ତଵାଗ୍ନିରାସ୍ଯଂ ଵସୁଧାଂଘ୍ରିଯୁଗ୍ମଂ ନଭଃ ଶିରଶ୍ଚଂଦ୍ରରଵୀ ଚ ନେତ୍ରେ ୪୨.
ତୁମର ମୁହଁ ଅଗ୍ନି, ଦୁଇଟି ପାଦ ପୃଥିବୀ, ମୁଣ୍ଡ ଆକାଶ, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତୁମର ଦୁଇ ଚକ୍ଷୁ।
ଜନ୍ମାନି ତାଵଂତି ନ ସଂତି ଦେଵ ନିଷ୍ପୀଡ୍ଯ ସର୍ଵାଣି ଚ ସର୍ଵକାଲମ୍ ୪୨.
ହେ ଦେବ, ସମସ୍ତ କାଳକୁ ଏକାଠି କଲେ ମଧ୍ୟ ଯେତେ ଜନ୍ମ ହୁଏ, ସେତେ ନୁହେଁ।
ସଂପଚ୍ଛିଲାନାଂ ହିମଵନ୍ମହେଂଦ୍ରକୈଲାସମେର୍ଵାଦିଷୁ ନୈଵ ତାଦୃକ୍ ୪୨.
ହିମବନ୍ତ, ମହେନ୍ଦ୍ର, କୈଳାଶ, ମେରୁ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସେପରି କିଛି ନାହିଁ।
ନ ସଂତିତେ ଦେଵ ଭୁଵି ପ୍ରଦେଶା ନ ଯେଷୁ ଜାତୋଽସ୍ମି ତଥା ଵିନଷ୍ଟଃ ୪୨.
ହେ ଦେବ, ପୃଥିବୀରେ ଏମିତି କୌଣସି ସ୍ଥାନ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲି ଓ ସେପରି ନଷ୍ଟ ହେଇନଥିଲି।
ଶୋକାଭିଭୂତସ୍ଯ ମମାଶ୍ରୁ ଦେଵ ଯାଵତ୍ପ୍ରମାଣଂ ପତିତଂ ଭଵେଷୁ ୪୨.
ହେ ଦେବ, ଯେତେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ି ମୋ ଅଶ୍ରୁ ସମସ୍ତ ଭବନ୍ତୁରେ ପଡ଼ିଛି, ସେତେ ତାଙ୍କର ପରିମାଣ।
ମନ୍ଯେ ଧରିତ୍ରୀପରମାଣୁସଂଖ୍ଯାମୁପୈତି ପିତ୍ରୋର୍ଗଣନା ନ ମହ୍ଯମ୍ ୪୨.
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ପୃଥିବୀର ରେଣୁଗୁଡ଼ିକୁ ଗଣନା କରିହେବ, କିନ୍ତୁ ମୋର ପିତାମାତାଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ଗଣିହେବ ନାହିଁ।
ତ୍ଵଯ୍ଯର୍ପିତଂ ନାଥ ପୁନଃ ପୁନର୍ମେ ମନଃ ସମାକ୍ଷିପ୍ଯ ସୁଦୁର୍ଦ୍ଧରାରି ୪୨.
ହେ ନାଥ, ମୋ ମନ ତୁମ ପାଖରେ ପୁନିପୁନି ଅର୍ପଣ କରିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଏହା ପୁଣିପୁଣି ଦୁର୍ଜୟ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୁଏ।
ସୋଽହଂ ଭୃଶାର୍ତଃ କରୁଣାକରସ୍ତ୍ଵଂ ସଂସାରଗର୍ତେ ପତିତସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋ ୪୨.
ମୁଁ ଅତି ଦୁଃଖିତ, ତୁମେ କରୁଣାର ସାଗର, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ସଂସାରର ଗଡ଼ିକୁ ପଡ଼ିଥିବା ମୋ ପାଇଁ।
ପରାଯଣଂ ରୋଗଵତୋ ହି ଵୈଦ୍ଯୋ ମହାବ୍ଧିମଗ୍ନସ୍ଯ ଚ ନୌର୍ନରସ୍ଯ ୪୨.
ତୁମେ ଅଶ୍ରୟ, ରୋଗୀଙ୍କ ପାଇଁ ଚିକିତ୍ସକ, ଏବଂ ବଡ଼ ସମୁଦ୍ରରେ ଡୁବିଥିବା ଲୋକର ପାଇଁ ନୌକା।
ପ୍ରସୀଦ ସର୍ଵେଶ୍ଵର ସର୍ଵଭୂତ ସର୍ଵସ୍ଯ ହେତୋ ପରମାର୍ଥସାର ୪୨.
ହେ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତଙ୍କର କାରଣ, ପରମ ତତ୍ତ୍ୱର ସାର, ଦୟା କର।
କ୍ଷୃତ୍ତୃଟ୍ତ୍ରିଧାତୁଭିରିମଂ ମୁହୁରର୍ଦ୍ଯମାନଂ ଶୀତୋଷ୍ଣ ଵାତସଲିଲୈରିତରେତରାଚ୍ଚ ୪୨.
ଏହି ଦେହ ଖାଲି, ତିନି ଧାତୁ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଅଭାବ, ଶୀତ, ଉଷ୍ଣତା, ବାତାସ, ପାଣି ଓ ଏକାଅପରେ ଅନେକ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଛି।
ଭଵଂତୁ ଭଦ୍ରାଣି ସମସ୍ତଦୋଷାଃ ପ୍ରଯାଂତୁ ନାଶଂ ଜଗତୋଽଖିଲସ୍ଯ ୪୨.
ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଦୋଷ ନଶ୍ଟ ହେଉ।
ଯେ ଭୂତଲେ ଯେ ଦିଵି ଚାଂତରିକ୍ଷେ ରସାତଲେ ପ୍ରାଣିଗଣାଶ୍ଚ କେଚିତ୍ ୪୨.
ପୃଥିବୀରେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ, ଆକାଶରେ କିମ୍ବା ପାତାଳରେ ଯେଉଁମାନେ ଜୀବ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ—
ଅଜ୍ଞାନିନୋ ଜ୍ଞାନଵିଦୋ ଭଵଂତୁ ପ୍ରଶାନ୍ତିଭାଜଃ ସତତୋଗ୍ରଚିତ୍ତାଃ ୪୨.
ଅଜ୍ଞାନୀ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନୀ ଯେଉଁ ହେଉନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କର ମନ ସଦା ସାନ୍ତିମୟ ଓ ଶାନ୍ତ ହେଉ।
ଶ୍ରୃଣ୍ଵଂତି ଯେ ମେ ସ୍ତୁଵତସ୍ତଥାନ୍ଯେ ପଶ୍ଯଂତି ଯେ ମାମିଦମୀରଯଂତମ୍ ୪୨.
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଏହି ସ୍ତୁତି କରୁଛି, ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣୁଛନ୍ତି, ଅଥବା ଯେଉଁମାନେ ମୋତେ ଏହି କଥା କହୁଥିବା ଦେଖୁଛନ୍ତି—
ଯେ ଚାପି ମୂକା ଵିକଲେଂଦ୍ରିଯତ୍ଵାତ୍ପଠଂତି ନୋ ନୈଵ ଵିଲୋକଯଂତି ୪୨.
ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ମୁକ୍ ଅଟବା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦୁର୍ବଳତାରେ ଏହା ପଢ଼ି ପାରୁନାହାନ୍ତି କିମ୍ବା ଦେଖି ପାରୁନାହାନ୍ତି—
ନଶ୍ଯଂତୁ ଦୁଃଖାନି ଜଗତ୍ଯପେତୁ ଲୋଭାଦିକୋ ଦୋଷଗଣଃ ପ୍ରଜାଭ୍ଯଃ ୪୨.
ଏହି ଜଗତରୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର ହେଉ, ଲୋଭ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୋଷମାନେ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଯାଉ।
ସଂସାରଵୈଦ୍ଯୈଽଖିଲଦୋଷହାନିଵିଚକ୍ଷଣେ ନିର୍ଵୃତିହେତୁଭୂତେ ୪୨.
ଏହି ସଂସାରର ଚିକିତ୍ସକ, ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଦୂର କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ମୋକ୍ଷର କାରଣ—
ପାପଂ ପ୍ରଣାଶଂ ମମ ଚ ପ୍ରଯାତୁ ଯନ୍ମାନସଂ ଯଚ୍ଚ କରୋମି ଵାଚା ୪୨.
ମୋର ମନରେ ଯାହା ଉପଜେ କିମ୍ବା ମୁଁ ଯାହା କହେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପ ନଶ୍ୱର ହେଉ।
ଯଥା ହି ଵା ଵାସୁଦେଵେତି ପ୍ରୋକ୍ତେ ସଂକୀର୍ତ୍ତନେ ଵିଷ୍ଣୁଭକ୍ତସ୍ଯ ଵାପି ୪୨.
ଯେପରି ଏକଥା 'ବାସୁଦେବ' କୁହାଯାଏ କିମ୍ବା ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ନାମ ଜପ କରେ—
ମୂଢୋଽଯମଲ୍ପମତିରଲ୍ପଵିଚେଷ୍ଟିତୋଽଯଂ କ୍ଲିଷ୍ଟଂ ମନୋଽପି ଵିଷଯୈର୍ମଯି ନ ପ୍ରସଂଗି ୪୨.
ଏହି ଜଣେ ମୂଢ଼, ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି, ଅଳ୍ପ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା; ମନ ବିଷୟରେ ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୋତେ ଆସକ୍ତ ହୁଏନାହିଁ।
ସ ତ୍ଵଂ ପ୍ରସୀଦ ଭଗଵନ୍କୁରୁ ମଯ୍ଯନାଥେ ଵିଷ୍ଣୋ କୃପାଂ ପରମକାରୁଣିକଃ କିଲ ତ୍ଵମ୍ ୪୨.
ଏହିପରି, ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ କୃପା କର, ମୁଁ ନିରାଶ୍ରୟ ଅଛି, ହେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କରୁଣାମୟ।
ଇତ୍ଥଂ ସ୍ତୁତଃ ସ ଭଗଵାନୈତରେଯେଣ ଭାରତ ୪୨.
ଏଭଳି ଭାବେ ଏତରେୟ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ହେ ଭାରତ।
ଵତ୍ସୈତରେଯ ତୁଷ୍ଟୋସ୍ମି ଭକ୍ତ୍ଯାନେନ ସ୍ତଵେନ ତେ ୪୨.
ହେ ଏତରେୟ, ତୁମର ଭକ୍ତି ଓ ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି।
ଏଷ ଏଵ ଵରୋ ନାଥମମ ନିତ୍ଯମଭୀପ୍ସିତଃ ୪୨.
ଏହି ଅନୁଗ୍ରହ ମୋର ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ଆକାଂକ୍ଷିତ ଦାନ।
ମୁକ୍ତ ଏଵାସି ସଂସାରାଦ୍ଯସ୍ଯ ତେ ଭକ୍ତିରୀଦୃଶୀ ୪୨.
ଏପରି ଭକ୍ତି ଯାହାର ଅଛି, ସେ ସଂସାରରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ଯଶ୍ଚ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ସତତଂ ଗୁପ୍ତକ୍ଷେତ୍ରସମୀହିତମ୍ ୪୨.
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁଠି ସେ ରକ୍ଷିତ କ୍ଷେତ୍ରର ଭଲ ଚାହେ—
ଯସ୍ମାଦେତେନ ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ପାପଂ ନାଶମଵାପ୍ସ୍ଯତି ୪୨.
ଏହି ସ୍ତୋତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ନିଶ୍ଚୟ ପାପ ନାଶ ପାଇବ।
ଏକାଦଶ୍ଯାମୁପୋଷ୍ଯୈଵ ମମାଗ୍ରେ ଯଃ ପଠିଷ୍ଯତି ୪୨.
ଯିଏ ଏକାଦଶୀ ଉପବାସ କରି, ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପଢ଼ିବ—
ସର୍ଵେଷାମେଵ କ୍ଷେତ୍ରାଣାଂ ଗୁପ୍ତକ୍ଷେତ୍ରଂ ପ୍ରିଯଂ ଯଥା ୪୨.
ସମସ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁ କ୍ଷେତ୍ର ରକ୍ଷିତ, ସେଠି ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ।