କୃତ୍ଵା ପୋତଂ ଧର୍ମରୂପଂ ସାଧୂନାଂ ପରମେଶ୍ଵରଃ ୪୦.
ପରମେଶ୍ୱର ନିଜେ ଭଲ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଧର୍ମର ଆକାରରେ ଏକ ନୌକା ତିଆରି କରିବେ।
ତତଃ କୃତଯୁଗଂ ଭୂଯଃ ପ୍ରଵର୍ତିଷ୍ଯତି ପାର୍ଥିଵ ୪୦.
ତାପରେ, ରାଜନ୍, ପୁନି ଏହି ପୃଥିବୀରେ କୃତଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେବ।
ଅଷ୍ଟାଵିଂଶକଲିଶ୍ଚୈଵ ଶେଷଃ ପ୍ରାଵର୍ତ ଅନ୍ଯତଃ ୪୦.
ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଠାଇଶି କଳିଯୁଗ ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଆରମ୍ଭ ହେବ।
ମରୁରାଜାଚ୍ଚ ଦେଵାପେଃ ଶ୍ରୁତଦେଵାଚ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ଚତୁର୍ଯୁଗେ ଚ ତେ ଧନ୍ଯା ଯେ ଭଜଂତି ହରାଚ୍ଯୁତୌ॥ ୪୦.
ମରୁ ରାଜା, ଦେବାପି ଓ ଶ୍ରୁତଦେବଙ୍କୁ ନେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଥିବେ। ଚାରିଯୁଗରେ ଯେଉଁମାନେ ହର ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଭଜନ୍ତି, ସେମାନେ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ।
କେଚିଚ୍ଛିଵଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଵେଧସମ୍ ୪୧.
କେହି ଶିବଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, କେହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି, କେହି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଶରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଅପାରଵୈଭଵା ଦେଵାସ୍ତ୍ରଯୋଽପ୍ଯେତେ ନରର୍ଷଭ ୪୧.
ଏହି ତିନି ଦେବତାଙ୍କର ଅପାର ମହିମା ଅଛି, ହେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପୁରା କିଲୈଵଂ ମୁନଯୋ ନୈମିଷାରଣ୍ଯଵାସିନଃ ୪୧.
ପୁରୁଣା କାଳରେ ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ରହୁଥିବା ମୁନିମାନେ—
ତସ୍ମିନ୍କ୍ଷଣେ ଵିରିଂଚୋଽପି ଶ୍ଲୋକଂ ପ୍ରହ୍ଵୋଽବ୍ରଵୀତ୍କିଲ ୪୧.
ସେଇ ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମା ନମ୍ର ହୋଇ ଗୋଟିଏ ଶ୍ଲୋକ କହିଥିଲେ—
ମହେଶାଯ ଚ ଭକ୍ତେ ଦ୍ଵୌ କୃପାଯେତାଂ ସଦା ମଯି ୪୧.
ମହେଶ୍ୱର ଓ ଭକ୍ତ ଦୁଇଜଣ ସଦା ମୋପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ—
ତତ୍ର ଯୋଗେଶ୍ଵରଃ ଶ୍ଲୋକଂ ପ୍ରବୁଧ୍ଯନ୍ନମୁମବ୍ରଵୀତ୍ ୪୧.
ସେଠାରେ ଯୋଗେଶ୍ୱର ସଚେତନ ହୋଇ ଏହି ଶ୍ଲୋକ କହିଲେ—
ସଦାଶିଵଂ ଚ ଵଂଦେ ତୌ ଭଵେତାଂ ମଂଗଲାଯ ମେ ୪୧.
ମୁଁ ସଦାଶିବ ଓ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରେ, ସେମାନେ ମୋ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଦେଉନ୍ତୁ—
କୈଲାସେ ଦଦୃଶୁଃ ସ୍ଥାଣୁଂ ଵଦଂତଂ ଗିରିଜାଂ ପ୍ରତି ୪୧.
କୈଳାସ ପର୍ବତରେ ସେମାନେ ଥାଣୁଙ୍କୁ ଗିରିଜାଙ୍କ ସହ କଥାହୁଏଁ ଦେଖିଲେ—
ସଦା ତପସ୍ଯାଂ ଚରାମି ପ୍ରୀତ୍ଯର୍ଥଂ ହରିଵେଧସୋଃ ୪୧.
ମୁଁ ସଦା ହରି ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ତପସ୍ୟା କରେ—
ଯଦ୍ଵା ଦେଵା ନ ସଂଯାଂତି ପାରଂ ଯେ ଚ ପରସ୍ପରମ୍ ୪୧.
କିମ୍ବା, ଦେବତାମାନେ କିଛି ସୀମାକୁ ପହଞ୍ଚି ପାରନାହାନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ଆପସରେ ବିବାଦ କରନ୍ତି ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି—
ଉତ୍ତମାଧମମଧ୍ଯତ୍ଵମମୀଷାଂ ଵର୍ଣଯଂତି ଯେ ୪୧.
ଯେଉଁମାନେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ, ମଧ୍ୟମ ଓ ଅଧମ ଭାବ ବର୍ଣ୍ଣନା କରନ୍ତି—
ଏଵଂ ତେ ନିଶ୍ଚିଯାମାସୁର୍ନୈମିଷେଯା ସ୍ତପସ୍ଵିନଃ ୪୧.
ଏଭଳି ଭାବେ ନୈମିଷାରଣ୍ୟର ତପସ୍ୱୀମାନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ—
ଜାପକାନାଂ ସହସ୍ରାଣି ଵୈଷ୍ଣଵାନାଂ ତଥୈଵ ଚ ୪୧.
ହଜାର ହଜାର ଜପକ ଓ ଏଭଳି ଭାବରେ ବୈଷ୍ଣବମାନେ—
ତସ୍ମାଦ୍ଯସ୍ଯ ମନୋରାଗୋ ଯସ୍ମିନ୍ଦେଵେ ଭଵେତ୍ସ୍ଫୁଟମ୍ ୪୧.
ଏହିପରି, ଯାହାଙ୍କ ମନର ଆଗ୍ରହ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ରହିଥାଏ—
କାନି ପାପାନି ଵିପ୍ରେଂଦ୍ର ଯୈସ୍ତୁ ସଂମୂଢଚେତସଃ ୪୧.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, କେଉଁ ପାପ ଦ୍ୱାରା ମୂଢ଼ ମନବଳିଏମାନେ—
ଅଧର୍ମଭେଦା ଵିଜ୍ଞେଯାଶ୍ଚିତ୍ତଵୃତ୍ତିପ୍ରଭେଦତଃ ୪୧.
ଅଧର୍ମର ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମନର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ବୁଝିବାକୁ ହେବ—
ତତ୍ର ଯେ ପାପନିଚଯାଃ ସ୍ଥୂଲା ନରକହେତଵଃ ୪୧.
ସେଠାରେ ଯେଉଁ ମୋଟା ମୋଟା ପାପ ସମୂହ ଅଛି, ସେଗୁଡିକ ନରକର କାରଣ—
ତୁ. ମହାଭାରତ ଅନୁଶାସନ ୧୩.୨ ପରସ୍ତ୍ରୀଦ୍ରଵ୍ଯସଂକଲ୍ପଶ୍ଚେତସାନିଷ୍ଟଚିଂତନମ୍ ୪୧.
ଅନ୍ୟର ଜନନୀ କିମ୍ବା ସମ୍ପତ୍ତି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବା, ମନରେ ଖରାପ ଭାବ ଧରିବା—
ଅନିବଦ୍ଧପ୍ରଲାପିତ୍ଵମସତ୍ଯଂ ଚାପ୍ରିଯଂ ଚ ଯତ୍ ୪୧.
ଅଯଥା କଥାବାର୍ତ୍ତା, ମିଥ୍ୟା କଥା, ଏବଂ ଯାହା ଅପ୍ରିୟ—
ଅଭକ୍ଷ୍ଯଭକ୍ଷଣଂ ହିଂସା ମିଥ୍ଯା କାମସ୍ଯ ସେଵନମ୍ ୪୧.
ଅଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା, ହିଂସା କରିବା, ମିଥ୍ୟା ଆସକ୍ତିରେ ଲିପ୍ତ ହେବା—
ଇତ୍ଯେତଦ୍ଦ୍ଵାଦଶଵିଧଂ କର୍ମ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ତ୍ରିସଂଭଵମ୍ ୪୧.
ଏଭଳି, ଏହି ବାରଟି ପ୍ରକାରର କର୍ମ, ତିନିଟି ଉତ୍ସରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ବୋଲି କହାଯାଇଛି।
ଯେ ଦ୍ଵିଷଂତି ମହାଦେଵଂ ସଂସାରାର୍ଣଵତାରକମ୍ ୪୧.
ଯେମାନେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରନ୍ତି,
ମହାଂତି ପାତକାନ୍ଯାହୁର୍ନିରଂତରଫଲାନି ଷଟ୍ ୪୧.
ସେମାନେ ଛଅଟି ମହାପାପ କରନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହାର ଫଳ କେବେ ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ।
ଯଥେଷ୍ଟଚେଷ୍ଟା ନିଃଶଂକାଃ ସଂତିଷ୍ଠଂତି ରମଂତି ଚ ୪୧.
ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ କାମ କରନ୍ତି, ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ରହନ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ଶିଵାଚାରଂ ନ ମନ୍ଯଂତେ ଶିଵଭକ୍ତାନ୍ଦ୍ଵିଷଂତି ଷଟ୍ ୪୧.
ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ ଆଚରଣକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉନାହାନ୍ତି ଓ ଶିବଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରନ୍ତି, ଏହିଛଅଜଣ।
ଅରିଭିଃ ପରିଭୂତଂ ଵା ଯସ୍ତ୍ଯଜତି ସ ପାପକୃତ୍ ୪୧.
ଯିଏ ଶତ୍ରୁମାନେ ଅପମାନ କରିଥିବା କାହାକୁ ଛାଡିଦିଏ, ସେ ପାପ କରେ।