ପତିତାନାଂ ଚ ସଂଭାଷେ କୁର୍ଯାଦାଚମନିକ୍ରିଯାମ୍ ୪୧.
ପତିତ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ କଥାହେବାବେଳେ, ପାନୀୟ ପାନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ଧର୍ମତୋ ଧନମାହାର୍ଯ ଯଷ୍ଟଵ୍ଯଂ ଚାପି ଯତ୍ନତଃ ତ୍ଵଂକାରୋ ଵା ଵଧୋ ଵାପି ଗୁରୂଣାମୁଭଯଂ ସମମ୍॥ ୪୧.
ଧର୍ମରେ ଧନ ଅର୍ଜନ କରିବା ଓ ଯଥାଯଥ୍ନରେ ଯଜ୍ଞ କରିବା ଉଚିତ। ଗୁରୁଙ୍କ ଉପରେ ତିରସ୍କାର କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ଦୁହିଁଟି ଏକ ସମାନ।
ସତ୍ଯଂ ଵାଚ୍ଯଂ ନିତ୍ଯମୈତ୍ରେଣ ଭାଵ୍ଯଂ କାର୍ଯଂ ତ୍ଯାଜ୍ଯଂ ନିତ୍ଯମାଯାସକାରି ୪୧.
ସଦା ସତ୍ୟ କହିବା, ସଦା ମିତ୍ରତା ରଖିବା ଓ ଯେଉଁ କାମ କ୍ଷୋଭ ଦେଉଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସଦା ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।
ତୀର୍ଥସ୍ନାନୈଃ ସୋପଵାସୈର୍ଵ୍ରତୈଶ୍ଚ ପାତ୍ରେ ଦାନୈର୍ହୋମଜପ୍ଯୈଶ୍ଚଯଜ୍ଞୈଃ ୪୧.
ତୀର୍ଥସ୍ନାନ, ଉପବାସ, ବ୍ରତ, ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦାନ, ହୋମ, ଜପ ଓ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା—
ଯତ୍ରାପି କୁର୍ଵତୋ ନାତ୍ମା ଜୁଗୁପ୍ସାମେତି ପାର୍ଥିଵ ୪୧.
—ଏସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବାରେ, ରାଜା, କର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଆତ୍ମା କେବେ ନିନ୍ଦାର ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏନା।
ଇତି ତେ ଵୈ ସମୁଦ୍ଦେଶଃ କୀର୍ତିତଃ କିଂଚିଦେଵ ଚ ୪୧.
ଏଭଳି ଭାବେ, ତୁମକୁ କିଛି ଅଂଶ ଶିକ୍ଷା କୁହାଯାଇଛି।
ଏଵମାଚରତୋ ଧର୍ମଂ ମହେଶସ୍ଯ ଗୃହେ ସତଃ ୪୧.
ଏଭଳି ଭାବେ, ମହେଶଙ୍କ ଘରେ ଧର୍ମାଚରଣ କରି—
ଏଵଂ ନାନାଵିଧାନ୍ଧର୍ମାନ୍ମହାକାଲସ୍ଯ ଫାଲ୍ଗୁନ ୪୧.
—ଏପରି ଭାବେ, ଫାଲ୍ଗୁନ, ମହାକାଳଙ୍କ ନାନା ପ୍ରକାର ଧର୍ମ ଅଛି।
ଯାଵତ୍ପଶ୍ଯଂତି ଯେ ତତ୍ର ସମାଜଗ୍ମୁଃ ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵ ତାନ୍ ୪୧.
ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଆସିଥିଲେ ଓ ଦେଖିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏବେ ଶୁଣ।
ଇଂଦ୍ରାଦଯସ୍ତଥା ଦେଵା ଵସିଷ୍ଠାଦ୍ଯା ମୁନୀଶ୍ଵରାଃ ୪୧.
ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଦେବତାମାନେ, ବସିଷ୍ଠ ଆଦି ମହାମୁନିମାନେ—
ତାନ୍ମହେଶମୁଖାନ୍ସର୍ଵାନ୍ମହାକାଲୋ ମହାମତିଃ ୪୧.
ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ, ମହେଶଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ମହାକାଳ ମହାବୁଦ୍ଧି ଉପଦେଶ ଦେଲେ।
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମାଦିଭିର୍ଦେଵୈର୍ଵରେ ରତ୍ନମଯାସନେ ୪୧.
ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ରତ୍ନମୟ ସିଂହାସନରେ—
ତତୋ ଦେଵ୍ଯା ସମାଲିଂଗ୍ଯ ନୀତ୍ଵୋତ୍ସଂଗଂ ସ୍ଵକଂ ମୁଦା ୪୧.
ତାପରେ, ଦେବୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ନିଜ ଅଂକରେ ବସାଇଲେ।
ଉକ୍ତଞ୍ଚ ଯାଵଦ୍ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମିଦମାସ୍ତେ ଶିଵଵ୍ରତ ୪୧.
ଏବଂ ଘୋଷଣା ହେଲା: ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଅଛି, ଶିବବ୍ରତ ରହିବ।
ଦେଵେନ ଚ ଵରୋ ଦତ୍ତସ୍ତ୍ଵଲ୍ଲିଂଗଂ ଯୋଽର୍ଚଯିଷ୍ଯତି ୪୧.
ଦେବତା ଏହି ଵର ଦେଲେ: ଯିଏ ତୁମ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜିବେ—
ଦର୍ଶନଂ ସ୍ତଵନଂ ପୂଜା ପ୍ରଣାମଶ୍ଚ ତତୋ ଜପଃ ୪୧.
—ଦର୍ଶନ, ସ୍ତୁତି, ପୂଜା, ପ୍ରଣାମ ଓ ପରେ ଜପ କଲେ—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତେ ଵିସ୍ମିତା ଦେଵାଃ ସାଧୁ ସାଧ୍ଵିତି ତେ ଜଗୁଃ ୪୧.
ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇ, 'ଭଲ! ଭଲ!' ବୋଲି ସ୍ୱର ଉଠେଇଲେ।
ତତଃ ସୁରୈଃସ୍ତୂଯମାନୋ ଵଂଦ୍ଯମାନଶ୍ଚ ଚାରଣୈଃ ୪୧.
ତାପରେ, ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ ଏବଂ ଚାରଣମାନେ ସମ୍ମାନ କଲେ।
କୋଟିକୋଟିଗଣୈଶ୍ଚୈଵ ସ୍ତୁଵଦ୍ଭିଃ ସର୍ଵତୋ ଵୃତଃ॥ ୪୧.
କୋଟି-କୋଟି ଜଣେ ଚାରଣ ଚାରିପଟେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
ମହାକାଲୋ ରୁଦ୍ରଭଵନଂ ଗତୋ ଭଵପୁରସ୍ସରଃ ୪୧.
ମହାକାଳ, ଭବଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ଯାଇଲେ।
କୂପଶ୍ଚାପି ସରଃ ପୁଣ୍ଯଂ ମହାକାଲସ୍ଯ ସିଦ୍ଧିଦମ୍ ୪୧.
ମହାକାଳଙ୍କ ପବିତ୍ର କୂଆ ଏବଂ ସରୋବର ଅଛି, ଯାହା ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ମହାକାଲଃ ସମାଲିଂଗ୍ଯ ତାଞ୍ଛିଵାଯ ନିଵେଦଯେତ୍ ୪୧.
ମହାକାଳ ସେମାନୋକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଶିବଙ୍କ ପାଖରେ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟଂ ପୂଜିତଂ ଚ ଗତାସ୍ତେ ଭଵସଦ୍ମ ତତ୍ ଏଵମେତାନି ଲିଂଗାନି ସପ୍ତ ଜାତାନି ଫାଲ୍ଗୁନ॥ ୪୧.
ଦେଖିଲେ, ଛୁଇଁଲେ, ପୂଜା କଲେ—ଏହିପରି ଭାବେ ସେମାନେ ଭବଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଏହିପରି, ଫାଲ୍ଗୁନ, ସେହି ସାତଟି ଲିଙ୍ଗ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଯେ ଶ୍ରୃଣ୍ଵଂତି ଗୃଣଂତ୍ଯେତତ୍ତେପି ଧନ୍ଯା ନରୋତ୍ତମାଃ॥ ୪୧.
ଏହା ଯେଉଁମାନେ ଶୁଣନ୍ତି ଏବଂ ପଢ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଧନ୍ୟ ମଣିଷ।
ତତୋ ମଯା ସ୍ଥାପିତେ ଚ ସ୍ଥାନେ କାଲାଂତରେଣ ହ ୪୨.
ତାପରେ, ମୁଁ ଏହାକୁ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ସମୟ ଯାଉଥିବା ସହିତ—
ଵାସୁଦେଵଵିହୀନଂ ହି ତୀର୍ଥମେତନ୍ନ ରୋଚତେ ୪୨.
ବାସୁଦେବ ନଥିଲେ, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ମୋତେ ଭଲ ଲାଗେନାହିଁ।
ଯତ୍ର ନୈଵ ହରିଃ ସ୍ଵାମୀ ତୀର୍ଥେ ଗେହେଽଥ ମାନସେ ୪୨.
ଯେଉଁଠାରେ ହରି, ସ୍ୱାମୀ ନାହାନ୍ତି—ସେଠି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ଘର କିମ୍ବା ମନ—କିଛି ମଧ୍ୟ ମୋତେ ପ୍ରିୟ ନୁହେଁ।
ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରସାଦ୍ଯ ଵରଦଂ ତୀର୍ଥେଽସ୍ମିନ୍ପୁରୁଷୋତ୍ତମମ୍ ୪୨.
ତେଣୁ, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଦୟାଳୁ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି—
ଇତି ସଂଚିଂତ୍ଯ କୌରଵ୍ଯ ତତୋଽହଂ ଚାତ୍ର ସଂସ୍ଥିତଃ ୪୨.
ଏପରି ଭାବି, ହେ କୌରବ୍ୟ, ମୁଁ ଏଠାରେ ରହିଗଲି।
ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରଂ ଜପନ୍ମଂତ୍ରଂ ସଂନିଗୃହ୍ଯେଂଦ୍ରିଯାଣି ଚ ୪୨.
ଅଷ୍ଟାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଲି।