ଯ ଏଵଂଵିଧସଂମୋହତାରକଂ ନ ଶିଵଂ ଭଜେତ୍ ୩୯.
ଏପରି ମୋହରୁ ମୁକ୍ତିଦାତା ଶିବଙ୍କୁ ଯିଏ ପୂଜା କରେନାହିଁ—
କାଷ୍ଠା ନିମେଷା ଦଶ ପଂଚ ଚାହୁସ୍ତ୍ରିଂଶଚ୍ଚ କାଷ୍ଠା ଗଣଯେତ୍କଲା ହି ୩୯.
ଦଶ ନିମେଷ ହେଉଛି ଏକ କାଷ୍ଠା; ପାଞ୍ଚଟି ହେଉଛି ଏକ ଆହୁ; ତିରିଶି କାଷ୍ଠା ମିଶି ଏକ କଳା ହୁଏ।
ଦିଵସେ ପଂଚ କାଲାଃ ସ୍ଯୁସ୍ତ୍ରିମୁହୂର୍ତାଃ ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵ ତାନ୍ ୩୯.
ଦିନଟିକୁ ପାଞ୍ଚଟି ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟାଯାଇଛି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଗରେ ତିନି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅଛି; ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣ।
ସାଯାହ୍ନଃ ପଂଚମଶ୍ଚାପି ମୁହୂର୍ତା ଦଶ ପଂଚ ଚ ୩୯.
ପଞ୍ଚମ ଭାଗଟି ହେଉଛି ସାଞ୍ଜ; ଏଠି ଦଶ ଓ ପାଞ୍ଚ, ମୋଟ ପନ୍ଦରଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅଛି।
ମାସଃ ପକ୍ଷଦ୍ଵଯେନୋକ୍ତୋ ଦ୍ଵୌ ମାସୌ ଚାର୍କଜାଵୃତୁଃ ୩୯.
ଏକ ମାସ ଦୁଇଟି ପକ୍ଷ ମିଶି ହୁଏ; ଦୁଇ ମାସକୁ ଏକ ଋତୁ କୁହାଯାଏ।
ଚତୁର୍ଭେଦଂ ମାସମାହୁଃ ପଂଚଭେଦଂ ଚ ଵତ୍ସରମ୍ ୩୯.
ମାସକୁ ଚାରି ଭାଗରେ ଭାଗ କରାଯାଏ, ଓ ବର୍ଷକୁ ପାଞ୍ଚ ଭାଗରେ।
ଇଦ୍ଵତ୍ସରସ୍ତୃତୀଯୋଽସୌ ଚତୁର୍ଥଶ୍ଚାନୁଵତ୍ସରଃ ୩୯.
ତୃତୀୟଟିକୁ ଇଦ୍ବତ୍ସର କୁହାଯାଏ, ଚତୁର୍ଥଟିକୁ ଅନୁବତ୍ସର।
ମାସେନ ଚ ମନୁଷ୍ଯାଣାମହୋରାତ୍ରଂ ଚ ପୈତୃକମ୍ ୩୯.
ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ଏକ ମାସ, ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଏକ ଦିନ ଓ ରାତି।
ମାନୁଷେଣ ଚ ଵର୍ଷେଣ ଦୈଵିକୋ ଦିଵସଃ ସ୍ମୃତଃ ୩୯.
ମଣିଷର ଏକ ବର୍ଷ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଦିନ ଭାବେ ଗଣାଯାଏ।
ଵର୍ଷେଣ ଚୈଵ ଦେଵାନାଂ ମତଃ ସପ୍ତର୍ଷିଵାସରଃ ୩୯.
ଦେବତାଙ୍କ ଏକ ବର୍ଷ ସପ୍ତର୍ଷିମାନଙ୍କ ଏକ ଦିନ ଭାବେ ଧରାଯାଏ।
ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ଚ ଵର୍ଷାଣି ଲକ୍ଷାସପ୍ତଦଶୈଵ ତୁ ୩୯.
ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ଏକଦମ୍ ଦଶ ଲକ୍ଷ ସତର ହଜାର ବର୍ଷ ଅଛି।
ଲକ୍ଷଦ୍ଵାଦଶସାହସ୍ରଷଣ୍ନଵତ୍ଯଧିକାଃ ପରାଃ ୩୯.
ଏବଂ ଏହା ସହିତ ଏକ ଲକ୍ଷ ବାର ହଜାର ଏବଂ ନବ୍ବେଇ ଅଧିକ ଅଟେ।
ଚତୁର୍ଲକ୍ଷଂ ତୁ ଦ୍ଵାତ୍ରିଂଶତ୍ସହସ୍ରାଣି କଲିଃ ସ୍ମୃତଃ ୩୯.
କଳିଯୁଗକୁ ଚାରି ଲକ୍ଷ ବତିସ ହଜାର ବର୍ଷ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଆଯୁର୍ମନୋର୍ଯୁଗାନାଂ ଚ ସାଧିକା ହ୍ଯେକସପ୍ତତିଃ ୩୯.
ମନୁଙ୍କ ଆୟୁ ଏକାଉଣ୍ଠି ଯୁଗ ଅଧିକ ହୁଏ।
ଯୁଗାନାଂ ଚ ସହସ୍ରେଣ ସ ଚ କଲ୍ପଃ ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵ ତାନ୍ ୩୯.
ହଜାରଟି ଯୁଗ ମିଶି ଏକ କଳ୍ପ ହୁଏ; ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣ।
ସାଵିତ୍ର ଆସିକଶ୍ଚାପି ଗାଂଧାରଃ କୁଶିକସ୍ତଥା ୩୯.
ସାବିତ୍ର, ଆସିକ, ଗାନ୍ଧାର, ଏବଂ କୁଶିକ ମଧ୍ୟ।
ଵୈରାଜଶ୍ଚ ନିଷାଦଶ୍ଚ ମେଘଵାହନପଂଚମୌ ୩୯.
ବୈରାଜ, ନିଷାଦ ଓ ପଞ୍ଚମ ହେଉଛନ୍ତି ମେଘବାହନ।
ଶ୍ଵେତୋ ଲୋହିତରକ୍ତୌ ଚ ପୀତଵାସାଃ ଶିଵଃ ପ୍ରଭୁଃ ୩୯.
ଶ୍ୱେତ, ଲୋହିତ, ରକ୍ତ, ପୀତବାସା, ଏବଂ ପ୍ରଭୁ ଶିବ।
ପୂର୍ଵାର୍ଧମପରାର୍ଧଂ ଚ ବ୍ରହ୍ମମାନମିଦଂ ସ୍ମୃତମ୍ ୩୯.
ପୂର୍ବାର୍ଧ ଓ ଅପରାର୍ଧକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆୟୁର ମାପ ଭାବେ ଜଣାଯାଏ।
କ୍ଵାହମଲ୍ପମତିଃ ପାର୍ଥ କ୍ଵାପରୌ ହରିତ୍ର୍ଯଂବକୌ ୩୯.
ହେ ପାର୍ଥ, ମୋ ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି, ମୁଁ କେମିତି ହରି ଓ ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କ ସହିତ ତୁଳନା କରିବି?
ଇତି ତେ ସୂଚିତଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଶ୍ରୃଣୁ ତତ୍ପ୍ରାକୃତଂ ପୁନଃ॥ ୩୯.
ଏହିପରି ମୁଁ ତୁମକୁ ବୁଝାଇଦେଲି; ଏବେ ପୁଣି ଏହାର ସ୍ବାଭାବିକ କଥା ଶୁଣ।
ଇତି ଵୈଧାତ୍ରଵ୍ଯଵସ୍ଥିତିଃ ଶ୍ରୀନାରଦ ଉଵାଚ କଲୌ ପାର୍ଥ ଭଵିଷ୍ଯଂତି ଲୋକାନାଂ ମୋହନାତ୍ମିକାଃ॥ ୩୯.
ଏହିପରି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ନିୟମ ରହିଛି। ଶ୍ରୀନାରଦ କହିଲେ: କଳିଯୁଗରେ, ହେ ପାର୍ଥ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭ୍ରମ ଓ ମାୟା ବଢ଼ିଯିବ।
ତସ୍ଯ ପୁତ୍ରସ୍ତୁ ଭରତଃ ଶତଶ୍ରୃଂଗସ୍ତୁ ତତ୍ସୁତଃ ୩୯.
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଭରତ, ଭରତଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଶତଶୃଙ୍ଗ।
ଇଂଦ୍ରଦ୍ଵୀପଃ କସେରୁଶ୍ଚ ତାମ୍ରଦ୍ଵୀପୋ ଗଭସ୍ତିମାନ୍ ୩୯.
ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ବୀପ, କସେରୁ, ତାମ୍ରଦ୍ବୀପ ଓ ଗଭସ୍ତିମାନ—
ଵଦନଂ ଚାପି କନ୍ଯାଯାଃ ପାର୍ଥ ବର୍କରିକାକୃତି ୩୯.
ଏବଂ, ହେ ପାର୍ଥ, ସେ ଝିଅଟିର ମୁହଁ ବର୍କରିକା ଆକାର ନେଇଥିଲା।
ମହୀସାଗରପର୍ଯଂତଂ ଵୃକ୍ଷରାଜିଵିରାଜିତେ ୩୯.
ମହୀ ଓ ସାଗର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ରାଜା ଗଛମାନେ ଶୋଭା ଦେଉଥିବା ପୃଥିବୀ ଉପରେ—
ଅଜାସମଜତୋ ମଧ୍ଯାତ୍କାଚିଦେକା ଚ ବର୍କରୀ ୩୯.
ମେଷ ଓ ଛାଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ବର୍କରୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଇତସ୍ତତୋ ଭ୍ରମଂତି ସା ଜାଲିମଧ୍ଯେ ସମଂତତଃ ୩୯.
ସେ ଝିଅଟି ଜାଲ ମଧ୍ୟରେ ଏଦିକ ସେଦିକ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲା।
ଵିଲଗ୍ନା ଜାଲିମଧ୍ଯେ ତୁ ତତଃ ପଂଚତ୍ଵମାଗତା ୩୯.
ସେ ଝିଅଟି ଜାଲ ମଧ୍ୟରେ ଅଟକି ଗଲା ଓ ତା'ପରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲା।
ପପାତ ଶନିଦର୍ଶେ ଚ ମହୀସାଗରସଂଗମେ ୩୯.
ଶନି ଦର୍ଶନ ସମୟରେ, ସେ ମହୀ ଓ ସାଗର ସଂଯୋଗ ସ୍ଥାନରେ ପଡ଼ିଗଲା।