ସୋମକପ୍ରମୁଖାନ୍ଦୈତ୍ଯାନ୍ହଂତୁମାତ୍ମେଚ୍ଛଯା ମମ
ସୋମକ ଓ ତାଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀ ଦାନବମାନେ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ, ମୁଁ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ ।
ନ କିଂଚିଦପି ପଶ୍ଯଂତି ରଜସାରୂଢଦୃଷ୍ଟଯଃ
ଯେଉଁମାନେ ରଜୋଗୁଣରେ ଆବୃତ, ସେମାନେ କିଛି ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଅଵିନାଭାଵିନୀ ଶକ୍ତିର୍ନନୁ ମେ ପଦ୍ମଵାସିନୀ
ମୋର ଅବିଭାଜ୍ୟ ଶକ୍ତି, ପଦ୍ମରେ ବସିଥିବା ତିନି, ଅବଶ୍ୟ ମୋର ଅଂଶ ।
ଭୂତାନ୍ଯମୂନି କାଲୋଽଯମାତ୍ମନୋପ୍ଯହମେଵ ହି
ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଏହି କାଳ, ଏବଂ ମୋ ନିଜ ଆତ୍ମା — ଏ ସବୁ ମୁଁ ଅଟୁଟ ।
ପ୍ର ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ଦିକ୍ପାଲା ମନଵୋଽପ୍ଯହମ୍ 1.3.2.9.
ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଦିଗପାଳ, ଏବଂ ମନୁମାନେ — ଏ ସବୁ ମୁଁ ଅଟୁଟ ।
ମମୈଵ ଵିନିଯୋଗେନ ସୃଷ୍ଟିଶକ୍ତିଃ ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଥିତା
ମୋର ନିଯୁକ୍ତିରେ, ସୃଷ୍ଟିର ଶକ୍ତି ସ୍ଥିର ଅଛି ।
ଯଯାଵନଲ୍ପସମଯଃସଵର୍ତସଦୃଶସ୍ତଯୋ.
ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ଅତି କ୍ଷଣିକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଏକ ବଡ଼ ଯୁଗ ଭଳି ଲାଗେ ।
ଉଦଯାସ୍ତମଯୌ ସ୍ଯାତାଂ ନ ତଦା ଚଂଦ୍ରସୂର୍ଯଯୋଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସମୟରେ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ ହୁଏନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ସମୟରେ ହୁଏ ।
ନାଵଵୁର୍ମରୁତୋ ଵା ନ ଜଜ୍ଵଲୁର୍ଜାତଵେଦସଃ
ମରୁତମାନେ ବାୟୁ ବହିଲେନାହିଁ, ଅଗ୍ନିମାନେ ଜ୍ୱଳିଲେନାହିଁ ।
ସମୁଦ୍ରାଶ୍ଚୁକ୍ଷୁଭୁସ୍ସର୍ଵେ ପର୍ଵତାଶ୍ଚ ଚକଂପିରେ
ସମସ୍ତ ସମୁଦ୍ର ତୁଳିଗଲା, ପାହାଡ଼ମାନେ କମ୍ପିଗଲେ ।
ପକ୍ଷମାସର୍ତୁଵର୍ଷାଦିକାଲସ୍ଯ ନିଯମୋ ଗତଃ
ପକ୍ଷ, ମାସ, ଋତୁ, ବର୍ଷ ଆଦି କାଳର ନିୟମ ବିଲୁପ୍ତ ହୋଇଗଲା ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଦଯୋ ଲୋକପାଲା ମରୀଚ୍ଯାଦ୍ଯା ମହର୍ଷଯଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକପାଳମାନେ, ମରୀଚି ଓ ଅନ୍ୟ ମହାର୍ଷିମାନେ ।
ଏଵଂ ଜାତେ ମହାକ୍ଷୋଭେ ଭୂତାକ୍ରନ୍ଦପ୍ରଚୋଦିତଃ
ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଉତ୍ତେଜନା ହେବା ସମୟରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର କ୍ରନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲା ।
ଵ୍ଯଚିଂତଯଚ୍ଚ ଵିଶ୍ଵାତ୍ମା ଵିଶ୍ଵସଂରକ୍ଷଣୋଦ୍ଯତଃ
ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରିଲେ ।
ସ୍ଵାମିନଂ ସକଲୈଶ୍ଵର୍ଯଦାତାରଂ ମାଂ ମଦୋଦ୍ଧତୌ 1.3.2.9.
ସେ ମୋତେ, ସମସ୍ତ ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଦେଇଥିବା ମାଲିକ, ମୋର ଅହଂକାର ଅବସ୍ଥାରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ ।
ଅହୋ ମୋହସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଵଦିମୌ ଦ୍ରୁହିଣାଚ୍ଯୁତୌ
ହାଁ, ମୋହର ମହାତ୍ମ୍ୟ କେତେ ବଡ଼! ଚଳ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆମେ ଏହା ବିଷୟରେ କହିବା ।
ଅଜ୍ଞାନତିମିରୋଦ୍ଭୂତି ଦୂଷିତାଶଯଲୋଚନଃ
ଅଜ୍ଞାନର ଅନ୍ଧକାରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେମାନଙ୍କର ମନ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ଦୂଷିତ ହୋଇଗଲା ।
କୃତାପରାଧାଵପ୍ଯେତୌ ନିମଗ୍ନୌ ମୋହସାଗରେ
ଅପରାଧ କିଛି କରିନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଦୁଇଜଣ ମୋହର ସାଗରରେ ବିଲିନ ହେଇଗଲେ ।
ଇତି ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ମନସା ମାଯା ଵୈଵଶ୍ଯମେତଯୋଃ
ଏପରି ଭାବରେ, ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରିଲେ ଯେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସେ ଦୁଇଜଣ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଛନ୍ତି ।
ଅହୋଽନୁକମ୍ପା ତରୁଣେଂଦୁମୌଲେଃ ସ୍ଵଭାଵସିଦ୍ଧା ଭୁଵନତ୍ରଯେଽସ୍ମିନ୍
ହାଁ, ତରୁଣ ଚନ୍ଦ୍ରକଟି ଧାରଣ କରିଥିବା ମହାଦେବଙ୍କର ଦୟା, ଏହି ତିନି ଜଗତରେ ସ୍ୱଭାବିକ ଭାବରେ ବ୍ୟାପି ଅଛି ।
ମାର୍କଣ୍ଡେଯ ଉଵାଚ ଆଜ୍ଞାପଯ ଵିଭୋ ମହ୍ଯଂ ଯଥା ଶଂଭୁଃ ସନାତନଃ
ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ: ପ୍ରଭୁ, ମୋତେ ଆଦେଶ ଦିଅ, କିପରି ସନାତନ ଶମ୍ଭୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ ।
ଯଦେଵ ଦେଵୋ ଵିଦଧେ ଦଯଯା ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ଯେ କିଛି ଦେବତା କରିଥିଲେ, ସେ ସବୁ ଦୟା ଦ୍ୱାରା, ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଭଲପାଇ କରିଥିଲେ ।
ଅଥୋଦସ୍ଥାତ୍ତଯୋର୍ମଧ୍ଯେ ତଥା ଵିଵଦମାନଯୋଃ
ତାପରେ, ସେ ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟରେ ଝଗଡା ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଏକ ବିଶେଷ ଘଟଣା ଘଟିଲା ।
ମହତା ଜୃଂଭମାଣେନ ତସ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମାଂଡଭେଦିନଃ
ଏକ ବଡ଼ ଆକାରର ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଲା ।
ଵିଷ୍ଵଗ୍ଵିଵର୍ଣତା ତସ୍ଯ ଜ୍ଯୋତିର୍ଲିଂଗସ୍ଯ ତେଜସା
ସେ ଜ୍ୟୋତିର୍ଲିଙ୍ଗର ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରଙ୍ଗ ହରାଇଗଲା ।
ତୀଵ୍ରୈସ୍ତସ୍ଯ ମହାଜ୍ଵାଲୈଃ ଶୋଷିତା ଇଵ ସାଗରାଃ
ତାହାର ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନିଶିଖାରେ ସାଗରଗୁଡିକ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯିବା ପରି ଲାଗିଲା ।
ଵ୍ଯଦ୍ଯୋତଂତ ଦିଵି ପ୍ରାଗ୍ଵଦ୍ଵହାସ୍ତାରାଗଣୈଃ ସହ
ଏହା ଆଗରୁ ଯେପରି, ଆକାଶରେ ଅନେକ ତାରା ସହିତ ଚମକିଲା ।
ତେଜସା ତସ୍ଯ ଶୋଣେନ ଗୈରିକେଣେଵ ରଂଜିତାଃ
ତାହାର ଲାଲ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଗେରୁଆ ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗିତ ହୋଇ ଦେଖାଗଲା ।
ସମୁଦ୍ରାସ୍ତତ୍ପ୍ରତିଚ୍ଛାଯାନିର୍ଭରାଶ୍ଲିଷ୍ଟ ଯାଦସଃ
ସାଗରଗୁଡିକ ତାହାର ପ୍ରତିଛାୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଜଳଜନ୍ତୁମାନେ ସେଥିରେ ଲଗି ରହିଲେ ।
ପ୍ରଵାଲଗୁଚ୍ଛୈଃ ପ୍ରତ୍ଯଗ୍ରୈର୍ଲଂବିତା ଇଵ ପାଦପାଃ 1.3.2.10.
ଗଛଗୁଡିକ ନୂତନ ପ୍ରବାଳ ଗୁଛରେ ଶୋଭିତ ହେଇଥିବା ପରି ଦେଖାଗଲା ।