ମାଯାମରାଲୋ ଦଦୃଶେ ତେଜଃସ୍ତଂଭସ୍ଯପାର୍ଶ୍ଵତଃ
ତେଜର ଥାମର ପାଖରେ ଏକ ମାୟାର ହଂସ ଦେଖାଦେଲା।
ପ୍ରାଗତ୍ଯଗାଦୁତ୍ପତତାଂ ତତୋଽଧ୍ଵାନଂ ପଯୋମୁଚାମ୍
ସେ ଉଡୁଥିବା ବେଳେ ପ୍ରଥମେ ମେଘମାଳାର ଦିଗକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ତେଜସାଂ ଯାନି ଧାମାନି ହ୍ଯତ୍ଯୁଚ୍ଚାନ୍ଯୂର୍ଧ୍ଵଚାରିଣାମ୍
ଉଚ୍ଚ ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ବସନ୍ତି, ସେଠିର ତେଜର ଅଞ୍ଚଳ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ମରୁତୋ ମନସୋ ଵାପି ଜଵଃ ସୂକ୍ଷ୍ମତରାକୃତେଃ
ବାୟୁ ଓ ମନର ଗତି ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଥିଲା।
ଯଥାଯଥା ଚୋତ୍ପପାତ ସୁଦୂରଂ ଶ୍ରମିତଚ୍ଛଦଃ
ଉପରକୁ ଉଠିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କର ପତ୍ରର ଆବରଣ ଥକି ଖସିଗଲା ଏବଂ ଦୂରକୁ ପଡିଗଲା।
ଅତୀତ୍ଯ ମରୁତାଂ ସ୍କଂଧାନ୍ସପ୍ତ ସଂପ୍ରାପ୍ତଵିସ୍ମଯଃ
ସପ୍ତ ମରୁତ ଦଳକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲା।
କଥଂ ଵାଽଦୃଷ୍ଟମୂଲସ୍ଯ ସ୍ଥାତଵ୍ଯଂ ପୁରତୋ ହରେଃ 1.3.2.12.
ଯାହାର ମୂଳ ଦୃଶ୍ୟମାନ ନୁହେଁ, ଏହିପରି ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କିପରି ଦଢ଼ି ରହିପାରିବ?
ଅନିର୍ଵ୍ଯୂଢପ୍ରତିଜ୍ଞସ୍ଯ ଦୀର୍ଘୈଃ କିଂ ଵା ମମାସୁଭିଃ
ମୋର ଦୀର୍ଘ ଜୀବନର କଣ ଉପଯୋଗ, ଯଦି ମୋର ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ ହୋଇନାହିଁ?
ଅତିସଂଧିତ୍ସତୋ ଵିଷ୍ଣୁଂ କସ୍ସହାଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ତାଙ୍କୁ କିଏ ସହଯୋଗୀ ହେବ?
ଛଦ୍ମନା ଵା ତିରସ୍କୁର୍ଯାନ୍ମାନା ହି ମହତାଂ ଧନମ୍
କିଛି ଚତୁର୍ୟତାରେ ଏହାକୁ ଲୁଚାଇପାରିବ କି? କାରଣ, ମହାନମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗର୍ବ ହେଉଛି ତାଙ୍କର ସମ୍ପଦ।
ଆକାଶେ ଦଦୃଶେ ନାତିଦୂରେ କିମପି ନିର୍ମଲମ୍
ଆକାଶରେ, ଅତି ଦୂର ନୁହେଁ, ସେ କିଛି ସ୍ୱଚ୍ଛ ଏବଂ ପବିତ୍ର ଦେଖିଲେ।
ଯଦ୍ଵା ମୃଣାଲଂ ତତ୍ସିଂଧୌ ଵିଯତ୍ଯସ୍ଯାଂ କୁତସ୍ତୁ ସଃ
ଏହା ସାଗରରେ ଏକ ପଦ୍ମ ଡ଼ଣ୍ଡ କି, ନା ଆକାଶରେ? ଏହା କିପରି ଥିବା ସମ୍ଭବ?
ଅବୋଧି କେତକୀବର୍ହମିତି ରାଜୀଵଜନ୍ମନା
ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସେ ବୁଝିଲେ ଏହା କେତକୀ ପତ୍ର।
ହିରଣ୍ଯଗର୍ଭୋ ଵିମଲମଗୃହ୍ଣାତ୍କେତକଚ୍ଛଦମ୍
ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ ସ୍ୱଚ୍ଛ କେତକୀ ପତ୍ରକୁ ନେଲେ।
ଵର୍ଷାଣାଂ ଶତସାହସ୍ରମୁତ୍ପତ୍ଯୈଵଂ ଵିହାଯସା
ଶତ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ସେ ଏଭଳି ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିଲେ।
ଅଚିଂତଯତ୍ପଦ୍ମସୂତିରତ୍ଯଂତଂ ଵିହତାଶଯଃ
ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଆଶା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ଗଭୀର ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଅନିର୍ଵ୍ଯୂଢପ୍ରତିଜ୍ଞାଵାନ୍ନୀଚତାମପି ସଂଶ୍ରିତଃ 1.3.2.12.
ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ ହୋଇନଥିବାରୁ, ସେ ନିଜକୁ ନିମ୍ନତାରେ ଆଶ୍ରୟ କଲେ।
ଅହମେତତ୍ପରୀକ୍ଷାଯାଂ କ୍ଵ ପରିଚ୍ଛିନ୍ନ ପୌରୁଷଃ ପ୍ରଧ୍ଵଂସଂତ ଇଵାଂଗାନି ପତାମୀଵାହମପ୍ଯଧଃ
ଏହି ପରୀକ୍ଷାରେ, ମୋର ସୀମିତ ଶକ୍ତି କେଉଁଠି? ମୋ ଅଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତଳକୁ ପଡ଼ୁଛି।
କିଂ ଵାନ୍ଯଦ୍ବହୁନୋକ୍ତେନ ସହ ନିଶ୍ଵାସଵାଯୁଭିଃ
ଏହି ନିଶ୍ୱାସ ସହିତ, ଅଧିକ କଥା କହିବାର କଣ ଆବଶ୍ୟକତା?
ଅହଂକାରମଦଗ୍ରଂଥିରଯଂ ତ୍ରୁଟତୁ ଚିତ୍ତତଃ
ମୋ ମନରୁ ଏହି ଅହଂକାର ଏବଂ ଗର୍ବର ଗଠିଉଁଟି ଭଙ୍ଗିଯାଉ।
ଯଦେଷ ରୋଦଃକୁହରପରିଣାହାଧିକୋଦ୍ଯମଃ
ଏହି ଚେଷ୍ଟା, ଏହି ବିଶ୍ୱର ଗୁହାର ଆକାରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି।
ତଦସ୍ଯ ତେଜସାଂ ରାଶେର୍ନାହଂ ନାରାଯଣୋଽଥଵା
ଏହି ତେଜସ୍ୱୀ ରାଶିରେ, ମୁଁ ନା ନାରାୟଣ, ନା ଅନ୍ୟ କୌଣସି।
ଇତୋ ନୋତ୍ପତିତୁଂ ଶକ୍ତିରସ୍ତି ମେ ତନ୍ନିଵର୍ତ୍ତଯେ
ଏଠାରୁ ଉଠିବାକୁ ମୋରେ ଶକ୍ତି ନାହିଁ, ସେଥିପାଇଁ ମୁଁ ତାହାକୁ ରୋକିପାରିବି ନାହିଁ।
ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ ତଂ କସ୍ତ୍ଵଂ କୁତୋ ଵା ପ୍ରାପ୍ତଵାନିତି
ସେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କିଏ, କେଉଁଠୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛ?'
କେତକଚ୍ଛଦ ଏଵାସଂ ସଚୈତନ୍ଯଃ ଶିଵାଜ୍ଞଯା
ମୁଁ ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଚେତନାସହିତ କେତକୀ ପତ୍ର ଥିଲି।
ଭୂଲୋକ ଇଚ୍ଛଯା ଵସ୍ତୁଂ ତତଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତଵାନହମ୍
ପୃଥିବୀରେ ବସିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଏବେ ମୁଁ ଏଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ଇତ୍ଥଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କେତକୀବର୍ହଵାଚଂ ଲବ୍ଧ୍ଵାଶ୍ଵାସଂ ତଂ କିଲାଂଭୋଜଭୂତିଃ 1.3.2.12.
କେତକୀ ପତ୍ରର କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମଯୋନି ଆଶ୍ୱାସ ପାଇଲେ।
ଈଦୃଶ୍ଯଃ ପରିତୋ ଲଗ୍ନା ଯସ୍ମିନ୍ବ୍ରହ୍ମାଂଡକୋଟଯଃ
ଏହାର ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଲାଗି ରହିଛି।
ଚତୁର୍ଯୁଗାଯୁତୈର୍ଯାତଂ ତତୋ ନିପତତୋ ମମ
ଚାରି ହଜାର ଯୁଗ ଅତିକ୍ରମ କରି, ତାପରେ ମୁଁ ତଳକୁ ପଡିଲି।
ଇତି ବ୍ରୁଵାଣମେନଂ ଚ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ସରୋଜଭୂଃ
ଏଭଳି କହୁଥିବା ବେଳେ, ପଦ୍ମଯୋନି ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।