ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସିଦ୍ଧିଲିଂଗଂ ଯୋ ନରଃ ପୂଜଯିଷ୍ଯତି ୩୬.
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ସିଦ୍ଧିର ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିବେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତେ ଜଯଂ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ସ୍କଂଦେନ ସହିତାଃ ସୁରାଃ ୩୬.
ଏପରି କହି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ସହିତ ବିଜୟ ଲାଭ କଲେ।
ଚତୁର୍ଵର୍ଗଫଲାଵାପ୍ତିଂ ଦତ୍ତ୍ଵା କ୍ଷେତ୍ରସ୍ଯ ସଂଯଯୁଃ ୩୬.
ଚାରିଟି ଲକ୍ଷ୍ୟର ଫଳ ଦେଇ, ସେମାନେ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ରରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।
କେଚିଲ୍ଲିଂଗାନି ପଂଚାପି ଯୁଦ୍ଧଂ କେଚିଦ୍ଦିଵଂ ଯଯୁଃ ୩୬.
କେହି ପାଞ୍ଚଟି ଲିଙ୍ଗ ନେଲେ, କେହି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଗଲେ, ଆଉ କେହି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ସପ୍ତମେ ମାରୁତସ୍କଂଧେ ଵ ସ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରିଯାତ୍ମଜ ୩୬.
ସପ୍ତମ ଥାରେ, ମାରୁତଙ୍କ ଶିରେ, ହେ ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର, ସେ ସଦା ବସିଥାନ୍ତି।
ଦର୍ଶନାନ୍ମମ ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ଶ୍ରେଯଃ ପରମଵାପ୍ସ୍ଯସି ୩୬.
ମୋତେ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଭକ୍ତି କଲେ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଵିସସର୍ଜୈନଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ମହେଶ୍ଵରଃ ୩୬.
ଏପରି କହି, ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଵିସର୍ଜିତାଃ ସୁରାଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵାନିସ୍ଵାନ୍ଯାଲଯାନି ଚ ୩୬.
ଦେବତାମାନେ ବିଦାୟ ନେଇ, ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଇତ୍ଯେତତ୍କଥିତଂ ପାର୍ଥ ଲିଂଗପଂଚକସଂଭଵମ୍ ୩୬.
ଏଭଳି, ହେ ପାର୍ଥ, ପାଞ୍ଚଟି ଲିଙ୍ଗର ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କୁହାଯାଇଛି।
ଶ୍ରୃଣୁଯାଚ୍ଛ୍ରାଵଯେଦ୍ଵାପି ସ ଭଵେତ୍କୀର୍ତିମାନ୍ନରଃ ୩୬.
ଏହି କଥା ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ଶୁଣିବେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟମାନେ ଶୁଣାଇବେ, ସେମାନେ କୀର୍ତ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ।
ଭୂତେଭ୍ଯୋ ନିର୍ଭଯଶ୍ଚାପି ସର୍ଵଦୁଃଖଵିଵର୍ଜିତଃ ୩୬.
ସେ ଭୂତପ୍ରେତଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟ ହେବେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ।
ଶ୍ରୃଣୁଯାତ୍ସ୍କଂଦଚରିତଂ ମହାଧନପତିର୍ଭଵେତ୍ ୩୬.
ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କର କଥା ଶୁଣିବେ, ସେମାନେ ବଡ଼ ଧନୀ ହେବେ।
ଇଦଂ ତତ୍ପରମଂ ଧନ୍ଯଂ ସର୍ଵଦୋଷହରଂ ସଦା ୩୬.
ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଦୂର କରେ।
ଵରମେନଂ ଦଦୁର୍ଦେଵାଃ ସ୍କଂଦସ୍ଯାଥ ଗତା ଦିଵମ୍॥ ୩୬.
ଦେବତାମାନେ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ପରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ।
ବର୍ବରୀତୀର୍ଥମାହାତ୍ମ୍ଯମଥୋ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତେଽର୍ଜୁନ ୩୭.
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ବର୍ବରୀ ତୀର୍ଥର ମହତ୍ତ୍ୱ କହିବି, ଅର୍ଜୁନ।
କୁମାରିକେତି ଵିଖ୍ଯାତା ତସ୍ଯା ନାମ୍ନା ପ୍ରକଥ୍ଯତେ ୩୭.
ଏହି ତୀର୍ଥ 'କୁମାରିକା' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଏହି ନାମରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ।
ଯଯା କୃତା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଚ ନାନାଗ୍ରାମାଦିକଲ୍ପନା ୩୭.
ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ପୃଥିବୀରେ ବିଭିନ୍ନ ଗ୍ରାମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା ହୋଇଥିଲା।
ମହଦେତନ୍ମମାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଶ୍ରୋତଵ୍ଯଂ ପରମଂ ମୁନେ ୩୭.
ଏହା ମୋର ଏକ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା, ମୁନି, ଯାହା ଶୁଣିବା ଉଚିତ।
କଥଂ ଵିଶ୍ଵମିଦଂ ଜାତଂ କର୍ମଜାତିପ୍ରକଲ୍ପିତମ୍ ୩୭.
ଏହି ବିଶ୍ୱ କିପରି କର୍ମ ଓ ଜାତି ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା?
ଅଵ୍ଯକ୍ତୋଽସ୍ମିନ୍ନିରାଲୋକେ ପ୍ରଧାନପୁରୁଷାଵୁଭୌ ୩୭.
ଏହି ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅନ୍ଧକାର ଅବସ୍ଥାରେ ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରୁଷ ଦୁହେଁ ଥିଲେ।
ତତଃ ସ୍ଵଭାଵକାଲାଭ୍ଯାଂ ସ୍ଵରୂପାଭ୍ଯାଂ ସମୀରିତମ୍ ୩୭.
ତାପରେ ସ୍ୱଭାବ ଓ କାଳରେ, ସେମାନଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ରୂପ ଉଦ୍ଭାବିତ ହେଲା।
ମହତ୍ତତ୍ତ୍ଵାଦ୍ଵିକୁର୍ଵାଣାଦହଂତତ୍ତ୍ଵଂ ଵ୍ଯଜାଯତ ୩୭.
ମହତ୍ତତ୍ତ୍ୱର ବିକାଶ ରୂପେ ଆହଂତତ୍ତ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ତାମସାତ୍ପଂଚ ଜାତାନି ତନ୍ମାତ୍ରାଣି ଵୁଦୁର୍ବୁଧାଃ ୩୭.
ତାମସିକ ଭାଗରୁ ପାଞ୍ଚଟି ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ବୋଲି ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଜାଣନ୍ତି।
ସାତ୍ତ୍ଵିକାଚ୍ଚାପ୍ଯହଂକାରାଦ୍ଵିଦ୍ଵି କର୍ମେଦ୍ରିଯାଣି ଚ ୩୭.
ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଆହଂକାରରୁ ଜ୍ଞାନେନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଚତୁର୍ଵିଶତିତତ୍ତ୍ଵାନି ଜାତାନୀତି ପୁରା ଵିଦୁଃ ୩୭.
ଏଭଳି ଚବିଶିଟି ତତ୍ତ୍ୱ ଜନ୍ମ ନେଇଛି ବୋଲି ପୁରାତନମାନେ ଜାଣିଥିଲେ।
ବୁଦ୍ବୁଦାକାରତାଂ ଜଗ୍ମୁରଂଡଂ ଜାତଂ ତତଃ ଶୁଭମ୍ ୩୭.
ସେମାନେ ବୁଦ୍ବୁଦ ଆକାର ନେଲେ; ତାହାରୁ ଶୁଭ ଅଣ୍ଡ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଆତ୍ମାସ୍ଯ କଥିତୋ ବ୍ରହ୍ମା ଵ୍ଯଭଜତ୍ସ ତ୍ରିଧା ତ୍ଵିଦମ୍ ୩୭.
ଏହି ଅଣ୍ଡର ଆତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେ ଏହାକୁ ତିନି ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟିଲେ।
ନାଗା ଦୈତ୍ଯାଶ୍ଚ ପାତାଲେ ତ୍ରିଧୈତତ୍ପରିକଲ୍ପିତମ୍ ୩୭.
ନାଗ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ପାତାଳରେ ବସିଲେ; ଏହିପରି ଏହା ତିନି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲା।
ପାତାଲାନି ଚ ଦ୍ଵୀପାନି ସ୍ଵର୍ଲୋକାଃ ସପ୍ତସପ୍ତ ଚ ୩୭.
ପାତାଳ, ଦ୍ୱୀପ ଓ ସ୍ୱର୍ଗଲୋକ — ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ସାତଟି କରାଯାଇଛି।
ଲକ୍ଷଯୋଜନଵିସ୍ତାରଂ ଜଂବୂଦ୍ଵୀପଂ ପ୍ରକୀର୍ତ୍ଯତେ ୩୭.
ଜମ୍ବୁଦ୍ୱୀପକୁ ଲକ୍ଷ ଯୋଜନ ବିସ୍ତୃତ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।