ଭୂମିଭାଗଂ ଶୁଭଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିଜନେ ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍ ୩୬.
ଏକ ଶୁଭ୍ର ଜମି ଦେଖି, ସେଠାରେ ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଗଲା।
ସିଦ୍ଧାର୍ଥୈଃ ସ୍ତାପିତଂ ଯସ୍ମା ଦ୍ଦେଵୈର୍ବ୍ରହ୍ମାଦିଭିଃ ସ୍ଵଯମ୍ ୩୬.
ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ସିଦ୍ଧ ଲୋକମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ନିଜେଇ ସ୍ଥାପନା କରିଥିଲେ।
ସର୍ଵୈର୍ଦେଵୈସ୍ତତ୍ର ଲିଂଗେ ଖାନିତଂ ସର ଉତ୍ତମମ୍ ୩୬.
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମିଶି, ଲିଙ୍ଗ ପାଖରେ ଏକ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୋଖରି ଖନନ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପାର୍ଥ ପାତାଲାଚ୍ଛେଷନଂଦନଃ ୩୬.
ଏହି ସମୟରେ, ହେ ପାର୍ଥ, ପାତାଳ ରୁ ଶେଷଙ୍କ ପୁଅ ଆସିଲେ।
ଅସ୍ମିଂସ୍ତାରକଯୁଦ୍ଧେ ତୁ ପ୍ରଲଂବୋନାମ ଦାନଵଃ ୩୬.
ଏହି ତାରକା ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ, ପ୍ରଳମ୍ବ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଆସିପଡ଼ିଲା।
ସ ଵୋ ଵସୂନି ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ଭାର୍ଯାଃ କନ୍ଯା ଗୃହାଣି ଚ ୩୬.
ସେ ତୁମର ସମ୍ପତ୍ତି, ପୁଅମାନେ, ଜଣେଇ, ଝିଅମାନେ ଓ ଘରବାଡ଼ି ନେଇଯାଇଥିଲା।
ଶେଷାତ୍ମଜସ୍ଯ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ କୁମଦସ୍ଯ ନିଶମ୍ଯତେ ୩୬.
ଶେଷଙ୍କ ପୁଅ କୁମୁଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତାନ୍ନିଵାର୍ଯ ତତଃ ସ୍କଂଦଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ଶକ୍ତିମଥାଦଦେ ୩୬.
ତାପରେ ସ୍କନ୍ଦ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଧରି, ସେମାନୋକୁ ରୋକିଲେ।
ତତଃ ସ୍କଂଦଭୁଜୋତ୍ସୃଷ୍ଟା ଭୁଵଂ ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ଵେଗତଃ ୩୬.
ତାପରେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ହାତରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଶକ୍ତି ବେଗରେ ଭୂମିକୁ ଭେଦି ଯାଇଲା।
ସା ତଂ ହତ୍ଵା ପ୍ରଲଂବଂ ଚ କୋଟିଭିର୍ଦଶଭିର୍ଵୃତମ୍ ୩୬.
ସେଇ ଶକ୍ତି, ଦଶ କୋଟି ସେନା ଘେରା ପ୍ରଳମ୍ବକୁ ମାରିଦେଲା।
ଯାଂତ୍ଯା ଶକ୍ତ୍ଯା ତଯା ପାର୍ଥ ଯତ୍କୃତଂ ଵିଵରଂ ଭୁଵି ୩୬.
ହେ ପାର୍ଥ, ସେଇ ଶକ୍ତି ଯେଉଁଠି ଭୂମିରେ ଗହ୍ବର କରିଥିଲା—
ତସ୍ଯ ନାମ ଦଦୌ ସ୍କଂଦଃ ସିଦ୍ଧକୂପ ଇତି ସ୍ମୃତଃ ୩୬.
ସ୍କନ୍ଦ ଏହାକୁ 'ସିଦ୍ଧକୂପ' ବୋଲି ନାମ ଦେଲେ, ଏହି ନାମରେ ଏହା ପରିଚିତ।
ସ୍ନାତ୍ଵା କୂପେଽର୍ଚଯେଦୀଶଂ ସିଦ୍ଧେଶ୍ଵରମନନ୍ଯଧୀଃ ୩୬.
ସେଇ କୂପରେ ସ୍ନାନ କରି, ଏକାଗ୍ର ମନରେ ସିଦ୍ଧେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ସିଦ୍ଧକୁଂଡେ ଚ ଯଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ କୁର୍ଯାଦ୍ଵିଚକ୍ଷଣଃ ୩୬.
ଯିଏ ସିଦ୍ଧକୁଣ୍ଡରେ ସ୍ନାନ କରି, ବୁଝିବା ସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରେ—
ଵୃଶ୍ଚାପ୍ଯକ୍ଷଯସ୍ତସ୍ଯ ତୁଷ୍ଟୋ ରୁଦ୍ରୋ ଵରଂ ଦଦୌ ୩୬.
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ରୁଦ୍ର ଖୁସି ହୋଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କ ବଂଶ କେବେ ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ।
ଅତ୍ରାଗତ୍ଯ ମହାଭାଗଃ କ୍ଷାଦ୍ଧଂ କୁର୍ଯାତ୍ସୁଭକ୍ତିତଃ ୩୬.
ଏଠାକୁ ଆସି, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଲୋକେ ଗଭୀର ଭକ୍ତି ସହିତ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ।
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମାଦଯୋ ଦେଵାଃ ସ୍କଂଦେନ ସହିତାସ୍ତଦା ୩୬.
ତାପରେ ସେଇ ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ସହ ଏଠାରେ ଆସିଲେ।
ତ୍ଵଯାଵିଷ୍ଟୋ ହି ଭଗଵାନ୍ମତ୍ସ୍ଯରୂପୀ ଜନାର୍ଦନଃ ୩୬.
ଭଗବାନ୍ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ମାଛ ରୂପେ ତୁମ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ।
ଇତି ତାଂ ପ୍ରାର୍ଥଯାମାସୁରତ୍ର ତ୍ଯାଜ୍ଯଂ ନ ତେ ଶୁଭେ ୩୬.
ଏହିପରି ଭାବେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, 'ହେ ଶୁଭେ, ତୁମକୁ ଏଠାରେ ଛାଡ଼ିଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।'
ଅଷ୍ଟମ୍ଯାଂ ଵା ଚତୁର୍ଦଶ୍ଯାଂ ବଲିପୁଷ୍ପୈଶ୍ଚ ତ୍ଵାଂ ଶୁଭେ ୩୬.
ଅଷ୍ଟମୀ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ଭୋଜ୍ୟପଦାର୍ଥ ଓ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ, ହେ ଶୁଭେ।
ଏଵମୁକ୍ତା ସିଦ୍ଧମାତା ତଥେତି ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ ୩୬.
ଏପରି କହିବା ପରେ, ସିଦ୍ଧମାତା 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ସମ୍ମତି ଦେଲେ।
ତତଃ କ୍ଷେତ୍ରପତୀନ୍ଦେଵାଶ୍ଚତୁଃଷଷ୍ଟିଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍ ୩୬.
ତାପରେ ଚଉଷଠି ଖେତ୍ରପାଳ ଦେବତା ଓ ମହେଶ୍ୱର ଆସିଲେ,
ତ୍ଵାଂ ଚ ଯେ ପୂଜଯିଷ୍ଯଂତି କାର୍ଯାରଭେଷୁ ସର୍ଵଦା ୩୬.
ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭରେ ପୂଜିବେ,
ତାନସୌ ପାଲଯେତ୍ତୁଷ୍ଟଃ ପିତା ଲୋକାନିଵ ସ୍ଵକାନ୍ ୩୬.
ତୁମେ ଯଦି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେବ, ସେମାନେ ତୁମର ନିଜ ସଂସାରକୁ ଯେପରି ପିତା ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେପରି ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
କପର୍ଦିତନଯଂ ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯ ସ୍ଥାପଯାଚକ୍ରିରେ ମୁଦା ୩୬.
ତାପରେ ସେମାନେ କପର୍ଦ୍ଦିନୟନକୁ ଅନୁରୋଧ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ତେଷାଂ ସିଦ୍ଧିଂ ଦଦାତ୍ଯେଷ ପ୍ରବଲୋ ଵିଘ୍ନରାଡ୍ଭଵଃ ୩୬.
ସେ, ବିଘ୍ନର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାୟକ, ସେମାନଙ୍କୁ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପଶ୍ଯେଦ୍ଵା ସ୍ମରତେ ଵାପି ସର୍ଵଦୋଷୈର୍ଵିମୁଚ୍ଯତେ ସିଦ୍ଧେଯକ୍ଷେତ୍ରାଧିପତିଶ୍ଚ ସିଦ୍ଧସରସ୍ତଥା ସିଦ୍ଧକୂପଶ୍ଚ ସପ୍ତ॥ ୩୬.
ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି କିମ୍ବା ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି; ସିଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରର ମାଲିକ, ସିଦ୍ଧସର ଓ ସପ୍ତ ସିଦ୍ଧକୂପ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି।
ଅତ୍ର ତୁଷ୍ଟୋ ଦଦୌ ରୁଦ୍ରଃ ସୁରାଣାଂ ଦୁର୍ଲଭାନ୍ଵରାନ୍ ୩୬.
ଏଠାରେ, ରୁଦ୍ର ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ପାଇବାକୁ କଠିନ ଯେଉଁ ଵର ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଦେଲେ।
ସ୍ନାତ୍ଵା ପିଂଡାନ୍ଵଟେ କୃତ୍ଵା ପୂଜଯନ୍ମାଂ ଚ ସିଦ୍ଧଭାକ୍ ୩୬.
ସ୍ନାନ କରି, ବଟବୃକ୍ଷ ତଳେ ପିଣ୍ଡ ଦେଇ, ମୋତେ ପୂଜିଲେ, ସିଦ୍ଧି ମିଳେ।
ଅଷ୍ଟାଵିଷ୍ଟକରା ନିତ୍ଯଂ ଭଵେଯୁସ୍ତସ୍ଯ ସିଦ୍ଧଯଃ ୩୬.
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ଏକାଶି ଦୁଇ ପ୍ରକାର ସିଦ୍ଧି ରହିଥାଏ।