ଆତ୍ମତୃପ୍ତା ଯତୋ ଯାଂତି ଶାଂତା ଦାଂତାଃ ପରାତ୍ପରମ୍ ୪୨.
ଯେମାନେ ନିଜେ ଆତ୍ମାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଶାନ୍ତ ଓ ନିୟମିତ, ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି।
ସରିତଃ କେଚିଦାହୁଃ ସ୍ମ ସପ୍ତୈଵ ଜ୍ଞାନଵିତ୍ତମାଃ ୪୨.
କିଛି ଜ୍ଞାନୀ କହନ୍ତି, ଏଠି ସାତଟି ନଦୀ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ବ୍ରହ୍ମୈଵ ସମିଧସ୍ତତ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଗ୍ନିର୍ବ୍ରହ୍ମ ସଂସ୍ତରଃ ୪୨.
ସେଠାରେ ବ୍ରହ୍ମା ହେଉଛି ଇଂଧନ, ବ୍ରହ୍ମା ଅଗ୍ନି, ବ୍ରହ୍ମା ହେଉଛି ବେଦି।
ଏତଦେଵେଦୃଶଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ଵିଦୁର୍ବୁଧାଃ ୪୨.
ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟାକୁ ଏଭଳି ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି।
ଏକଃ ଶାସ୍ତା ନ ଦ୍ଵିତୀଯୋଽସ୍ତି ଶାସ୍ତା ହୃଦ୍ଯେଵ ତିଷ୍ଠନ୍ପୁରୁଷଂ ପ୍ରଶାସ୍ତି ୪୨.
ଏକମାତ୍ର ଶିକ୍ଷକ ଅଛନ୍ତି, ଦ୍ୱିତୀୟ କେହି ନାହାନ୍ତି; ଶିକ୍ଷକ ହୃଦୟରେ ବସି, ମଣିଷକୁ ଶିଖାନ୍ତି।
ଏକୋ ଗୁରୁର୍ନାସ୍ତି ତଥା ଦ୍ଵିତୀଯୋ ହୃଦି ସ୍ଥିତସ୍ତମହଂ ନୃ ବ୍ରଵୀମି ୪୨.
ଏକମାତ୍ର ଗୁରୁ ଅଛନ୍ତି, ଦ୍ୱିତୀୟ କେହି ନାହାନ୍ତି; ହୃଦୟରେ ବସିଥିବା ସେ ଅନ୍ଧକାର ନାଶ କରନ୍ତି ବୋଲି ମୁଁ କହେ।
ଏକୋ ବଂଧୁର୍ନାସ୍ତି ତତୋ ଦ୍ଵିତୀଯୋ ହୃଦୀ ସ୍ଥିତଂ ତମହମନୁବ୍ରଵୀମି ୪୨.
ଏହି ହୃଦୟରେ ଯିଏ ବସିଛନ୍ତି, ସେଠି ଛାଡ଼ି ଆଉ କୌଣସି ସତ୍ୟ ବନ୍ଧୁ ନାହିଁ; ସେଠିକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କହୁଛି।
ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ଚ ସଂସେଵ୍ଯଂ ଗାର୍ହସ୍ଥ୍ଯ ଶ୍ରୃଣୁ ଯାଦୃଶମ୍ ୪୨.
ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ; ଏବେ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ କେମିତି ହୁଏ, ସେଥିରେ କାନ ଦିଅ।
ମଚ୍ଚିତ୍ତା ସା ସଦା ମାତର୍ମମ ସର୍ଵାର୍ଥସାଧନୀ ୪୨.
ମାଆ, ଯାହାର ମନ ସଦା ମୋ ପାଇଁ ଲାଗିରହେ, ସେ ସମସ୍ତ କାମରେ ସଫଳ ହୁଏ।
ମନୋ ବୁଦ୍ଧିଶ୍ଚ ସପ୍ତୈତେ ଦୀପ୍ଯଂତେ ପାଵକା ମମ ୪୨.
ମୋର ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧି, ଏହି ସାତଟି ସହିତ, ମୋର ଅଗ୍ନି ସ୍ୱରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୁଏ।
ମଂତଵ୍ଯମଥ ବୋଦ୍ଧଵ୍ଯଂ ସପ୍ତୈତାଃ ସମିଧୋ ମମ ୪୨.
ମନେ କରିବା ଓ ବୁଝିବା ଯାହାକୁ ହେଉଛି, ସେହି ସାତଟି ମୋର ହୋମ କାଠି।
ଏଵଂଵିଧେନ ଯଜ୍ଞେନ ଯଜାମ୍ଯସ୍ମି ତମୀଶ୍ଵରମ୍ ୪୨.
ଏପରି ପୂଜା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ସେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରେ।
ନ ମେ ସ୍ଵଭାଵେଷୁ ଭଵଂତି ଲେପାସ୍ତୋଯସ୍ଯ ବିଂଦୋରିଵ ପୁଷ୍କରେଷୁ ୪୨.
ମୋର ସ୍ୱଭାବରେ କୌଣସି ଦାଗ ଲାଗେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଜଳବିନ୍ଦୁ ପଦ୍ମପତ୍ରରେ ଟିକି ରହେ ନାହିଁ।
ନ ସଜ୍ଜତେ କର୍ମସୁ ଭୋଗଜାଲଂ ଦିଵୀଵ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ମଯୂଖଜାଲମ୍॥ ୪୨.
କାର୍ଯ୍ୟଫଳର ଭୋଗ ମୋତେ ବାନ୍ଧି ରଖେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଦିଗନ୍ତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ଲାଗି ରହେ ନାହିଁ।
ଏଵଂଵିଧେନ ପୁତ୍ରେଣ ମା ମାତର୍ଦୁଃଖିନୀ ଭଵ ୪୨.
ଏପରି ପୁଅ ଥିଲେ, ମାଆ, ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ହେଉନି।
ଇତି ପୁତ୍ରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିସ୍ମିତା ଇତରାଭଵତ୍ ୪୨.
ପୁଅର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଅଚମ୍ବିତ ହେଲେ।
ଲୋକେଷୁ ଖ୍ଯାତିମାଯାତି ତତୋ ମେ ସ୍ଯାଦ୍ଯଶଃ ପରମ୍ ୪୨.
ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ, ଏହିପରି ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଶ ହୁଏ।
ପ୍ରହୃଷ୍ଟସ୍ତସ୍ଯ ତୈର୍ଵାକ୍ଯୈର୍ଵିସ୍ମିତଃ ପ୍ରାଦୁରାସ ଚ ୪୨.
ସେଇ କଥାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଅଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ଜଗଦୁଦ୍ଭାସଯନ୍ଭାସା ସୂର୍ଯକୋଟିସମପ୍ରଭଃ ୪୨.
ସେ ଦଶ କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କଲେ।
ମୂର୍ଧ୍ନି ବଦ୍ଧାଂଜଲିଂ ଧୀମାନୈତରେଯୋଽଥ ତୁଷ୍ଟୁଵେ॥ ୪୨.
ଏହାପରେ, ଇତରାଙ୍କ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ପୁଅ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ହାତ ଜୋଡି, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଭଗଵତେ ଵାସୁଦେଵାଯ ଧୀମହି ୪୨.
ଭଗବାନ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରୁ।
ନମୋ ଵିଜ୍ଞାନମାତ୍ରାଯ ପରମାନଂଦମୂର୍ତଯେ ୪୨.
ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଓ ପରମ ଆନନ୍ଦ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ନମସ୍କାର।
ଆତ୍ମାନଂଦାନୁରୁଦ୍ଧାଯ ସମ୍ଯକ୍ତଯକ୍ତୋର୍ମଯେ ନମଃ ୪୨.
ଆତ୍ମାନନ୍ଦରେ ନିର୍ଭର, ସଠିକ ଯୋଗରେ ନିଶ୍ଚିତ, ସେଠିକୁ ନମସ୍କାର।
ଵଚସ୍ଯୁପରତେ ପ୍ରାପ୍ଯୋ ଯ ଏକୋ ମନସା ସହ ୪୨.
ଯେଉଁଠାରେ କଥା ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ମନ ସହିତ ଏକତାରେ ଯିଏ ପ୍ରାପ୍ତ, ସେଠିକୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯସ୍ମିନ୍ନିଦଂ ଯତଶ୍ଚେଦଂ ତିଷ୍ଠତ୍ଯପୈତି ଜାଯତେ ୪୨.
ଯାହାଠାରୁ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯେଉଁଠି ଏହା ରହେ, ଯେଉଁଠି ଏହା ଲୟ ହୁଏ, ଏବଂ ଯାହାଠାରୁ ପୁନି ଜନ୍ମ ନେଉଛି, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଯଂ ନ ସ୍ପୃଶଂତି ନ ଵିଦୁର୍ମନୋବୁଦ୍ଧୀଂଦ୍ରିଯାସଵଃ ୪୨.
ଯାହାକୁ ମନ, ବୁଦ୍ଧି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ପ୍ରାଣ ଛୁଇଁପାରେନି, ବୁଝିପାରେନି, ସେଉଁଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଦେହେଂଦ୍ରିଯପ୍ରାଣମନୋଧିଯୋଽମୀ ଯଦଂଶବ୍ଦ୍ଧାଃ ପ୍ରଚରଂତି କର୍ମସୁ ୪୨.
ଦେହ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ପ୍ରାଣ, ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧି—ଏହି ସବୁ କେବଳ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଚଳାଚଳ କରେ।
ଚତୁର୍ଭିଶ୍ଚ ତ୍ରିଭିର୍ଦ୍ଵାଭ୍ଯାମେକଧା ପ୍ରଣମାମି ତମ୍ ୪୨.
ଯିଏ ଏକ, ଚାରି, ତିନି ଓ ଦୁଇ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶିତ, ସେଇ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ମୁଁ ଶିର ନମାଏ।
ହିତ୍ଵା ଗତୀର୍ମୋକ୍ଷକାମା ଯଂ ଭଜଂତି ଦଶାତ୍ମକମ୍ ୪୨.
ମୋକ୍ଷ ଆଶା କରୁଥିବା ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ପଥ ଛାଡ଼ି, ଦଶ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି।
ଓଁନମୋ ଭଗଵତେ ମହାପୁରୁଷାଯ ମହାନୁଭାଵାଯ ଵିଭୂତିପତଯେ ସକଲସାତ୍ଵତପରିଵୃଢନିକରକରକମଲୋତ୍ପଲକୁଡ୍ମଲୋପଲାଲିତଚରଣାରଵିଂଦଯୁଗଲ ପରମପରମେଷ୍ଠିନ୍ନମସ୍ତେ॥ ୪୨.
ଓଁ, ମୁଁ ମହାପୁରୁଷ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ବିଭୂତିର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସାତ୍ୱତମାନଙ୍କର ହସ୍ତକମଳ ଯେଉଁଠି ତୁମର ଦୁଇଟି ପଦକମଳକୁ ସ୍ନେହରେ ସ୍ପର୍ଶ କରେ, ସେଇ ପରମ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।