ରକ୍ତୋତ୍ପଲୈଶ୍ଚ କହ୍ଲାରୈଃ କେସରୈଃ କରଵୀରକୈଃ ୪୩.
ଲାଲ ତାଳପତ୍ର, କହ୍ଲାର ଫୁଲ, କେସର ଏବଂ କରବୀର ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା,
ସପ୍ତମ୍ଯାମଥ ଷଷ୍ଠ୍ଯାଂ ଵା ଯେଽର୍ଚଯିଷ୍ଯଂତି ମାମିହ ୪୩.
ସପ୍ତମୀ କିମ୍ବା ଷଷ୍ଠୀ ତିଥିରେ, ଯେଉଁମାନେ ଏଠାରେ ମୋ ପୂଜା କରନ୍ତି,
ଦର୍ଶନାନ୍ମମ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ନାଶୋ ଵ୍ଯାଧିଦରିଦ୍ରଯୋଃ ୪୩.
ମୋ ଦର୍ଶନ ଏବଂ ଭକ୍ତି ସହିତ, ରୋଗ ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ଅଭକ୍ତିଂ ଯଶ୍ଚ କର୍ତା ମେ ସ ଗଚ୍ଛେନ୍ନିଶ୍ଚିଂତଂ କ୍ଷଯମ୍ ୪୩.
ଯେଉଁମାନେ ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ବିନା କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନାଶ ପାଇବେ।
ତ୍ରିକାଲମେକକାଲଂ ଵା ପଠତଃ ଶ୍ରୃଣୁଯତ୍ଫଲମ୍ ୪୩.
ତିନିବେଳ କିମ୍ବା ଏକବେଳ ପଢିଲେ କିମ୍ବା ଶୁଣିଲେ, ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ,
ଭଵେଦ୍ଵର୍ଷଶତାଯୁଶ୍ଚ ସର୍ଵରୋଗଵିଵର୍ଜିତଃ ୪୩.
ସେ ଶତବର୍ଷ ଆୟୁ ପାଇଥାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ।
ଅକ୍ଷଯଂ ସ୍ଵଲ୍ପମପ୍ଯନ୍ନଂ ଭଵେତ୍ତସ୍ଯୋପସାଧିତମ୍ ୪୩.
ସେ ଯେଉଁ ଅଳ୍ପ ଖାଦ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଅର୍ଜନ କରେ, ତାହା ଅକ୍ଷୟ ହୁଏ।
ତସ୍ମାଦେତତ୍ତ୍ଵଯା ଜାପ୍ଯଂ ପରଂ ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନଂ ମହତ୍ ୪୩.
ତେଣୁ, ଏହି ଜପ କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏବଂ ବଡ଼ ମଙ୍ଗଳ।
କାମରୂପକଲା ଯତ୍ର ତତ୍ର କୁଂଡଂ ଵନେ ଭଵେତ୍ ୪୩.
ଯେଉଁଠି ଇଚ୍ଛାରୂପ ଶକ୍ତି ଅଛି, ସେଠି ଜଙ୍ଗଲରେ ପବିତ୍ର କୁଣ୍ଡ ଥାଏ।
ତତୋ ଭାସ୍କରଵାକ୍ଯେନ ସିଦ୍ଧେଶସ୍ଯ ଚ ସଵ୍ଯତଃ ୪୩.
ତାପରେ, ଭାସ୍କରଙ୍କର କଥା ଏବଂ ସିଦ୍ଧିଶ୍ୱରଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତିରେ,
କାମରୂପଭଵଂ କୁଂଡଂ ଵୃକ୍ଷାସ୍ତେ ଚାପି ଭାରତ ୪୩.
ଏହି ଇଚ୍ଛାରୂପ କୁଣ୍ଡ ଏବଂ ସେଇ ଗଛମାନେ, ହେ ଭାରତ,
ମାଘମାସସ୍ଯ ଶୁକ୍ଲାଯାଂ ସପ୍ତମ୍ଯାଂ ସ୍ତ୍ରୀ ନରୋଽପି ଵା ୪୩.
ମାଘ ମାସର ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ସପ୍ତମୀ ତିଥିରେ, ସ୍ତ୍ରୀ କିମ୍ବା ପୁରୁଷ ଯିଏ ହେଉନାକି,
ତସ୍ଯାନଂତଂ ଭଵେତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ରଥଂ ଯଶ୍ଚ ପ୍ରପୂଜଯେତ୍ ୪୩.
ଯେଉଁଠି ଏହି ରଥକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ଅନନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ଯେ ଚ ପଶ୍ଯଂତି ଲୋକାସ୍ତେ ଧନ୍ଯାଃ ସର୍ଵେ ନ ସଂଶଯଃ ୪୩.
ଏହି ରଥକୁ ଯେଉଁମାନେ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଧନ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି।
ଭଵିଷ୍ଯଂତି ନରାସ୍ତେ ଯେ କାରଯଂତି ରଥୋତ୍ସଵମ୍ ୪୩.
ଯେଉଁମାନେ ରଥଉତ୍ସବର ଆୟୋଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହେବେ।
ଭଟ୍ଟାଦିତ୍ଯସ୍ଯ କୁଂଡେ ଚ ତତ୍ଫଲଂ ସପ୍ତମୀଦିନେ କପିଲା ଗୋଶତସ୍ଯାସୌ ଦତ୍ତସ୍ଯ ଫଲମଶ୍ନୁତେ॥ ୪୩.
ଭଟ୍ଟାଦିତ୍ୟଙ୍କ ପବିତ୍ର କୁଣ୍ଡରେ ସପ୍ତମ ଦିନରେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଶତ କପିଳା ଗାଈ ଦାନ କରିବାର ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ।
ଵାସୁଦେଵାଦଯଃ ସର୍ଵେ ଵଦଂତ୍ଯେଵଂ ମହାମୁନେ॥ ୪୩.
ବାସୁଦେବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତେ, ହେ ମହାମୁନି, ଏହି କଥା କହନ୍ତି।
ଭାସ୍କରାର୍ଘଂ ଵିନା ପାତଃ କୃତଂ ସର୍ଵଂ ଚ ନିଷ୍ଫଲମ୍ ୪୩.
ଭାସ୍କରଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇନଥିଲେ, କୃତ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଫଳହୀନ ହୁଏ।
ଯଥା ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ଦେଵା ଯଚ୍ଛଂତ୍ଯର୍ଘଂ ମହାତ୍ମନେ ୪୩.
ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପ୍ରଥମଂ ତାଵତ୍ପ୍ରତ୍ଯୁଷେ ଉଦିତେ ସୂର୍ଯେ ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ଗୋମଯକୃତମଂଡଲସ୍ଯୋପରି ରକ୍ତଚଂଦନେନ ମଂଡଲକଂ କୃତ୍ଵା ତତସ୍ତାମ୍ରପାତ୍ରେ ରକ୍ତଚଂଦନୋଦକଶ୍ଵେତଚଂଦନାଦିଦ୍ରଵ୍ଯୈଃ ପ୍ରପୂରଣଂ କୃତ୍ଵା ତନ୍ମଧ୍ଯେ ହେମାକ୍ଷତଦୂର୍ଵାଦଧିସର୍ପୀଷି ପରିକ୍ଷିପ୍ଯ ସ୍ଥାପଯେତ୍॥ ୪୩.
ପ୍ରଥମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ସମୟରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଗୋବରରେ ଏକ ମଣ୍ଡଳ ଆଙ୍କିବା, ତାହାପରେ ଲାଲ ଚନ୍ଦନରେ ଛୋଟ ମଣ୍ଡଳ କରିବା; ପରେ ତାମ୍ବା ପାତ୍ରରେ ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଜଳ, ସ୍ୱେତ ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ପଦାର୍ଥ ଭରିବା; ଏହାର ମଧ୍ୟରେ ସୁନା, ଅକ୍ଷତ, ଦୂର୍ବା, ଦହି ଓ ଘିଅ ରଖିବା।
ସ୍ଵଶରୀରମାଲଭେତ୍ ଅନେନ ମଂତ୍ରେଣ ସପ୍ତଵାରାନୁଚ୍ଚାର୍ଯ ସ୍ଥାତଵ୍ଯମ୍ ପଶ୍ଚାଦାସନସ୍ଥଂ ଦେଵଂ ସଵିତାରଂ ମଂଡଲମଧ୍ଯେ ଦ୍ଵାଦଶାତ୍ମକଂ ସୁରାଦିଭିଃ ସଂପୂଜ୍ଯମାନଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ପୂର୍ଵୋକ୍ତମର୍ଘପାତ୍ରଂ ଶିରସି କୃତ୍ଵା ଭୂମୌ ଜାନୁନୀ ନିପାତ୍ଯ ସୂର୍ଯାଭିମୁଖସ୍ତଦ୍ଗତମନାଭୂତ୍ଵାର୍ଘମଂତ୍ରମୁଦାହରେତ୍ ୪୩.
ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ସପ୍ତଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ନିଜ ଶରୀରକୁ ଛୁଇଁବା ଉଚିତ। ପରେ ଦେବତା ସବିତାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାଦଶ ରୂପରେ ମଣ୍ଡଳ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ଓ ଦେବମାନେ ପୂଜା କରୁଥିବା ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରିବା; ପୂର୍ବୋକ୍ତ ଅର୍ଘ୍ୟପାତ୍ର ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି, ଭୂମିରେ ଦୁଇ ଗୁଡ଼ିକୁ ମଣ୍ଡି ରଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ମୁହଁ କରି, ମନ ଏହିଠାରେ ଏକାଗ୍ର କରି, ଅର୍ଘ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା।
ଯସ୍ଯୋଚ୍ଚାରଣଶବ୍ଦେନ ରଥଂ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଭାସ୍କରଃ ୪୩.
ଯାହାଙ୍କର ଉଚ୍ଚାରଣ ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା, ଭାସ୍କର ରଥରେ ବିରାଜିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଓଁଯସ୍ଯାହୁଃ ସପ୍ତ ଚ୍ଛଂଦାଂସି ରଥେ ତିଷ୍ଠଂତି ଵାଜିନଃ ୪୩.
ଓଁ—ଏହି ରଥରେ ସପ୍ତ ଛନ୍ଦ ଓ ଘୋଡ଼ା ଅବସ୍ଥିତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଜଯା ଚ ଵିଜଯା ଚୈଵ ଜଯଂତୀ ପାପନାଶନୀ ୪୩.
ଜୟା, ବିଜୟା, ଜୟନ୍ତୀ ଓ ପାପନାଶିନୀ।
ଡିଂଡିଶ୍ଚ ଶେଷନାଗଶ୍ଚ ଗଣାଧ୍ଯକ୍ଷସ୍ତଥୈଵ ଚ ୪୩.
ଡିଣ୍ଡି, ଶେଷନାଗ ଓ ଗଣାଧ୍ୟକ୍ଷ।
ରାଜ୍ଞୀ ଚ ନିକ୍ଷୁଭା ଦେଵୀ ଲଲିତା ଚୈଵ ସଂଜ୍ଞିକା ୪୩.
ରାଜ୍ଞୀ, ନିକ୍ଷୁଭା ଦେବୀ, ଲଲିତା ଓ ସଂଜ୍ଞିକା।
ଏଭିଃ ପରିଵୃତୋ ଯୋଽସାଵଧରୋତ୍ତରଵାସିଭିଃ ୪୩.
ଏମାନେ ଦକ୍ଷିଣ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ବସୁଥିବା ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା।
ଅମ୍ମଯୋ ଭଗଵାନ୍ଭାନୁରମୁଂ ଯଜ୍ଞଂ ପ୍ରଵର୍ତଯନ୍ ୪୩.
ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଭାନୁ ଏହି ଯଜ୍ଞ ଆରମ୍ଭ କରି, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଅଛନ୍ତି।
ସହସ୍ରକିରଣ ଵରଦ ଜୀଵନରୂପ ତେ ନମଃ ଓଁଵଷଟ୍ ଇତ୍ଯୁଚ୍ଚାର୍ଯ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଚରଣଯୁଗଲଂ ପଶ୍ଯନ୍ ଭୁଵି ପଦ୍ମ୍ଯାଂ ପାତ୍ରୀଂ ନିର୍ଵାପଯେତ୍ ପାଦ୍ଯଂ ତଦୁଚ୍ଯତେ ସ୍ଵାଗତଂ ଭଗଵନ୍ନେହି ମମ ପ୍ରସାଦଂ ଵିଧାଯ ଆସ୍ଯତାମ୍ ତିଷ୍ଠ ତ୍ଵଂ ତାଵଦତ୍ରୈଵ ଯାଵତ୍ପୂଜାଂ କରୋମ୍ଯହମ୍॥ ୪୩.
ହେ ସହସ୍ର କିରଣ, ଦାନକର୍ତ୍ତା, ଜୀବନର ରୂପ, ତୁମକୁ ମୋର ନମସ୍କାର। 'ଓଁ ଵଷଟ୍' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଦୁଇଟି ପାଦକୁ ଦେଖି, ପଦ୍ମର ପାତ୍ରରୁ ଜଳ ଭୂମିରେ ଢାଳି ପାଦ୍ୟ ଦେବା; ଏହାକୁ ସ୍ୱାଗତ କୁହାଯାଏ। 'ସ୍ୱାଗତମ୍ ଭଗବନ୍, ଆସ, ମୋତେ କୃପା କର, ଆସନ ଗ୍ରହଣ କର। ଏଠି ଥିବ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ପୂଜା କରିବି।'
ଏଵଂ ଵିଜ୍ଞାପନଂ ଦଦ୍ଯାଦନେନ ମଂତ୍ରେଣ କମଲାସନମ୍ ଆସନ ଉପଵିଷ୍ଟସ୍ଯ ଶେଷାଂ ପୂଜାଂ ନିଯୋଜଯେତ୍ ଅନେନ ଵିଧାନେନ ଇତି କ୍ଷୀରାଦିସ୍ନପନମ୍ ତତୋ ଵାସୋଯୁଗଂ ଶୁଭ୍ରଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ ଅନେନ ମଂତ୍ରେଣ କଟିଭୂଷଣମେକଂ ତେ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଚାଂଗପ୍ରାଵରଣମ୍॥ ୪୩.
ଏଭଳି ମନ୍ତ୍ରରେ କମଳାସନଙ୍କୁ ବିନନ୍ତି କରିବା ଉଚିତ। ଆସନରେ ବସିଥିବା ଦେବଙ୍କୁ ଏହି ପ୍ରକାର ଶେଷ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିଭଳି ଦୁଧ ଓ ଅନ୍ୟ ପଦାର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରାଯିବ। ପରେ ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଯୁଗଳ ଦେବା—'ଏକଟି ତୁମର କଟି ଭୂଷଣ, ଦ୍ୱିତୀୟଟି ଅଙ୍ଗ ପ୍ରାବରଣ।'