ଜଜାପ ପରମଂ ଜାପ୍ଯଂ ନାନ୍ଯତ୍ର କୁରୁତେ ଶ୍ରମମ୍ ୪୨.
ସେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଜପ କରୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାମରେ ଶ୍ରମ କରୁନଥିଲେ।
ଦାର୍ଯମାଣେନ ମନସା ତନଯଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ ୪୨.
ବିଷାଦରେ ଭରିଥିବା ମନ ନେଇ, ସେ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନାର୍ଯାସ୍ତସ୍ଯା ନୃଲୋକେଽତ୍ର ଵରୈଵାଜନନିଃ ସ୍ଫୁଟମ୍ ୪୨.
ଏହି ଲୋକରେ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ଅଧିକ ଭାଗ୍ୟବତୀ କେହି ନାହିଁ।
ପିଂଗେଯଂ କୃତପୁଣ୍ଯା ଵୈ ଯସ୍ଯାଃ ପୁତ୍ରା ମହାଗୁଣାଃ ୪୨.
ଏହି ପିଙ୍ଗା ନିଶ୍ଚୟ ଭଲ କର୍ମ କରିଛନ୍ତି, ଯାହାର ପୁଅମାନେ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ।
ତଦହଂ ପୁତ୍ର ଦୁର୍ଭାଗ୍ଯା ମହୀସାଗରସଂଗମେ ତ୍ଵମପ୍ଯେଵଂ ମହାମୌନୀ ନନ୍ଦ ଭକ୍ତୋ ହରେଶ୍ଚିରମ୍॥ ୪୨.
ତେଣୁ, ପୁଅ, ମୁଁ ଭାଗ୍ୟହୀନ, ପୃଥିବୀ ଓ ସାଗର ମିଳନରେ; ତୁମେ ମଧ୍ୟ, ନନ୍ଦ, ଦୀର୍ଘକାଳ ହରିଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ମହାମୌନୀ।
ଇତି ମାତୁର୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସନ୍ନୈତରେଯକଃ॥ ୪୨.
ମାତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଇତରାର ପୁଅ ହସିଲେ।
ଧ୍ଯାତ୍ଵା ମୁହୁର୍ତଂ ଧର୍ମଜ୍ଞୋ ମାତରଂ ପ୍ରଣତୋଽବ୍ରଵୀତ୍ ୪୨.
କିଛି ସମୟ ଧ୍ୟାନ କରି, ଧର୍ମଜ୍ଞ ମାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ।
ଅଶୋଚ୍ଯେ ଶୋଚସି ଶୁଭେ ଶୋଚ୍ଯେ ନୈଵାଽପି ଶୋଚସି ୪୨.
ଶୁଭେ, ତୁମେ ଯାହାକୁ ଶୋକ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ସେଠି ଶୋକ କରୁଛ; ଯାହାକୁ ଶୋକ କରିବା ଦରକାର, ସେଠି ଶୋକ କରୁନାହିଁ।
ମୂର୍ଖାଚରିତମେତଦ୍ଧି ମନ୍ମାତୁରୁଚିତଂ ନ ହି ୪୨.
ମା, ଏହି ଆଚରଣ ଅବୁଜା; ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ପ୍ରପଶ୍ଯଂତି ଯଥା ରାତ୍ରୌ ଖଦ୍ଯୋତଂ ଦୀପଵତ୍ସ୍ଥିତମ୍ ୪୨.
ଜଣେ ମନିଷ୍ୟ ରାତିରେ ଖଜ୍ୟୋତକୁ ଦୀପ ଭାବରେ ଦେଖିଥିବା ପରି।
ଏଵଂଵିଧଂ ହି ମାନୁଽଯମା ଗର୍ଭାଦିତି କଷ୍ଟଦମ୍ ଅସ୍ଥିପଟ୍ଟତୁଲାସ୍ତମ୍ଭେ ସ୍ନାଯୁବନ୍ଧେନ ଯଂତ୍ରିତେ॥ ୪୨.
ମାନବ ଗର୍ଭ ଏପରି ଦୁଃଖଦାୟକ ଏବଂ କଷ୍ଟଦାୟକ, ହାଡ଼ ଏବଂ ଯୋଡ଼ାର ଗଠନରେ ବନ୍ଧା, ତନ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ଏକାଠି ହୋଇଥାଏ।
ରକ୍ତମାଂସମଦାଲିପ୍ତେ ଵିଣ୍ମୂତ୍ରଦ୍ରଵ୍ଯଭାଜନେ ୪୨.
ରକ୍ତ ଓ ମାଂସରେ ଲିପିତ, ଏହା ମଳ ଓ ମୂତ୍ରର ପାତ୍ର।
ଵଦନୈକମହାଦ୍ଵାରେ ଷଡ୍ଗଵାକ୍ଷଵିତଭୂଷିତେ ୪୨.
ଏହି ଶରୀରରେ ଏକ ବଡ଼ ମୁଖ ରହିଛି, ଛଅଟି ଅଙ୍ଗ, ଆଖି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ସୁଶୋଭିତ।
ନାଡୀସ୍ଵେଦପ୍ରଵାହେ ଚ କାଲଵକ୍ତ୍ରାନଲସ୍ଥିତେ ୪୨.
ଏହି ଶରୀରରେ ନାଳ ଦ୍ୱାରା ସ୍ବେଦ ଚାଲିଥାଏ, ଏହା ସମୟର ଅଗ୍ନିର ମୁଖରେ ଅବସ୍ଥିତ।
ଗୁଣତ୍ରଯମଯୀ ଭାର୍ଯା ପ୍ରକୃତିସ୍ତସ୍ଯ ତତ୍ର ଚ ୪୨.
ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ତିନିଟି ଗୁଣରେ ଗଠିତ, ପ୍ରକୃତି ଏଠି ଉପସ୍ଥିତ।
ଅପତ୍ଯାନ୍ଯସ୍ଯ ହା କଷ୍ଟମେଵଂ ମୂଢଃ ପ୍ରଵର୍ତତେ ୪୨.
ଏପରି ଦୁଃଖ ଓ କଷ୍ଟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୂଢ଼ ଲୋକ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ।
ସ୍ରୋତାଂସି ଯସ୍ଯ ସତତଂ ପ୍ରସ୍ରଵଂତି ଗିରେରିଵ ୪୨.
ତାଙ୍କର ନାଳ ସଦା ପ୍ରବାହିତ, ପାହାଡ଼ର ଝରଣା ପରି।
ସର୍ଵାଶୁଚିନିଧାନସ୍ଯ ଶରୀରସ୍ଯ ନ ଵିଦ୍ଯତେ ୪୨.
ଏହି ଶରୀର ସମସ୍ତ ଅପବିତ୍ରତାର ଭଣ୍ଡାର, ଏଠି କିଛି ପବିତ୍ର ନାହିଁ।
ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ଵଦେହସ୍ରୋତାଂସି ମୃତ୍ତୋଯୈଃ ଶୋଧ୍ଯତେ କରଃ ୪୨.
ନିଜ ଶରୀରର ନାଳକୁ ଛୁଇଁଲାପରେ, ହାତ କାଦୁ ଓ ପାଣିରେ ପରିଶୁଧ୍ଧ କରାଯାଏ।
କାଯଃ ସୁଗନ୍ଧତୋଯାଦ୍ଯୈର୍ଯତ୍ନେନାପି ସୁସଂସ୍କୃତଃ ୪୨.
ସୁଗନ୍ଧିତ ପାଣି ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟରେ ଶରୀରକୁ ଯଥେଷ୍ଟ ଚେଷ୍ଟାରେ ସୁସଂସ୍କୃତ କରାଯାଏ।
ସ୍ଵଦେହାଶୁଚିଗଂଧେନ ନ ଵିରଜ୍ଯତି ଯୋ ନରଃ ୪୨.
ତଥାପି, ନର ନିଜ ଶରୀରର ଅପବିତ୍ର ଗନ୍ଧରୁ ଦୂର ହେଉନାହିଁ।
ଗନ୍ଧଲେପାପନୋଦାର୍ଥଂ ଶୌଚଂ ଦେହସ୍ଯ କୀର୍ତିତମ୍ ୪୨.
ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଦୂର କରିବା ଓ ପରିଶୁଧ୍ଧତା ପାଇଁ ଶରୀରର ଶୌଚ ବିବରଣା ଦିଆଯାଇଛି।
ଗଂଗାତୋଯେନ ସର୍ଵେଣ ମୃଦ୍ଭାରୈଃ ପର୍ଵତୋପମୈଃ ୪୨.
ଗଙ୍ଗାର ସମସ୍ତ ପାଣି ଓ ପାହାଡ଼ ପରି କାଦୁ ଦେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ,
ତୀର୍ଥସ୍ନାନୈସ୍ତପୋଭିର୍ଵା ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ନୈଵ ଶୁଧ୍ଯତି ୪୨.
ତୀର୍ଥସ୍ନାନ କିମ୍ବା ତପସ୍ୟା କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା ପରିଶୁଧ୍ଧ ହୁଏନାହିଁ।
ଅଂତର୍ଭାଵପ୍ରଦୁଷ୍ଟସ୍ଯ ଵିଶତୋଽପି ହୁତାଶନମ୍ ୪୨.
ଅନ୍ତରରେ ଦୁଷ୍ଟ ଭାବ ଥିଲେ, ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ପରିଶୁଧ୍ଧ ହୁଏନାହିଁ।
ଭାଵଶୁଦ୍ଧିଃ ପରଂ ଶୌଚଂ ପ୍ରମାଣଂ ସର୍ଵକର୍ମସୁ ୪୨.
ଭାବର ପରିଶୁଧ୍ଧତା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଶୌଚ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଏହା ମାନଦଣ୍ଡ।
ଅନ୍ଯଥୈଵ ସ୍ତନଂ ପୁତ୍ରଶ୍ଚିଂତଯତ୍ଯନ୍ଯଥା ପତିଃ ୪୨.
ସ୍ତନକୁ ଶିଶୁ ଏକ ଭାବରେ ଦେଖେ, ପତି ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଦେଖେ।
ଭାଵତଃ ସଂଵିଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ସ୍ଵର୍ଗଂ ମୋକ୍ଷଂ ଚ ଵିଂଦତି ୪୨.
ଯେଉଁ ଜଣଙ୍କର ମନ ଭାବରେ ପରିଶୁଧ୍ଧ, ସେ ସ୍ବର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥାଏ।
ଅଵିଦ୍ଯାରାଗଵିଣ୍ମୂତ୍ରଲେପଗଂଧଵିଶୋଧନମ୍ ୪୨.
ଅଜ୍ଞାନ, ଆସକ୍ତି, ପେଶାବ ଓ ମଳର ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ଓ ଦାଗରୁ ଏହା ପରିଷ୍କୃତ ହୁଏ।
ତ୍ଵଙ୍ମାତ୍ରସାରନିଃସାରଂ କଦଲୀସାରସଂନିଭମ୍ ୪୨.
ଏହାର ମୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ କେବଳ ଚମ୍ର, ମାନେ କିଛି ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ, କଦଳୀ ଗଛର ମନ୍ଦ ଭଳି।