ଇତି ତେ ସୂଚିତଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଶ୍ରୃଣୁ ତତ୍ପ୍ରାକୃତଂ ପୁନଃ॥ ୩୯.
ଏହିପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ବୁଝାଇଦେଲି; ଏବେ ପୁଣି ଏହାର ସ୍ବାଭାବିକ କଥା ଶୁଣ।
ଇତି ଵୈଧାତ୍ରଵ୍ଯଵସ୍ଥିତିଃ ଶ୍ରୀନାରଦ ଉଵାଚ କଲୌ ପାର୍ଥ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଲୋକାନାଂ ମୋହନାତ୍ମିକାଃ॥ ୩୯.
ଏହିପରି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ନିୟମ ରହିଛି। ଶ୍ରୀନାରଦ କହିଲେ: କଳିଯୁଗରେ, ହେ ପାର୍ଥ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭ୍ରମ ଓ ମାୟା ବଢ଼ିଯିବ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରସ୍ତୁ ଭରତଃ ଶତଶ୍ରୃଂଗସ୍ତୁ ତତ୍ସୁତଃ ୩୯.
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଭରତ, ଭରତଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଶତଶୃଙ୍ଗ।
ଇଂଦ୍ରଦ୍ଵୀପଃ କସେରୁଶ୍ଚ ତାମ୍ରଦ୍ଵୀପୋ ଗଭସ୍ତିମାନ୍ ୩୯.
ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ବୀପ, କସେରୁ, ତାମ୍ରଦ୍ବୀପ ଓ ଗଭସ୍ତିମାନ—
ଵଦନଂ ଚାପି କନ୍ଯାଯାଃ ପାର୍ଥ ବର୍କରିକାକୃତି ୩୯.
ଏବଂ, ହେ ପାର୍ଥ, ସେ ଝିଅଟିର ମୁହଁ ବର୍କରିକା ଆକାର ନେଇଥିଲା।
ମହୀସାଗରପର୍ଯଂତଂ ଵୃକ୍ଷରାଜିଵିରାଜିତେ ୩୯.
ମହୀ ଓ ସାଗର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ରାଜା ଗଛମାନେ ଶୋଭା ଦେଉଥିବା ପୃଥିବୀ ଉପରେ—
ଅଜାସମଜତୋ ମଧ୍ଯାତ୍କାଚିଦେକା ଚ ବର୍କରୀ ୩୯.
ମେଷ ଓ ଛାଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ବର୍କରୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଇତସ୍ତତୋ ଭ୍ରମଂତି ସା ଜାଲିମଧ୍ଯେ ସମଂତତଃ ୩୯.
ସେ ଝିଅଟି ଜାଲ ମଧ୍ୟରେ ଏଦିକ ସେଦିକ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲା।
ଵିଲଗ୍ନା ଜାଲିମଧ୍ଯେ ତୁ ତତଃ ପଂଚତ୍ଵମାଗତା ୩୯.
ସେ ଝିଅଟି ଜାଲ ମଧ୍ୟରେ ଅଟକି ଗଲା ଓ ତା'ପରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲା।
ପପାତ ଶନିଦର୍ଶେ ଚ ମହୀସାଗରସଂଗମେ ୩୯.
ଶନି ଦର୍ଶନ ସମୟରେ, ସେ ମହୀ ଓ ସାଗର ସଂଯୋଗ ସ୍ଥାନରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଶିରସ୍ତୁ ତଦଵସ୍ଥଂ ହି ସମଗ୍ରଂ ତତ୍ର ସଂସ୍ଥିତମ୍ ୩୯.
ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଗଲା।
ଶେଷକାଯପ୍ରପାତେନ ମହୀସାଗରସଂଗମେ ୩୯.
ଅଂଶ ଶରୀର ମହୀ ଓ ସାଗର ସଂଯୋଗ ସ୍ଥାନରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଶକଶ୍ରୃଂଗସ୍ଯ ଵୈ ରାଜ୍ଞଃ ସିଂହଲେଷ୍ଵଭଵତ୍ସୁତା ୩୯.
ଶକଶୃଙ୍ଗ ରାଜାଙ୍କୁ ସିଂହଳ ଦେଶରେ ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଦିଵ୍ଯନାରୀ ଶୁଭାକାରା ଶେଷକାଯେ ବଭୌ ଶୁଭା ୩୯.
ଦେବୀ ସ୍ୱରୂପ ଏକ ଶୁଭ ନାରୀ ଅଂଶ ଶରୀରରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ।
ପୁତ୍ରୀ ଜାତା ପ୍ରମୋଦେନ ସ୍ଵଜନାନଂଦଵର୍ଧିନୀ ୩୯.
ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଜନମାତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଲେ।
ଵିସ୍ମଯଂ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତାଃ ସର୍ଵେ ତେ ରାଜପୂରୁଷାଃ ୩୯.
ସେଇ ସମସ୍ତ ରାଜସଭାର ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ଖିନ୍ନାଃ ପ୍ରକୃତଯଃ ସର୍ଵାସ୍ତାଦୃଗ୍ରୂପଵିଲୋକନାତ୍ ୩୯.
ଏପରି ଆକୃତି ଦେଖି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ତତଃ ସା ଯୌଵନଂ ପ୍ରାପ୍ତା ସାକ୍ଷାଦ୍ଦେଵସୁତୋପମା ୩୯.
ତା'ପରେ ସେ ଯୁବତୀ ହେଲେ, ଦେବତାଙ୍କ କନ୍ୟା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତତ୍ତୀର୍ଥସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵେଣ ମାତୃପିତ୍ରୋର୍ନିଵେଦିତମ୍ ୩୯.
ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନର ଶକ୍ତିରେ, ମାଆଁ ବାପାଁ ଯେଉଁ ଦାନ କରିଥିଲେ—
ମା ଶୋକଂ କୁରୁ ମେ ମାତଃ ପୂର୍ଵଜନ୍ମାର୍ଜିତଂ ଫଲମ୍ ୩୯.
ମୋର ମାଆଁ, ତୁମେ ଦୁଃଖ କରନିଅ; ଏହା ପୂର୍ବଜନ୍ମର କର୍ମର ଫଳ।
ପୂର୍ଵଜନ୍ମୋଦ୍ଭଵଃ କାଯସ୍ଯସ୍ଯା ଯତ୍ରାପତତ୍ତଥା ୩୯.
ଏହି ଦେହ ପୂର୍ବଜନ୍ମରୁ ଯେଉଁଠାରୁ ଆସିଥିଲା, ସେଠାରେ ଏହା ପଡ଼ିଗଲା।
ଅହଂ ତାତ ଗମିଷ୍ଯାମି ମହୀସାଗରସଂଗମମ୍ ୩୯.
ବାପାଁ, ମୁଁ ମାଟି ଓ ସମୁଦ୍ରର ସଙ୍ଗମକୁ ଯିବି।
ତତଃ ପିତ୍ରା ପ୍ରତିଜ୍ଞାତଂ ଶତଶ୍ରୃଂଗେଣ ତତ୍ତଥା ୩୯.
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ବାପାଁ ଶତଶୃଙ୍ଗ ଯେପରି ଅଙ୍ଗୀକାର କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ହେଲା।
ସ୍ତଂଭତୀର୍ଥଂ ତତଃ ସାଽପି ପ୍ରାପ୍ଯ ପୋତାର୍ଯସଂଯୁତା ୩୯.
ତାପରେ ସେ ମଧ୍ୟ ନୌକା ଚାଳକମାନେ ସହିତ ସ୍ତମ୍ଭତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଜାଲିଗୁଲ୍ମାଂତରେଽନ୍ଵିଷ୍ଯ ତତୋ ଦୃଷ୍ଟଂ ନିଜଂ ଶିରଃ ୩୯.
ଝାଡ଼ି ଓ ଗଛମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଖୋଜି, ସେ ତାହାର ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଦେଖିଲେ।
ଦଗ୍ଧ୍ଵା ସଂଗମସାଂନିଧ୍ଯେ କ୍ଷିପ୍ତାନ୍ଯସ୍ଥୀନି ସଂଗମେ ୩୯.
ସଙ୍ଗମ ସାମ୍ନାରେ ତାହାକୁ ପୁଡ଼ି, ଅବଶିଷ୍ଟ ହାଡ଼ମାନେ ସଙ୍ଗମରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ନ ତାଦୃଗ୍ଦେଵକନ୍ଯାନାଂ ନ ତାଦୃଙନାଗଯୋଷିତାମ୍ ୩୯.
ଦେବତାମାନଙ୍କର କନ୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟ, ନାଗସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ପରି କେହି ନଥିଲେ।
ସୁରାସୁରନରାଃ ସର୍ଵେ ତସ୍ଯା ରୂପେଣ ମୋହିତାଃ ୩୯.
ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମଣିଷ ତାଙ୍କର ରୂପରେ ମୋହିତ ହେଇଥିଲେ।
କଷ୍ଟଂ ତଯା ମୁଦା ତତ୍ର ପ୍ରାରବ୍ଧଂ ଦୁଶ୍ଚରଂ ତପଃ ୩୯.
ହାୟ, ସେଠାରେ ସେ ଆନନ୍ଦରେ ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷତାଂ ଗତସ୍ତସ୍ଯୈ ଵରଦୋଽସ୍ମୀତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍ ୩୯.
ସେଠାରେ ସେ ଦେଖାଦେଲେ ଏବଂ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ପାରିବି।'