ଦଧ୍ଵୋ ମିଥଃ ସାମ୍ଯଂ ଵ୍ଯପୋହିତୁମ୍ 1.3.2.13.
ହଂସ ଓ ବରାହ ରୂପ ଧରି, ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ଆପଣାଙ୍କର ସମତାକୁ ଦୂର କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲୁ।
ନ ଜାନେ ମମ ଚାସ୍ଯାଗ୍ରଂ ଦିଦୃକ୍ଷୋରୀଦୃକ୍ଷୀ ଦଶା
ମୁଁ ଏପରି ଆକାଂକ୍ଷାର ଅବସ୍ଥାକୁ ଜାଣେନି, ଯେଉଁଠାରେ ଶେଷ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।
ଜାତଶ୍ରମୋଽସ୍ମି ନିତରାଂ ଵିଯୁଜ୍ଯ ଇଵ ଚାସୁଭିଃ
ମୁଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କ୍ଳାନ୍ତ, ମନେ ହେଉଛି ଜଣେ ଜୀବନ ଛାଡିଦେଇଛି।
ତନ୍ମେ କୁରୁଷ୍ଵ ମିତ୍ରସ୍ଯ ସଫଲାଂ ଯାଚନାମିମାମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ମୋର ଏହି ମିତ୍ରତାର ଅନୁରୋଧକୁ ସଫଳ କର।
ତତ୍ତ୍ଵଯା କରଣୀଯୈଵଂ ପ୍ରାର୍ଥନୈଷା କୃତାଂଜଲିଃ
ଏହି ଅନୁରୋଧ ହାତ ଜୋଡି କରୁଛି, ଏହା ତୁମେ କରିବା ଦରକାର।