ଭୃତ୍ଯାନାଂ ଚ ପରିତ୍ଯାଗଃ ସାଧୁବଂଧୁତପସ୍ଵିନାମ୍ ୪୧.
ନିଜ ଚାକର, ସଜ୍ଜନ, ଆତ୍ମୀୟ କିମ୍ବା ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେବା।
ଶିଵାଶ୍ରମତରୂଣାଂ ଚ ପୁଷ୍ପାରାମଵିନାଶନମ୍ ୪୧.
ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମ କିମ୍ବା ପୂଜ୍ୟ ବୃକ୍ଷର ଫୁଲବାଗିଚା ନଷ୍ଟ କରିଦେବା।
ଯଜ୍ଞାରାମତଡାଗାଦିଦାରାପତ୍ଯସ୍ଯ ଵିକ୍ରଯଃ ୪୧.
ଯଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପ, ପୋଖରୀ, ଜନାନୀ କିମ୍ବା ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ବେଚିଦେବା।
ସ୍ତ୍ରୀଧନାନ୍ଯୁପଜୀଵଂତି ସ୍ତ୍ରୀଭିରତ୍ଯଂତନିର୍ଜିତାଃ ୪୧.
ଯେଉଁମାନେ ମହିଳାଙ୍କ ଧନରେ ନିର୍ଭର କରି ରହନ୍ତି ଏବଂ ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମହିଳାଙ୍କ ଅଧୀନ।
ଋଣାନାମପ୍ରଦାନଂ ଚ ମିଥ୍ଯାଘୃଦ୍ଧ୍ଯୁପଜୀଵନମ୍ ୪୧.
ଋଣ ଫେରାଇନଥିବା ଏବଂ ମିଥ୍ୟା ଲୋଭ ଦ୍ୱାରା ଜୀବିକା ଚାଲାଇବା।
ଵିଷମାରଣଯଂତ୍ରାଣାଂ ପ୍ରୋଯଗୋ ମୂଲକର୍ମଣାମ୍ ୪୧.
ବିଷ, ଫାନ୍ଦ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁକାରୀ ମୂଳ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା କରିବା।
ଜିହ୍ଵାକାମୋପଭୋ ଗାର୍ଥଂ ଯସ୍ଯାରଂଭଃ ସ୍ଵକର୍ମସୁ ୪୧.
ଯାହାର କାର୍ଯ୍ୟମାନେ କେବଳ ଜିହ୍ୱାର ସୁଆଦ କିମ୍ବା ଭୋଗର ଲାଗି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
ଵ୍ରାତ୍ଯତା ଵ୍ରତସଂତ୍ଯାଗଃ ସର୍ଵାହାରନିଷେଵଣମ୍ ୪୧.
ବହିଷ୍କୃତ ହେବା, ବ୍ରତ ଛାଡ଼ିଦେବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଅନିୟମିତ ଭାବେ ଖାଇବା।
ଦେଵାଗ୍ନିଗୁରୁସାଧୂନାଂ ନିଂଦା ଗୋବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଚ ୪୧.
ଦେବତା, ଅଗ୍ନି, ଗୁରୁ, ସାଧୁ, ଗାଈ କିମ୍ବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବା।
ଉତ୍ସନ୍ନପତୃଦେଵେଜ୍ଯାଃ ସ୍ଵକର୍ମତ୍ଯାଗିନଶ୍ଚ ଯେ ୪୧.
ଯେଉଁମାନଙ୍କର ପିତୃତର୍ପଣ ଓ ଦେବପୂଜା ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଛି ଏବଂ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି।
ପର୍ଵକାଲେ ଦିଵା ଚାପ୍ସୁ ଵିଯୋନୌ ପଶୁଯୋନିଷୁ ୪୧.
ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟର ସମୟରେ, ଦିନେ, ପାଣିରେ, ଆକାଶରେ କିମ୍ବା ପଶୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ—
ସ୍ତ୍ରୀପୁତ୍ରମିତ୍ରସୁହୃଦାମାଶାଚ୍ଛେଦକରାଶ୍ଚ ଯେ ୪୧.
ଯେମାନେ ଜନନୀ, ସନ୍ତାନ, ବନ୍ଧୁ ଓ ଉପକାରୀଙ୍କର ଆଶା ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି—
ଭେତ୍ତା ତଡାଗକୂପାନାଂ ସଂକ୍ରମାଣାଂରସସ୍ଯ ଚ ୪୧.
ଯେମାନେ ପୋଖରୀ, କୁଆଁ, ସେତୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ରସ ଚୋରି କରନ୍ତି—
ଇତ୍ଯେତୈଶ୍ଚ ନରାଃ ପାପୈରୁପପାତକିନଃ ସ୍ମୃତାଃ ୪୧.
ଏମାନେ ଓ ଏପରି ଅନ୍ୟମାନେ ମନୁଷ୍ୟ, ଏହି ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଛୋଟ ପାପୀ ବୋଲି ଗଣାଯାନ୍ତି।
ଯେ ଗୋବ୍ରାହ୍ମଣକନ୍ଯାନାଂ ସ୍ଵାମିମିତ୍ରତପସ୍ଵିନାମ୍ ୪୧.
ଯେମାନେ ଗାଈ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କୁଆରି, ମାଲିକ, ବନ୍ଧୁ କିମ୍ବା ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାନ୍ତି—
ପରଶ୍ରିଯାଭିତପ୍ଯଂତେ ହୀନାଂ ସଵଂତି ଯେ ସ୍ତ୍ରିଯାମ୍ ୪୧.
ଯେମାନେ ଅନ୍ୟର ଧନ ଲୋଭ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ନିମ୍ନ ଜାତିର ଜନନୀ ସହ ମିଶନ୍ତି—
ଗୋଷ୍ଠାଗ୍ନିଜଲରଥ୍ଯାସୁ ତରୁଚ୍ଛାଯାନଗେଷୁ ଚ ୪୧.
ଗୋଶାଳା, ଅଗ୍ନି, ପାଣି, ରାସ୍ତା, ଗଛର ଛାୟା କିମ୍ବା ମନ୍ଦିରରେ—
ଗୀତଵାଦ୍ଯରତା ନିତ୍ଯା ମତ୍ତାଃ କିଲକିଲାପରାଃ ୪୧.
ଯେମାନେ ସଦା ଗୀତ-ସଙ୍ଗୀତରେ ମନ ଲଗାନ୍ତି, ସବୁବେଳେ ମଦମସ୍ତ ଓ ଶବ୍ଦ କରନ୍ତି—
କୂଟଶାସନକର୍ତାରଃ କୂଟଯୁଦ୍ଧକରାଶ୍ଚ ଯେ ୪୧.
ଯେମାନେ ମିଥ୍ୟା ନ୍ୟାୟ ଦିଅନ୍ତି କିମ୍ବା ଚାଳାକି ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି—
ମିଥ୍ଯାପ୍ରସାଦିତୋ ଵାକ୍ଯମାକର୍ଣଯତି ଯଃ ଶନୈଃ ୪୧.
ଯିଏ ମିଥ୍ୟା ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ସେହି କଥା ଶୁଣିଥାଏ—
ଯୋ ଭାର୍ଯାପୁତ୍ରମିତ୍ରାଣି ବାଲଵୃଦ୍ଧକୃଶାତୁରାନ୍ ୪୧.
ଯିଏ ଜନନୀ, ସନ୍ତାନ, ବନ୍ଧୁ, ଶିଶୁ, ବୃଦ୍ଧ, ଦୁର୍ବଳ କିମ୍ବା ରୋଗୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯାଏ—
ଯଃ ସ୍ଵଯଂ ମୃଷ୍ଟମଶ୍ନାତି ଵିପ୍ରାଯାନ୍ଯତ୍ପ୍ରଯଚ୍ଛତି ୪୧.
ଯିଏ ନିଜେ ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ଖାଏ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଦିଏ—
ନିଯମାନ୍ସ୍ଵଯମାଦାଯ ଯେ ତ୍ଯଜଂତ୍ଯଜିତେଂଦ୍ରିଯାଃ ୪୧.
ଯେମାନେ ନିଜେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ନେଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନଥିବାରୁ ତାହାକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି—
ଦୁର୍ବଲାନ୍ନୈଵ ପୁଷ୍ଣଂତି ପ୍ରଣଷ୍ଟାର୍ଥା ଦ୍ଵିଷଂତି ଚ ୪୧.
ଯେମାନେ ଦୁର୍ବଳଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଓ ଧନ ହରାଇଥିବାମାନେଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି—
ତେଷା ମଦତ୍ତ୍ଵା ଚାଶ୍ରଂତି ଚିକିତ୍ସଂତି ନ ରୋଗିଣଃ ୪୧.
ମୋ ଦ୍ୱାରା ଦାନ ନ ମିଳିଲେ ଯେମାନେ ଔଷଧ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ, ରୋଗୀଙ୍କୁ ଚିକିତ୍ସା କରନ୍ତି ନାହିଁ—
ହୀନଵର୍ଣାତ୍ମଵୃତ୍ତିଶ୍ଚ ଵୈଦ୍ଯୋ ଧର୍ମଧ୍ଵଜୀ ଚ ଯଃ ୪୧.
ଯିଏ ନିମ୍ନ ଚରିତ୍ର କିମ୍ବା ଜୀବିକା ଥିବା ଚିକିତ୍ସକ, କିମ୍ବା ମାତ୍ର ଦେଖାଦେଖି ଧର୍ମିକ—
ସଦା ଦଣ୍ଡରୁଚିର୍ଯଶ୍ଚ ଯୋ ଵା ଦଣ୍ଡରୁଚିର୍ନ ହି ୪୧.
ଯିଏ ସଦା ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ଭଲପାଏ, କିମ୍ବା ଦଣ୍ଡ ଦେବାକୁ ଭଲପାଏ ନାହିଁ—
ଯସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରଜା ରାଷ୍ଟ୍ରେ ପଚ୍ଯତେ ନରକେଷୁ ସଃ ୪୧.
ଯେ ରାଜାଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ପ୍ରଜାମାନେ ଦୁଃଖ ପାଆନ୍ତି, ସେ ନିଜେ ନରକରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରେ।
ଆଲସ୍ଯୋପହତୋ ରାଜା ଵ୍ଯସନୀ ନରକଂ ଵ୍ରଜେତ୍ ୪୧.
ଯେ ରାଜା ଆଳସ୍ୟ ଓ ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ଲିପ୍ତ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ନରକକୁ ଯାଏ।
ଯଦ୍ଵାତଦ୍ଵା ପରଦ୍ରଵ୍ଯମପି ସର୍ଷପମାତ୍ରକମ୍ ୪୧.
ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତ୍ତି, ଯେଉଁଠି ମସ୍ତର ଦାଣା ପରି ଛୋଟ ହେଉଥିବା ସମ୍ପତିକୁ ମଧ୍ୟ, ବଳବାନ୍ତି କିମ୍ବା ଚତୁର୍ତ୍ଥ ଉପାୟରେ ନେଲେ—