ପର୍ଵକାଲେ ଦିଵା ଚାପ୍ସୁ ଵିଯୋନୌ ପଶୁଯୋନିଷୁ ୪୧.
ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟର ସମୟରେ, ଦିନେ, ପାଣିରେ, ଆକାଶରେ କିମ୍ବା ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—
ସ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ରମିତ୍ରସୁହୃଦାମାଶାଚ୍ଛେଦକରାଶ୍ଚ ଯେ ୪୧.
ଯେମାନେ ଜନନୀ, ସନ୍ତାନ, ବନ୍ଧୁ ଓ ଉପକାରୀଙ୍କର ଆଶା ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି—
ଭେତ୍ତା ତଡାଗକୂପାନାଂ ସଂକ୍ରମାଣାଂରସସ୍ଯ ଚ ୪୧.
ଯେମାନେ ପୋଖରୀ, କୁଆଁ, ସେତୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ରସ ଚୋରି କରନ୍ତି—
ଇତ୍ଯେତୈଶ୍ଚ ନରାଃ ପାପୈରୁପପାତକିନଃ ସ୍ମୃତାଃ ୪୧.
ଏମାନେ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟମାନେ ମନୁଷ୍ୟ, ଏହି ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଛୋଟ ପାପୀ ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି।
ଯେ ଗୋବ୍ରାହ୍ମଣକନ୍ଯାନାଂ ସ୍ଵାମିମିତ୍ରତପସ୍ଵିନାମ୍ ୪୧.
ଯେମାନେ ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କୁଆରି, ମାଲିକ, ବନ୍ଧୁ କିମ୍ବା ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାନ୍ତି—
ପରଶ୍ରିଯାଭିତପ୍ଯଂତେ ହୀନାଂ ସଵଂତି ଯେ ସ୍ତ୍ରିଯାମ୍ ୪୧.
ଯେମାନେ ଅନ୍ୟର ଧନ ଲୋଭ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ନିମ୍ନ ଜାତିର ଜନନୀ ସହ ମିଶନ୍ତି—
ଗୋଷ୍ଠାଗ୍ନିଜଲରଥ୍ଯାସୁ ତରୁଚ୍ଛାଯାନଗେଷୁ ଚ ୪୧.
ଗୋଶାଳା, ଅଗ୍ନି, ପାଣି, ରାସ୍ତା, ଗଛର ଛାୟା କିମ୍ବା ମନ୍ଦିରରେ—
ଗୀତଵାଦ୍ଯରତା ନିତ୍ଯା ମତ୍ତାଃ କିଲକିଲାପରାଃ ୪୧.
ଯେମାନେ ସଦା ଗୀତ-ସଙ୍ଗୀତରେ ମନ ଲଗାନ୍ତି, ସବୁବେଳେ ମଦମସ୍ତ ଓ ଶବ୍ଦ କରନ୍ତି—
କୂଟଶାସନକର୍ତାରଃ କୂଟଯୁଦ୍ଧକରାଶ୍ଚ ଯେ ୪୧.
ଯେମାନେ ମିଥ୍ୟା ନ୍ୟାୟ ଦିଅନ୍ତି କିମ୍ବା ଚାଳାକି ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି—
ମିଥ୍ଯାପ୍ରସାଦିତୋ ଵାକ୍ଯମାକର୍ଣଯତି ଯଃ ଶନୈଃ ୪୧.
ଯିଏ ମିଥ୍ୟା ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ସେହି କଥା ଶୁଣିଥାଏ—
ଯୋ ଭାର୍ଯାପୁତ୍ରମିତ୍ରାଣି ବାଲଵୃଦ୍ଧକୃଶାତୁରାନ୍ ୪୧.
ଯିଏ ଜନନୀ, ସନ୍ତାନ, ବନ୍ଧୁ, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ, ଦୁର୍ବଳ କିମ୍ବା ରୋଗୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯାଏ—
ଯଃ ସ୍ଵଯଂ ମୃଷ୍ଟମଶ୍ନାତି ଵିପ୍ରାଯାନ୍ଯତ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ୪୧.
ଯିଏ ନିଜେ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦିଏ—
ନିଯମାନ୍ସ୍ଵଯମାଦାଯ ଯେ ତ୍ଯଜଂତ୍ଯଜିତେଂଦ୍ରିଯାଃ ୪୧.
ଯେମାନେ ନିଜେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନେଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନଥିବାରୁ ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି—
ଦୁର୍ବଲାନ୍ନୈଵ ପୁଷ୍ଣଂତି ପ୍ରଣଷ୍ଟାର୍ଥା ଦ୍ଵିଷଂତି ଚ ୪୧.
ଯେମାନେ ଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଓ ଧନ ହରାଇଥିବାମାନେଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି—
ତେଷା ମଦତ୍ତ୍ଵା ଚାଶ୍ରଂତି ଚିକିତ୍ସଂତି ନ ରୋଗିଣଃ ୪୧.
ମୋ ଦ୍ୱାରା ଦାନ ନ ମିଳିଲେ ଯେମାନେ ଔଷଧ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ, ରୋଗୀଙ୍କୁ ଚିକିତ୍ସା କରନ୍ତି ନାହିଁ—
ହୀନଵର୍ଣାତ୍ମଵୃତ୍ତିଶ୍ଚ ଵୈଦ୍ଯୋ ଧର୍ମଧ୍ଵଜୀ ଚ ଯଃ ୪୧.
ଯିଏ ନିମ୍ନ ଚରିତ୍ର କିମ୍ବା ଜୀବିକା ଥିବା ଚିକିତ୍ସକ, କିମ୍ବା ମାତ୍ର ଦେଖାଦେଖି ଧର୍ମିକ—
ସଦା ଦଣ୍ଡରୁଚିର୍ଯଶ୍ଚ ଯୋ ଵା ଦଣ୍ଡରୁଚିର୍ନ ହି ୪୧.
ଯିଏ ସଦା ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ଭଲପାଏ, କିମ୍ବା ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ଭଲପାଏ ନାହିଁ—
ଯସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରଜା ରାଷ୍ଟ୍ରେ ପଚ୍ଯତେ ନରକେଷୁ ସଃ ୪୧.
ଯେ ରାଜାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରଜାମାନେ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି, ସେ ନିଜେ ନରକରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରେ।
ଆଲସ୍ଯୋପହତୋ ରାଜା ଵ୍ଯସନୀ ନରକଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ୪୧.
ଯେ ରାଜା ଆଳସ୍ୟ ଓ ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ଲିପ୍ତ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ନରକକୁ ଯାଏ।
ଯଦ୍ଵାତଦ୍ଵା ପରଦ୍ରଵ୍ଯମପି ସର୍ଷପମାତ୍ରକମ୍ ୪୧.
ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତ୍ତି, ଯେଉଁଠି ମସ୍ତର ଦାଣା ପରି ଛୋଟ ହେଉଥିବା ସମ୍ପତିକୁ ମଧ୍ୟ, ବଳବାନ୍ତି କିମ୍ବା ଚତୁର୍ତ୍ଥ ଉପାୟରେ ନେଲେ—
ଏଵମାଦ୍ଯୈର୍ନରଃ ପାପୈରୁତ୍କ୍ରାନ୍ତୈଃ ସମନଂତରମ୍ ୪୧.
ଏପରି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ମଣିଷ ଦେହ ଛାଡିବା ସହିତ—
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ରିଵିଧମପ୍ଯେତନ୍ନାରକୀଯଂ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍ ୪୧.
ଏହି ତିନି ପ୍ରକାରର ନରକୀୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସବୁବେଳେ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ।
ନମସ୍କାରଃ ସ୍ତୁତିଃ ପୂଜା ନାମସଂକୀର୍ତନଂ ତଥା ୪୧.
ନମସ୍କାର, ସ୍ତୁତି, ପୂଜା ଏବଂ ନାମ ଜପ—
ସଂକ୍ଷେପାଚ୍ଛିଵପୂଜାଯା ଵିଧାନଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି ୪୧.
ସଂକ୍ଷେପରେ ଶିବଙ୍କ ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ବର୍ଣ୍ଣନା କର।
ପ୍ରାତର୍ମଧ୍ଯାହ୍ନସାଯାହ୍ନେ ଶଂକରଂ ସର୍ଵଦା ଭଜେତ୍ ୪୧.
ପ୍ରଭାତ, ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଓ ସାନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ସଦା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ଆଦୌ ସ୍ନାନଂ ପ୍ରକୁର୍ଵିତ ଭସ୍ମସ୍ନାନମଥାପି ଵା ୪୧.
ପ୍ରଥମେ ସ୍ନାନ କରିବା, କିମ୍ବା ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ବିଭୂତି ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ।
ଆଵିକଂ ପରିଦଧ୍ଯାଚ୍ଚ ତତୋ ଵାସଃ ସିତଂ ଚ ଵା ୪୧.
ତାପରେ ଉନ୍ନ ଜାମା, କିମ୍ବା ସ୍ୱେତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ।
ଉତ୍ତରୀଯଂ ଚ ସଂଦଧ୍ଯାଦ୍ଵିନା ତନ୍ନିଷ୍ଫଲାର୍ଚନମ୍ ୪୧.
ଉପରେ ଏକ ଚାଦର ପିନ୍ଧିବା ଦରକାର; ଏହା ଛାଡ଼ିଲେ ପୂଜା ଫଳଦାୟକ ହୁଏ ନାହିଁ।
ପୂଜଯେଦ୍ଯୋ ମହାଦେଵଂ ପ୍ରୀତଃ ପଶ୍ଯତି ତଂ ମୁହୁଃ ୪୧.
ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରେ।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ ପ୍ରଣମ୍ଯେଶଂ ତତୋ ଗର୍ଭଗୃହଂ ଵିଶେତ୍ ୪୧.
ମନ୍ଦିରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ, ପରେ ଗର୍ଭଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଉଚିତ।