ତାନ୍ମହେଶମୁଖାନ୍ସର୍ଵାନ୍ମହାକାଲୋ ମହାମତିଃ ୪୧.
ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ, ମହେଶଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ମହାକାଳ ମହାବୁଦ୍ଧି ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମାଦିଭିର୍ଦେଵୈର୍ଵରେ ରତ୍ନମଯାସନେ ୪୧.
ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ରତ୍ନମୟ ସିଂହାସନରେ—
ତତୋ ଦେଵ୍ଯା ସମାଲିଂଗ୍ଯ ନୀତ୍ଵୋତ୍ସଂଗଂ ସ୍ଵକଂ ମୁଦା ୪୧.
ତାପରେ, ଦେବୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଅଂକରେ ବସାଇଲେ।
ଉକ୍ତଞ୍ଚ ଯାଵଦ୍ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମିଦମାସ୍ତେ ଶିଵଵ୍ରତ ୪୧.
ଏବଂ ଘୋଷଣା ହେଲା: ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅଛି, ଶିବବ୍ରତ ରହିବ।
ଦେଵେନ ଚ ଵରୋ ଦତ୍ତସ୍ତ୍ଵଲ୍ଲିଂଗଂ ଯୋଽର୍ଚଯିଷ୍ଯତି ୪୧.
ଦେବତା ଏହି ଵର ଦେଲେ: ଯିଏ ତୁମ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିବେ—
ଦର୍ଶନଂ ସ୍ତଵନଂ ପୂଜା ପ୍ରଣାମଶ୍ଚ ତତୋ ଜପଃ ୪୧.
—ଦର୍ଶନ, ସ୍ତୁତି, ପୂଜା, ପ୍ରଣାମ ଓ ପରେ ଜପ କଲେ—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଵିସ୍ମିତା ଦେଵାଃ ସାଧୁ ସାଧ୍ଵିତି ତେ ଜଗୁଃ ୪୧.
ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇ, 'ଭଲ! ଭଲ!' ବୋଲି ସ୍ୱର ଉଠେଇଲେ।
ତତଃ ସୁରୈଃସ୍ତୂଯମାନୋ ଵଂଦ୍ଯମାନଶ୍ଚ ଚାରଣୈଃ ୪୧.
ତାପରେ, ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ ଚାରଣମାନେ ସମ୍ମାନ କଲେ।
କୋଟିକୋଟିଗଣୈଶ୍ଚୈଵ ସ୍ତୁଵଦ୍ଭିଃ ସର୍ଵତୋ ଵୃତଃ॥ ୪୧.
କୋଟି-କୋଟି ଜଣେ ଚାରଣ ଚାରିପଟେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
ମହାକାଲୋ ରୁଦ୍ରଭଵନଂ ଗତୋ ଭଵପୁରସ୍ସରଃ ୪୧.
ମହାକାଳ, ଭବଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇଲେ।
କୂପଶ୍ଚାପି ସରଃ ପୁଣ୍ଯଂ ମହାକାଲସ୍ଯ ସିଦ୍ଧିଦମ୍ ୪୧.
ମହାକାଳଙ୍କ ପବିତ୍ର କୂଆ ଏବଂ ସରୋବର ଅଛି, ଯାହା ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ମହାକାଲଃ ସମାଲିଂଗ୍ଯ ତାଞ୍ଛିଵାଯ ନିଵେଦଯେତ୍ ୪୧.
ମହାକାଳ ସେମାନୋକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଶିବଙ୍କ ପାଖରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟଂ ପୂଜିତଂ ଚ ଗତାସ୍ତେ ଭଵସଦ୍ମ ତତ୍ ଏଵମେତାନି ଲିଂଗାନି ସପ୍ତ ଜାତାନି ଫାଲ୍ଗୁନ॥ ୪୧.
ଦେଖିଲେ, ଛୁଇଁଲେ, ପୂଜା କଲେ—ଏହିପରି ଭାବେ ସେମାନେ ଭବଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହିପରି, ଫାଲ୍ଗୁନ, ସେହି ସାତଟି ଲିଙ୍ଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଯେ ଶ୍ରୃଣ୍ଵଂତି ଗୃଣଂତ୍ଯେତତ୍ତେପି ଧନ୍ଯା ନରୋତ୍ତମାଃ॥ ୪୧.
ଏହା ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣନ୍ତି ଏବଂ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଧନ୍ୟ ମଣିଷ।
ତତୋ ମଯା ସ୍ଥାପିତେ ଚ ସ୍ଥାନେ କାଲାଂତରେଣ ହ ୪୨.
ତାପରେ, ମୁଁ ଏହାକୁ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ସମୟ ଯାଉଥିବା ସହିତ—
ଵାସୁଦେଵଵିହୀନଂ ହି ତୀର୍ଥମେତନ୍ନ ରୋଚତେ ୪୨.
ବାସୁଦେବ ନଥିଲେ, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ମୋତେ ଭଲ ଲାଗେନାହିଁ।
ଯତ୍ର ନୈଵ ହରିଃ ସ୍ଵାମୀ ତୀର୍ଥେ ଗେହେଽଥ ମାନସେ ୪୨.
ଯେଉଁଠାରେ ହରି, ସ୍ୱାମୀ ନାହାନ୍ତି—ସେଠି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଘର କିମ୍ବା ମନ—କିଛି ମଧ୍ୟ ମୋତେ ପ୍ରିୟ ନୁହେଁ।
ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରସାଦ୍ଯ ଵରଦଂ ତୀର୍ଥେଽସ୍ମିନ୍ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ ୪୨.
ତେଣୁ, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଦୟାଳୁ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି—
ଇତି ସଂଚିଂତ୍ଯ କୌରଵ୍ଯ ତତୋଽହଂ ଚାତ୍ର ସଂସ୍ଥିତଃ ୪୨.
ଏପରି ଭାବି, ହେ କୌରବ୍ୟ, ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିଗଲି।
ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରଂ ଜପନ୍ମଂତ୍ରଂ ସଂନିଗୃହ୍ଯେଂଦ୍ରିଯାଣି ଚ ୪୨.
ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଲି।
ଏଵଂ ମଯାରାଧ୍ଯମାନୋ ଗରୁଡଂ ହରିରାସ୍ଥିତଃ ୪୨.
ଏପରି ଭାବେ, ମୋର ପୂଜାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ହରି ଗରୁଡ଼ାରେ ବସିଲେ।
ତମହଂ ପ୍ରାଂଜଲିର୍ଭୂତ୍ଵା ଦତ୍ତ୍ଵାର୍ଘ୍ଯଂ ଵିଧିଵଦ୍ଧରେଃ ୪୨.
ମୁଁ ହାତ ଜୋଡି, ବିଧିମତ ଭାବେ ହରିଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଲି।
ଶ୍ଵେତଦ୍ଵୀପେ ପୁରା ଦୃଷ୍ଟଂ ମଯା ରୂପଂ ତଵ ପ୍ରଭୋ ୪୨.
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଶ୍ୱେତଦ୍ୱୀପରେ ମୁଁ ତୁମର ଯେଉଁ ରୂପ ଦେଖିଥିଲି—
ତଦ୍ରୂପସ୍ଯ କଲାମେକାଂ ସ୍ଥାପଯାତ୍ର ଜନାର୍ଦନ ୪୨.
ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ସେଇ ରୂପର ଏକ ଅଂଶ ଏଠି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କର।
ଏଵଂ ମଯା ପ୍ରାର୍ଥିତୋଽଥ ପ୍ରୋଵାଚ ଗରୁଡଧ୍ଵଜଃ ୪୨.
ମୁଁ ଏପରି ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ, ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥିବା ଭଗବାନ କହିଲେ।
ତତ୍ତଥା ଭଵିତା ସର୍ଵମପ୍ଯତ୍ରସ୍ଥଂ ସଦୈଵ ହି ୪୨.
ତୁମେ ଯେମିତି ଚାହିଛ, ସେହିପରି ସବୁ କଥା ନିଶ୍ଚୟ ଘଟିବ ଏଠାରେ ସଦା ରହିବ।
ମଯା ସଂସ୍ଥାପିତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଲୋକାନୁଗ୍ରହକାମ୍ଯଯା ୪୨.
ମୁଁ ଲୋକଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ଆଶାରେ ଏଠାରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରିଛି।
ଵୃଦ୍ଧୋ ଵିଶ୍ଵସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵାଖ୍ଯୋ ଵାସୁଦେଵସ୍ତତଃ ସ୍ମୃତଃ ୪୨.
ଏହି ବିଶ୍ବର ପୁରୁଣା ଅସ୍ତିତ୍ୱ, ଯିଏ 'ବିଶ୍ୱ' ନାମରେ ପରିଚିତ, ସେହିପାଇଁ 'ବାସୁଦେବ' ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ସ୍ନାନଂ କୃତ୍ଵା ଵିଧାନେନ ତୋଯପ୍ରସ୍ରଵଣାଦିଷୁ ୪୨.
ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଜଳ ଝରଣା ଓ ଝିଅଁ ଉପରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଉପୋଷ୍ଯ ଜାଗରଂ କୁର୍ଯାଦ୍ଗୀତଵାଦ୍ଯଂ ହରେଃ ପୁରଃ ୪୨.
ଉପବାସ କରିବା ପରେ, ହରିଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରାତି ଜାଗି, ଗୀତ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ଚାଲିବା ଉଚିତ।