କୂପଶ୍ଚାପି ସରଃ ପୁଣ୍ଯଂ ମହାକାଲସ୍ଯ ସିଦ୍ଧିଦମ୍ ୪୧.
ମହାକାଳଙ୍କ ପବିତ୍ର କୂଆ ଏବଂ ସରୋବର ଅଛି, ଯାହା ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ମହାକାଲଃ ସମାଲିଂଗ୍ଯ ତାଞ୍ଛିଵାଯ ନିଵେଦଯେତ୍ ୪୧.
ମହାକାଳ ସେମାନୋକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଶିବଙ୍କ ପାଖରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟଂ ପୂଜିତଂ ଚ ଗତାସ୍ତେ ଭଵସଦ୍ମ ତତ୍ ଏଵମେତାନି ଲିଂଗାନି ସପ୍ତ ଜାତାନି ଫାଲ୍ଗୁନ॥ ୪୧.
ଦେଖିଲେ, ଛୁଇଁଲେ, ପୂଜା କଲେ—ଏହିପରି ଭାବେ ସେମାନେ ଭବଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହିପରି, ଫାଲ୍ଗୁନ, ସେହି ସାତଟି ଲିଙ୍ଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଯେ ଶ୍ରୃଣ୍ଵଂତି ଗୃଣଂତ୍ଯେତତ୍ତେପି ଧନ୍ଯା ନରୋତ୍ତମାଃ॥ ୪୧.
ଏହା ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣନ୍ତି ଏବଂ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଧନ୍ୟ ମଣିଷ।
ତତୋ ମଯା ସ୍ଥାପିତେ ଚ ସ୍ଥାନେ କାଲାଂତରେଣ ହ ୪୨.
ତାପରେ, ମୁଁ ଏହାକୁ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ସମୟ ଯାଉଥିବା ସହିତ—
ଵାସୁଦେଵଵିହୀନଂ ହି ତୀର୍ଥମେତନ୍ନ ରୋଚତେ ୪୨.
ବାସୁଦେବ ନଥିଲେ, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ମୋତେ ଭଲ ଲାଗେନାହିଁ।
ଯତ୍ର ନୈଵ ହରିଃ ସ୍ଵାମୀ ତୀର୍ଥେ ଗେହେଽଥ ମାନସେ ୪୨.
ଯେଉଁଠାରେ ହରି, ସ୍ୱାମୀ ନାହାନ୍ତି—ସେଠି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଘର କିମ୍ବା ମନ—କିଛି ମଧ୍ୟ ମୋତେ ପ୍ରିୟ ନୁହେଁ।
ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରସାଦ୍ଯ ଵରଦଂ ତୀର୍ଥେଽସ୍ମିନ୍ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ ୪୨.
ତେଣୁ, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଦୟାଳୁ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି—
ଇତି ସଂଚିଂତ୍ଯ କୌରଵ୍ଯ ତତୋଽହଂ ଚାତ୍ର ସଂସ୍ଥିତଃ ୪୨.
ଏପରି ଭାବି, ହେ କୌରବ୍ୟ, ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିଗଲି।
ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରଂ ଜପନ୍ମଂତ୍ରଂ ସଂନିଗୃହ୍ଯେଂଦ୍ରିଯାଣି ଚ ୪୨.
ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଲି।
ଏଵଂ ମଯାରାଧ୍ଯମାନୋ ଗରୁଡଂ ହରିରାସ୍ଥିତଃ ୪୨.
ଏପରି ଭାବେ, ମୋର ପୂଜାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ହରି ଗରୁଡ଼ାରେ ବସିଲେ।
ତମହଂ ପ୍ରାଂଜଲିର୍ଭୂତ୍ଵା ଦତ୍ତ୍ଵାର୍ଘ୍ଯଂ ଵିଧିଵଦ୍ଧରେଃ ୪୨.
ମୁଁ ହାତ ଜୋଡି, ବିଧିମତ ଭାବେ ହରିଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲି।
ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପେ ପୁରା ଦୃଷ୍ଟଂ ମଯା ରୂପଂ ତଵ ପ୍ରଭୋ ୪୨.
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ମୁଁ ତୁମର ଯେଉଁ ରୂପ ଦେଖିଥିଲି—
ତଦ୍ରୂପସ୍ଯ କଲାମେକାଂ ସ୍ଥାପଯାତ୍ର ଜନାର୍ଦନ ୪୨.
ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ସେଇ ରୂପର ଏକ ଅଂଶ ଏଠି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କର।
ଏଵଂ ମଯା ପ୍ରାର୍ଥିତୋଽଥ ପ୍ରୋଵାଚ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ ୪୨.
ମୁଁ ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥିବା ଭଗବାନ କହିଲେ।
ତତ୍ତଥା ଭଵିତା ସର୍ଵମପ୍ଯତ୍ରସ୍ଥଂ ସଦୈଵ ହି ୪୨.
ତୁମେ ଯେମିତି ଚାହିଛ, ସେହିପରି ସବୁ କଥା ନିଶ୍ଚୟ ଘଟିବ ଏଠାରେ ସଦା ରହିବ।
ମଯା ସଂସ୍ଥାପିତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଲୋକାନୁଗ୍ରହକାମ୍ଯଯା ୪୨.
ମୁଁ ଲୋକଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ଆଶାରେ ଏଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିଛି।
ଵୃଦ୍ଧୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵାଖ୍ଯୋ ଵାସୁଦେଵସ୍ତତଃ ସ୍ମୃତଃ ୪୨.
ଏହି ବିଶ୍ବର ପୁରୁଣା ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଯିଏ 'ବିଶ୍ୱ' ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେହିପାଇଁ 'ବାସୁଦେବ' ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ସ୍ନାନଂ କୃତ୍ଵା ଵିଧାନେନ ତୋଯପ୍ରସ୍ରଵଣାଦିଷୁ ୪୨.
ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଜଳ ଝରଣା ଓ ଝିଅଁ ଉପରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଉପୋଷ୍ଯ ଜାଗରଂ କୁର୍ଯାଦ୍ଗୀତଵାଦ୍ଯଂ ହରେଃ ପୁରଃ ୪୨.
ଉପବାସ କରିବା ପରେ, ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରାତି ଜାଗି, ଗୀତ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ଚାଲିବା ଉଚିତ।
ଦାନଂ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯା ନିଯତୋ ହୃଷ୍ଟମାନସଃ ୪୨.
ଏକ ଶାନ୍ତ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ, ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।
ମୁଚ୍ଯତେଽସୌ ନ ସଂଦେହୋ ଯଦ୍ଯପି ବ୍ରହ୍ମଘାତକଃ ୪୨.
ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ—even ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ।
କୁଲାନାଂ ତାରଯେତ୍ପାର୍ଥ ଶତମେକୋତ୍ତରଂ ନରଃ ୪୨.
ହେ ପାର୍ଥ, ଏକ ଲୋକ ନିଜ ପରିବାରର ଏକ ଶତ ଏକ ଜଣକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥାଏ।
ଅହଂକାରଵିହୀନଂ ଚ ସ୍ନାନଂ ଧୂପାନୁପନମ୍ ୪୨.
ଅହଂକାର ଛାଡି, ଧୂପ ଓ ନିବେଦନ ସହିତ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଯାମେଯାମେ ମହାଭକ୍ତ୍ଯା କୃତାରାର୍ତିକସଂଯୁତମ୍ ୪୨.
ପ୍ରତି ରାତିର ଯାମରେ, ଉତ୍କଳ ଭକ୍ତି ସହିତ ଆରତି କରିବା ଉଚିତ।
ପୁରାଣଶ୍ରୁତିସଂପନ୍ନଂ ଭକ୍ତିନୃତ୍ଯସମନ୍ଵିତମ୍ ୪୨.
ପୁରାଣ ଓ ବେଦ ପାଠ ସହିତ, ଭକ୍ତି ନୃତ୍ୟ ମିଶିଥିବା ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ।
ତତ୍ପାଦସୌରଭଘ୍ରାଣସଂଯୁତଂ ଵିଷ୍ଣୁଵଲ୍ଲଭମ୍ ୪୨.
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଦର ସୁଗନ୍ଧ ମିଶିଥିବା, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ।
ପାଯୁରୋଧେନ ସଂଯୁକ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯସମନ୍ଵିତମ୍ ୪୨.
ପାୟୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ ସହିତ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ।
ସତ୍ଯାନ୍ଵିତଂ ସତ୍ଯଯୋଗସଂଯୁତଂ ପୁଣ୍ଯଵାର୍ତଯା ଏକାଦଶ୍ଯାଂ ପ୍ରକୁର୍ଵୀତ ପୁନର୍ନ ଜାଯତେ ଭୁଵି॥ ୪୨.
ସତ୍ୟ ଓ ସତ୍ୟ ଅଭ୍ୟାସ, ପୁଣ୍ୟ କଥା ସହିତ ଏକାଦଶୀରେ ଉପାସନା କରିଲେ, ଏ ପୃଥିବୀରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ହୁଏନା।
ଅତ୍ର ତୀର୍ଥଵରେ ପୂର୍ଵମୈତରେଯ ଇତି ଦ୍ଵିଜଃ ୪୨.
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥରେ, ପୂର୍ବରୁ ଏକ ଦ୍ୱିଜ ଋଷି ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଏଇତରେୟ।