ପରିତଃ ସ୍ଥଂଡିଲଂ ଦିକ୍ଷୁ ସର୍ଵରତ୍ନମଯଂ ତୁ ତେ ୩୫.
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ, ତୁମ ପାଇଁ ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନରେ ତଳପଟି ତିଆରି କଲେ।
ମାତରୋ ମଂଗଲାନ୍ଯସ୍ଯ ଜଗୁଃ ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ନଂଦିତାଃ ୩୫.
ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖି ମାଆମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ମଙ୍ଗଳ ଗୀତ ଗାଇଲେ।
ପେତୁଃ ଖାତ୍ପୁଷ୍ପଵର୍ଷାଣି ଦେଵଵାଦ୍ଯାନି ସସ୍ଵନୁଃ ୩୫.
ଆକାଶରୁ ଫୁଲର ବର୍ଷା ହେଲା, ଦେବତାମାନଙ୍କର ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ବଜିଲା।
ସ୍ତମ୍ଭେଶ୍ଵରସ୍ତତୋ ଦେଵଃ ସ୍ଥାପିତସ୍ତ୍ର୍ଯକ୍ଷସୂନୁନା ୩୫.
ତାପରେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ମହାଦେବଙ୍କର ପୁଅ ସେଠାରେ ଷ୍ଟମ୍ଭେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ।
ହରିହରାଦିତ୍ଯୁକ୍ତୈସ୍ତୈଃ ସେନ୍ଦ୍ରୈର୍ମୁନିଗଣୈରପି ୩୫.
ହରି, ହର, ଆଦିତ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ମୁନିମାନେ ସେଠି ଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ସମ୍ବୋଧନ କରିଥିଲେ।
ଗୁହେନ ନିର୍ମିତଃ କୂପୋ ଗଂଗା ତତ୍ର ତଲୋଦ୍ଭଵା ୩୫.
ଗୁହା ଏଠାରେ ଏକ କୁଆଁ ତିଆରି କଲେ, ଏବଂ ସେଇ କୁଆଁର ତଳୁ ଗଙ୍ଗା ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
କୂପେ ସ୍ନାନଂ ନରଃ କୃତ୍ଵା ଭକ୍ତ୍ଯା ଯଃ ପାଂଡୁନଂଦନ ୩୫.
ହେ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେଇ କୁଆଁରେ ସ୍ନାନ କରେ—
ସ୍ତଂଭେଶ୍ଵରଂ ତତୋ ଦେଵଂ ଗନ୍ଧପୁଷ୍ପୈଃ ପ୍ରପୂଜଯେତ୍ ୩୫.
—ସେ ପରେ ଷ୍ଟମ୍ଭେଶ୍ୱର ଦେବଙ୍କୁ ସୁଗନ୍ଧିତ ଫୁଲରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାମମାଵାସ୍ଯାଂ ମହୀସାଗରସଂଗମେ ୩୫.
ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଓ ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନେ, ଭୂମି ଓ ସମୁଦ୍ର ମିଳନ ସ୍ଥଳରେ,
ପିତରସ୍ତସ୍ଯ ତୃପ୍ଯଂତି ତୃପ୍ତା ଯଚ୍ଛଂତି ଚାଶିଷଃ ୩୫.
ସେଠି ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନେ ତୃପ୍ତି ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ଖୁସି ହୋଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତି।
ଇତ୍ଯାହ ଭଗଵାନ୍ରୁଦ୍ରଃ ସ୍କନ୍ଦସ୍ଯ ପ୍ରୀତଯେ ପୁରା ୩୫.
ଏଭଳି ଦୀର୍ଘଦିନ ପୂର୍ବେ ଭଗବାନ ରୁଦ୍ର ଷ୍କନ୍ଦଙ୍କର ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ କହିଥିଲେ।
ପ୍ରଣେମୁର୍ଦେଵତାଃ ସର୍ଵେ ସାଧୁସାଧ୍ଵିତି ତେ ଜଗୁଃ॥ ୩୫.
ସମସ୍ତ ଦେବତା ନମସ୍କାର କରି, 'ଭଲ କାମ କଲେ, ଭଲ କାମ କଲେ!' ବୋଲି ଗାଇଲେ।
ଇତି ସ୍କାଂଦେମହାପୁରାଣ ଏକାଶୀତିସାହସ୍ର୍ଯାଂ ସଂହିତାଯାଂ ପ୍ରଥମେ ମାହେଶ୍ଵରଖଣ୍ଡେ କୌମାରିକାଖଣ୍ଡେ ସ୍ତଂଭେଶ୍ଵରମାହାତ୍ମ୍ଯଵର୍ଣନ ନାମ ପଂଚତ୍ରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ
ଏହିପରି ଏକାଶୀ ହଜାର ଶ୍ଲୋକ ଥିବା ଷ୍କନ୍ଦ ମହାପୁରାଣର ପ୍ରଥମ ମାହେଶ୍ୱର ଖଣ୍ଡର କୌମାରିକାଖଣ୍ଡରେ 'ଷ୍ଟମ୍ଭେଶ୍ୱର ମାହାତ୍ମ୍ୟ' ନାମକ ପଞ୍ଚତ୍ରିଂଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ଏଵଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ଷିତୌ ତାନି ଲିଂଗାନି ହରସୂନୁନା ୩୬.
ଏଭଳି ଭାବରେ ହରଙ୍କ ପୁଅ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ସେଇ ଲିଙ୍ଗମାନେକୁ ଦେଖିଲେ—
ଅହୋ ଧନ୍ଯଃ କୁମାରୋଽଯଂ ମହୀସାଗରସଂଗମେ ୩୬.
—'ଏହି କୁମାର ଭୂମି ଓ ସମୁଦ୍ର ସଙ୍ଗମରେ କେତେ ଧନ୍ୟ!' ବୋଲି କହିଲେ।
ଵଯମପ୍ଯତ୍ର ଶୁଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ତୋଷାର୍ଥଂ ସ୍କନ୍ଦରୁଦ୍ରଯୋଃ ୩୬.
ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏଠି ଶୁଦ୍ଧି ଓ ଷ୍କନ୍ଦ ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ—
ଅଥଵା କୋଟିଶୋ ଦେଵା ମୁନଯୋ ନୈଵ ସଂଖ୍ଯଯା ୩୬.
ଯଦିଓ କୋଟି କୋଟି ଦେବତା ଓ ମୁନି ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଗଣନା କରିହେବେ ନାହିଁ।
ପୂଜା ତେଷାଂ କତଂ ଭାଵି ବହୁତ୍ଵାଚ୍ଚାତ୍ର ପଠ୍ଯତେ ୩୬.
ସେମାନଙ୍କ ପୂଜା, ଯେଉଁ ଯେଉଁ କରିବା ଉଚିତ, ସେଠି ତାଙ୍କର ବହୁଳତା ଦ୍ୱାରା ଏଠି ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ।
ତସ୍ଯ ସୀଦତି ତଦ୍ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷଵ୍ଯାଧିତସ୍କରୈଃ ୩୬.
ଯାହା ଏହି କାମ କରେନାହିଁ, ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ରୋଗ ଓ ଚୋରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହୁଏ।
ଇତି କୃତ୍ଵା ମତିଂ ସର୍ଵେ ପ୍ରାପ୍ଯାନୁଜ୍ଞାଂ ମହେଶ୍ଵରାତ୍ ୩୬.
ଏପରି ମନେ ଧରି, ସମସ୍ତେ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇଲେ।
ଭୂମିଭାଗଂ ଶୁଭଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିଜନେ ଲିଂଗମୁତ୍ତମମ୍ ୩୬.
ଏକ ଶୁଭ୍ର ଜମି ଦେଖି, ସେଠାରେ ଏକାନ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଗଲା।
ସିଦ୍ଧାର୍ଥୈଃ ସ୍ତାପିତଂ ଯସ୍ମା ଦ୍ଦେଵୈର୍ବ୍ରହ୍ମାଦିଭିଃ ସ୍ଵଯମ୍ ୩୬.
ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ସିଦ୍ଧ ଲୋକମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ନିଜେଇ ସ୍ଥାପନା କରିଥିଲେ।
ସର୍ଵୈର୍ଦେଵୈସ୍ତତ୍ର ଲିଂଗେ ଖାନିତଂ ସର ଉତ୍ତମମ୍ ୩୬.
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମିଶି, ଲିଙ୍ଗ ପାଖରେ ଏକ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପୋଖରି ଖନନ କଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ପାର୍ଥ ପାତାଲାଚ୍ଛେଷନଂଦନଃ ୩୬.
ଏହି ସମୟରେ, ହେ ପାର୍ଥ, ପାତାଳ ରୁ ଶେଷଙ୍କ ପୁଅ ଆସିଲେ।
ଅସ୍ମିଂସ୍ତାରକଯୁଦ୍ଧେ ତୁ ପ୍ରଲଂବୋନାମ ଦାନଵଃ ୩୬.
ଏହି ତାରକା ସହ ଯୁଦ୍ଧରେ, ପ୍ରଳମ୍ବ ନାମକ ଏକ ଦାନବ ଆସିପଡ଼ିଲା।
ସ ଵୋ ଵସୂନି ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ଭାର୍ଯାଃ କନ୍ଯା ଗୃହାଣି ଚ ୩୬.
ସେ ତୁମର ସମ୍ପତ୍ତି, ପୁଅମାନେ, ଜଣେଇ, ଝିଅମାନେ ଓ ଘରବାଡ଼ି ନେଇଯାଇଥିଲା।
ଶେଷାତ୍ମଜସ୍ଯ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ କୁମଦସ୍ଯ ନିଶମ୍ଯତେ ୩୬.
ଶେଷଙ୍କ ପୁଅ କୁମୁଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତାନ୍ନିଵାର୍ଯ ତତଃ ସ୍କଂଦଃ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ଶକ୍ତିମଥାଦଦେ ୩୬.
ତାପରେ ସ୍କନ୍ଦ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଧରି, ସେମାନୋକୁ ରୋକିଲେ।
ତତଃ ସ୍କଂଦଭୁଜୋତ୍ସୃଷ୍ଟା ଭୁଵଂ ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ଵେଗତଃ ୩୬.
ତାପରେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ହାତରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଶକ୍ତି ବେଗରେ ଭୂମିକୁ ଭେଦି ଯାଇଲା।
ସା ତଂ ହତ୍ଵା ପ୍ରଲଂବଂ ଚ କୋଟିଭିର୍ଦଶଭିର୍ଵୃତମ୍ ୩୬.
ସେଇ ଶକ୍ତି, ଦଶ କୋଟି ସେନା ଘେରା ପ୍ରଳମ୍ବକୁ ମାରିଦେଲା।